Ντέμης Κωνσταντινίδης, δύο ποιήματα

Αρχείο 15/06/2016

fav-3

Τοτέμ

Οι βροχές που ήρθαν
Δεν μπόρεσαν να κατευνάσουν
Την ακόρεστη δίψα μας.
Τα τόσα σφάγια δεν έφτασαν
Για την πείνα μας.
Είχαμε μάθει ολοένα να ζητάμε
Απ’ τους θεούς.
Είχαμε μάθει τους καμένους κορμούς
Να προσκυνάμε.

Ο ήλιος άλλαζε τη λίμνη σε έρημο
Κι ο μάγος περίλυπος
Έριχνε και ξανάριχνε τα κότσια.
Όσο το μεγάλο βουνό έκανε ειρήνη
Με τον ουρανό
Και η αρκούδα ξάπλωνε με το ελάφι,
Αυτός έριχνε και ξανάριχνε…

Όμως πουλιά, αλίμονο, δεν πέρασαν.
Τα κότσια βουβάθηκαν,
Τα εντόσθια μαράθηκαν,
Ο κορμός ακίνητος, δεν απάντησε.
Ένα καρβουνιασμένο κούτσουρο
Τι προφητεύει;

[αδημοσίευτο]

fav-3

Εξομολόγηση

Πόλη με άστρα
Πάνω από κάστρα
Μελίσσι ανέργων
Έργων παρέργων.

Ριγμένα πλοία
Σε συγχορδία
Στην προκυμαία
Σαν χτες, πιο νέα.

Μα, αιώνια για ‘μένα πόλη!
Και πόλη αιώνια αδικημένη
Μένεις θλιμμένη·
Και πόσο όμορφη…
Μισή γδυτή, μισή ντυμένη

[Από τη συλλογή «Κι όμως γελούν καλύτερα οι τζίτζικες» University Studio Press, 2013 -Ποίημα βραβευθέν στον Πανελλήνιο διαγωνισμό του Βαφοπούλειο Ιδρύματος για τα 100 χρόνια ελεύθερης Θεσσαλονίκης]

*
©Ντέμης Κωνσταντινίδης
φωτο©Στράτος Φουντούλης, “Imola”, Ιταλία 2011

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε