Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Τα υλικά των κοριτσιών

Αρχείο 04/10/2016

favicon

Η Ζακλίν της οδού Ροντέν είναι ένα πανέμορφο κορίτσι. Κάπως αγαλματένια και κάπως απίστευτη προσθέτει κάτι σ΄αυτό που λέμε σάλο της ζωής. Η Ζακλίν ντύνεται με στυλ ανδρόγυννο και ποτέ μα ποτέ δεν μπάζει στο μικρό της διαμέρισμα τους εραστές της. Με τρόπο τους αποχαιρετά στην είσοδο του μεγάρου των αλχημιστών και ποτέ μα ποτέ δεν κοιτάζει πίσω της. Γιατί, η Ζακλίν είναι από γυαλί και παραδέχεται πως αν κοιτάξει τ΄αναμμένα πρόσωπά τους τότε ίσως ενδώσει στον έρωτά τους, ίσως παραβεί τον μικρό κανόνα που τη θέλει τόσο μόνη ανάμεσα σ΄όλα τα χρώματά της.

Η Ζακλίν πάει καιρός που δηλώνει ζωγράφος. Το μικρό της διαμέρισμα είναι στην ουσία ατελιέ, με μισοτελειωμένα πορτραίτα, οξυγραφίες, τη γλυπτή και ωραία εκδοχή ενός νέου, παλέτες, αναλόγια, χρώματα όλων των ειδών, πινέλα και μια θέα που κόβει την ανάσα προς τον κήπο της δημοκρατίας. Είναι  μια  ώρα,  μες  στη  μέρα  που  η  Ζακλίν θα  εξέλθει της  τόσης  μοναξιάς της, θα  εξέλθει στεφανωμένη με τα είκοσι χρόνια της. Θα τιναχτεί σαν σημαία μες στη νύχτα, κάτι από την ίδια μένει κάθε φορά στην ατμόσφαιρα μιας πόλης που πια της ανήκει. Οι φίλοι της είναι ποιητές, ηθοποιοί, καλλιτέχνες του δρόμου, οργανοπαίχτες της υπαίθρου και των σταθμών, παιδιά που κερδίζουν μ΄έρωτα τις απαιτήσεις της ζωής. Όλους τους αγαπά η Ζακλίν, για όλους φυλά έναν καλό λόγο. Για χάρη της και απόψε τα παιδιά της ταβέρνας θα σκορπίσουν ξανά τις χάντρες τους στα πόδια της. Για χάρη της θ΄αλλάξουν πορείες τα φορτηγά πλοία που τραβούν κατά την Νάπολη. Καθώς θα  περνούν κάτω από καταιγίδες τρομερές τα πληρώματα δίχως δεύτερη φορά να το λογαριάσουν θα υποκλιθούν στη χάρη και το θαύμα της.

Τον περισσότερο καιρό τον περνά εμπρός στις ζωγραφιές της. Φροντίζει μ΄επιμέλεια τις ατέλειες, σβήνει και κερδίζει τη φωνή της. Οι λυγμοί της ξεσηκώνουν θύελλες μες στ΄απογεύματα. Οι παλιότεροι λένε πως δικό της φταίξιμο είναι οι μουσώνες που κατέπνιξα ν το Παρίσι, την Αθήνα, το Κάϊρο μερικά χρόνια πριν. Προς το παρόν η Ζακλίν έχει εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια να σωθεί μες στον κόσμο. Βάφει τα χείλη της με πορφύρα, στήνει παραστάσεις απ΄το τίποτε δίχως θεατές, ρίχνει την αυλαία την κατάλληλη στιγμή και πονά. Κάπως έτσι περνούν τα χρόνια ώσπου ν΄ αποκτήσει την ίδια, ανθρώπινη ρωγμή που διαθέτουν τ΄αγάλματα.

Απόψε η Ζακλίν δίνει μια και σπάει όλα της τα υπάρχοντα. Περίστροφα, γραφομηχανές, ρόδα. Όλα κομμάτια στο πάτωμα του ατελιέ της. Οι πίνακές της δεν αξίζουν τίποτε. Είναι σκουπίδια και σε τίποτε δεν ωφελούν. Μ ΄ένα απολιθωμένο μεγαλείο θανάτου, μ΄αμανέδες και ιταλικά  rispetti η Ζακλίν σαρώνει για πάντα όλα τα φθαρμένα φετίχ. Η πιο κρύα φυλακή, η πιο έρημη αγκαλιά κρύβεται μες στα χέρια της. Απόψε φεύγει για τις επαρχίες. Θα ζητήσει απ΄την Φλορίς να την ακολουθήσει. Όμως εκείνη που δεν μπορεί ν΄αφήσει ατιμώρητο τον εαυτό της, θα την φιλήσει και θα κρυφτεί ξανά μες στα σπλάχνα του κτιρίου. Η Ζακλίν δεν χωρατεύει απόψε. Περήφανη και ελεύθερη τραβά για τους σταθμούς. Μια άλλη Στέλλα θα πουν για ΄κείνη, καθώς φθάνει από μακριά, σ΄ένα απ΄εκείνα τ΄ατέλειωτα travelling της εταιρείας Τορίνο Φιλμ.

