Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η ταυτότητα μιας μέρας*

Αρχείο 14/06/2016

favicon

Με κράτησες απ΄το χέρι, παραμερίσαμε το πλήθος. Ανοίξαμε τη μικρή πόρτα που μόνο εσύ και εγώ γνωρίζουμε πως ακόμη υπάρχει και χαθήκαμε στα παιδικά μας δωμάτια. Εσύ ντυμένος Κόρτο Μαλτέζε με κάτι παλιά ρούχα και το ναυτικό καπέλο του πατέρα. Γεμάτα πιάνα ο κόσμος, λησμονημένα θαύματα, το βόρειο σέλας, οι σελίδες της ιστορίας, τα γεμάτα γήπεδα.  Η ζωή μας που γλιστρά μέσα απ΄τα δωμάτια με την ακρίβεια του χρόνου, τα χέρια μας που αποπειράθηκαν τόσους και τόσους στίχους. Όταν θα βγούμε απ΄αυτόν τον κόσμο, θα φέρουμε σημάδια από τις θρυλικές δεκαετίες.

Χάρτινο το φεγγαράκι,πράσινη η ανατολή, αν με πίστευες λιγάκι θα μπορούσα να  φυλλάξω για πάντα το μυστικό σου πέταγμα, όταν μες σ΄αυτό το ίδιο δωμάτιο γίνεσαι ποίημα, τινάζοντας φτερά και λαιμούς. Θα μπορούσα να  σου τραγουδώ τα νανουρίσματα της χώρας των πουλιών και εσύ ν΄αποκοιμιέσαι δίπλα μου, πνιγμένη στα βινύλια και τις προσευχές. Και εγώ, όπως ποτέ, όπως ποτέ να σ΄έχω, μια χώρα κατακτημένη που τακτοποιεί τους λογαριασμούς της πριν σκιστούν οι χάρτες, πριν τις τελευταίες τύψεις μιας φριχτής συνωμοσίας . Έτσι  να σε μαθαίνω και να σε συναντώ πάντα στην κόψη του σπαθιού, πανέμορφη, να χάνεσαι και να κερδίζεις πάλι την όψη σου μες στα φώτα όλων των οδών  Δεληγιάννη αυτής της πόλης.Να ζητώ απ΄τις ορχήστρες να παίξουν για σένα τα λαϊκά του Πειραιά, να ερμηνεύω  τις αλληγορίες των εποχών, να ζητώ έναν και μόνο χορό, φτιάχνοντας απ΄την αρχή με το δικό σου υλικό το ζευγάρι των χορευτών του Κίρχνερ, να σε ζωγραφίζω, -τ΄ορκίζομαι στα ποτάμια που κυλούν κάτω απ΄τα πόδια σου, στους στίχους μου που θα΄θελα να μείνουν για πάντα νεανικοί-, γυμνή με το αγγλικό σου καπέλο, μοιραία και μαγική, ένα απ΄τα πλάσματα του Μπόρχες. Κάτι να κρατήσω απ΄τη ζωή μου μαζί σου, κάτι απ΄τ΄όνομά σου που είναι της Άλκηστις το φόρεμα και όσα απ΄τα  πέπλα της καταρρίφθηκαν εδώ, μες σ΄αυτό το δωμάτιο. Απ΄την αρχή και για πάντα  να σ΄απελευθερώνω απ΄τις ιδέες σου. Να μένεις λέει μια ποίηση καθαρή, να μένεις άπιαστη, σαν μουσική, μια Μελισσάνθη χαμένη στην εποχή της, μια αγιογραφία.

Ό,τι απομένει απ΄αυτή τη μέρα στο χαρίζω. Σε βρίσκω μες στα γεγονότα της, πάντα ακμαία, να νιώθεις αδιάκοπα όλα τα πρωινά. Μια πόλη ελεύθερη όπως η Μαδρίτη ή ο κόσμος μας, δίχως φράξιες, πνιγμένη στα χρώματα, με την υγεία των μύθων της  που γράφτηκαν για αποφασισμένους υπομηχανικούς, για όσους αντιστάθηκαν και ακόμη το πράττουν. Στ΄όνομα της ποίησης που στις Πλάτρες καταλαμβάνει δικαιωμένη πια όλες τις έδρες, μες στον θόρυβο των πουλιών και των αιώνων σου χαρίζω την αυθάδη διαύγεια του ονείρου. Τ΄όνομά σου Θεοφανώ ή Έλλα ή ακόμη εκρήξεις με  λιγότερες συλλαβές, όλο και πιο κοντά στον έρωτα. Τ΄όνομά σου Άννα, πάντα Ελένη και πάντα Κατερίνα της λεωφόρου της 15ης Ιουνίου. Ενός δρόμου που ποτέ δεν θα υπάρξει, μιας νεκρής ομορφιάς, ενός κόσμου αρχαίου που ΄γινε κομμάτια. Εδώ μες σ΄αυτό το δωμάτιο, πλάι σου.

______________
(* ) Υπάρχουν λοιπόν βιογραφίες που δεν ανήκουν σε πρόσωπα. Εκμαγεία ατόφιας ζωής, σημεία στις καλένδες που απόψε αναδύονται, θέτοντας διαρκώς υπομνήσεις, ονόματα, επαναφέροντας αισθήματα και ιστορίες που κρατούν πια μονάχα τη ζεστασιά τους.Υπάρχουν και οι μέρες και οι ζωές τους που μοιράζονται μες στου αιώνες. Υπάρχουν συνθήκες παλιές που κάποτε υπήρξαμε. Να θυμάσαι, τα πεντάγραμμα παραστέκουν πάντα κλειδιά που ανοίγουν κόσμους φθαρμένους, που ξυπνούν κεραυνούς θαμμένους.

*
©Απόστολος Θηβαίος
φωτο©Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε