Θεοχάρης Παπαδόπουλος, τρία ποιήματα

Έκλειψη σελήνης

Το φεγγάρι χάθηκε.
Στις ειδήσεις
μίλησαν για έκλειψη.
Το φεγγάρι εξαφανίστηκε,
όχι για λίγες μέρες,
μα για πολύ καιρό
ίσως για πάντα.
Κάποιοι ποιητές στεναχωρήθηκαν.
Δεν αυτοκτόνησαν,
ούτε έκλαψαν καθόλου.
Μόνο είπαν,
πως μαζί με το φεγγάρι
χάθηκε κι η έμπνευση
κι έπαψαν να γράφουν.
Και κάποιοι λίγοι
συνέχισαν τους στίχους να σκαλίζουν.
Βρήκαν πως έχει και η έκλειψη τους στίχους της
και πόση ποίηση κρύβει μια απουσία.

Ο ρόλος

Έπαιξες το ρόλο σου καλά.
Τον έζησες,
τον έντυσες με πάθος.
Πλήθος σε θαύμασε.
Το χειροκρότημα θερμό
τράνταξε το σανίδι.
Και συ σκυφτός αποχωρείς
να βρεις καινούργιο ρόλο,
με νέο πρόσωπο να βγεις
μη και ξεχάσεις το δικό σου.

Το τηλέφωνο

Χτύπησε το τηλέφωνο,
τινάχτηκε η καρδιά.
Το σήκωσες γοργά:
-Συγγνώμη, λάθος.
Πόσες φορές,
που το τηλέφωνο χτυπά,
δεν σε ζητάνε.
Πόσες φορές
έχεις παρασυρθεί.
Ώρες πολλές
μιλάς με τη σιωπή
και περιμένεις
ένα τηλεφώνημα,
μία φωνή,
που θα ξεγελαστεί
και δεν θα πει:
-Συγγνώμη, λάθος.

*

©Θεοχάρης Παπαδόπουλος

φωτο: Στράτος Φουντούλης