Τόσα και τόσα φιλμ καίγονται στο πέρασμά της. Όμως η Ζακλίν της οδού Ροντέν δεν δίνει καμιά σημασία.  Ξεχωρίζει  ανάμεσα  στο  πλήθος. Λίγο  ακόμη  και  ίσως  της  γυρέψουν  να  γίνει  μία απ΄εκείνες τις κάπως αφελείς, μα τολμηρές γυναίκες που αλλάζουν το ρυθμό της ζωής μ΄ ένα τους τρόπο.Ίσως πάλι νιώσει πως έσφαλε και επιστρέψει στις εξοχές, πετώντας τα γλυπτά κεφάλια μες στους βυθούς, μες στους βυθούς.Ίσως επιστρέψει και πάλι στα παλιά βιβλία, στα εγχειρίδια του έρωτος.  Ίσως  δεν  πρόκειται παρά  μονάχα  για  ποιήματα  που  απελπίζονται που  καίγονται  και δοκιμάζονται για να επιστρέψουν κάποτε και πάλι στις ανθολογίες μετανιωμένα για τη ζωή που τους χαρίστηκε.

Ίσως, γιατί προς το παρόν η Ζακλίν εισβάλλει μες στο σαλόνι, ντυμένη ένα μαύρο φουστάνι με ηλεκτρικά λαμπιόνια και στρας, σωστή πόλη μες στη νύχτα η Ζακλίν. Πίσω της οι εραστές, με σημαίες και περίστροφα να πανηγυρίζουν τις απελευθερώσεις μες στα πολύχρωμα βαγονέτα του ιπποδρόμου.

-Τ΄όνομά σας δεσποινίς…
-Ζακλίν της οδού Ροντέν
-Καταγωγή;
-Οι επαρχίες…(χαμηλώνει το βλέμμα, κρύβει το πρόσωπό της. Τώρα το μακιγιάζ της είναι ολότελα κατεστραμμένο σαν να πρόκειται για ένα δακρυσμένο απόγευμα και τίποτε)
-Τ΄όνειρό σας…
-Θέλω ν΄αγαπηθώ. Να μιλούν για μένα όλα τ΄αγόρια του Παρισιού. Να χειροκροτούν στο πέρασμά μου όλα ανεξαιρέτως τα σώματα και οι ενώσεις των συνδικαλιστών. Θέλω να αγοράζουν μονάχα από
΄μένα τον έρωτα, να μεταμορφωθώ σε τέχνη λαϊκή, αμετάφραστη. Θέλω να περπατώ αργά, ,να μετρώ τους καιρούς, να σπαράζω όλες τις καρδιές στο πέρασμά μου. Τα μάτια μου να είναι γαλάζια, σαν των ζωγράφων,  υπνωτικά  μάτια.  Θέλω  όλα  απόψε  να  πεθαίνουν στο  πέρασμά  μου,  τίποτε  να  μην σημαίνουν εμπρός μου όλα τα σβησμένα βλέματα, ο Μοντιλιάνι, η λαογραφία ετούτου του κόσμου, όλα εκείνα που συνθέτουν το πράγμα εκείνο που λέγεται ζωή.
-Αγαπητή Ζακλίν σας ευχαριστώ…

Η Ζακλίν κρεμά στο λαιμό της τις δεκαετίες. Κάπως λυπημένη μα εξαίσια και γοητευτική μες στο θάμπος της μέρας που χάνεται λαμβάνει τη θέση της στους εξώστες. Γύρω της, πλάι της, εμπρός της ξεσπούν φαινόμενα τροπικά. Τα σώματα που παρελαύνουν χάνονται στο βάθος. Καλοκαίρια, θάλασσες, αγάλματα τους προσμένουν. Η Ζακλίν μέρα τη μέρα πεθαίνει στους εξώστες, η Ζακλίν που παραμένει εκτυφλωτική σαν παγώνι, ακόμη και τώρα μες σ΄αυτά τα ντεκαφεϊνέ χρόνια. Η καλοσύνη της, υπήρξε πάντα ένας κήπος μυστικός για τα πουλιά και τα παιδιά. Και γι΄αυτό μαθαίνουμε κάθε νύχτα να αγαπούμε την Ζακλίν μ΄όλη μας την καρδιά, μ΄όλη μας την καρδιά. Μες στα ερείπια.

*
©Απόστολος Θηβαίος
φωτο©Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε