Ρογήρος Δέξτερ, Σχεδίες: κλασική συμφωνία


Τσουγκρίζοντας ποτήρια μέχρι τα χαράματα
Ένα για μένα
Ένα για εκείνον τον αχώνευτο εαυτό μου
Στον ανθισμένο εξώστη να μονολογώ
Ίσως πάνω στη βράση τού ποτού
Σαρκάζοντας θα συμφωνούσε
Ο Buk που επιμένει
Να φτύνουμε τις μοίρες στο στόμα
Όταν καμιά δουλειά δεν πάει κυδώνι
Και η ποίηση δεν είναι
Παρά ένα κοιμητήρι λέξεων
Και μια χωματερή αισθημάτων
Όταν στον κήπο με τους κόκκινους έρωτες
Τα σπασμένα φτερά μιας πεταλούδας
Φέρνουν στο νου
Όχι τη ζωή που ονειρευόμασταν κάποτε
Αλλά σκέψεις που δεν μπορούν πια να πετάξουν
Ή δυο ζαρκάδια χαμένα σε φλεγόμενο δάσος •
Και ας λένε τα πουλητάρια τής νύχτας
Σιγοσφυρίζοντας τα λαϊκά των σκύλων
Ότι εμείς κερδίζουμε στα πειραγμένα ζάρια
Και όλο ξεφαντώνουμε στα χαρτιά
Ενώ συνέχεια χάνουμε και κάτι
Μένοντας πίσω στο μάζεμα των καρπών
Μένοντας πίσω
Καθώς μπροστά φεύγει το μέλλον
Και μάρτυρας μοναδικός είναι μια γάτα
Που βλέπει με τό ‘να μάτι τα γεγονότα

[λιωμένη
στο
δρόμο
από
έναν
μεθυσμένο].

©Ρογήρος Δέξτερ

φωτο: Στράτος Φουντούλης