SF – Σελίδα 138 – στάχτες

Ευρυδίκη Τρισόν – Μιλσανή, Θερμές σελίδες σε ψυχρό τοπίο

23/11/2020

✼

Εχω βγει έξω να πάρω αέρα. Είναι ως συνήθως νύχτα και ο κόσμος έχει μαζευτεί στα σπίτια του. Οι δρόμοι άδειοι μετά τη βροχή, κατάφωτοι γυαλίζουν, οι Δήμοι αυτά δεν τα τσιγκουνεύονται, πρέπει να συνεχίζουν κατά την παράδοση να δίνουν μια εντύπωση χαρούμενη. Δεν το είπε άλλωστε κι ό Χέμιγουέι; Το Παρίσι είναι γιορτή.

Μοιάζει με γιορτή του τέλους. Ένα τέλος περίεργο και απειλητικό μέσα στην σιωπηλή του κατήφεια. Δεν έχει τίποτε το κοινό με τις κοσμογονίες που μας δείχνει ο κινηματογράφος όπου εξωγήινες καταιγιστικές δυνάμεις και διαβολικές μηχανές κατακλύζουν την ανθρωπότητα καταστρέφοντας τα πάντα. Το τέλος εδώ είναι ανατριχιαστικά ήπιο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευρυδίκη Τρισόν – Μιλσανή, Θερμές σελίδες σε ψυχρό τοπίο»

Editorial: Σκέπτεται πολλά κι ασυνάρτητα κανείς περπατώντας εν μέσω Πανδημίας

21/11/2020

✼

του Στράτου Φουντούλη

Προχωρώ ανατολικά με χαμηλό βαρομετρικό το οποίο δεν έχει καμία διάθεση να αλλάξει. Οι υδρατμοί της ατμόσφαιρας φαίνονται ανεκτικοί με τη γνωστή ελαστικότητά τους και με την ανεπαίσθητη υγρασία τους. Φθινόπωρο. Αποχρώσεις ώχρας τα φύλλα στο έδαφος. Σε εκατό μέτρα θα βρίσκομαι στην άσφαλτο. Αυτοκίνητα θα ξεπετάγονται και θα σβήνουν στο βάθος του ενός ματιού προς τη μακρινή πλατειούλα. Θα εμφανιστούν αραιές φιγούρες πεζών που θα πυκνώνουν με ταλαντεύσεις όσο θα προχωρώ προς το σφυγμό της πόλης που δεν σκοπεύω να πλησιάσω. Θα εμφανιστούν οι λείες αλλά κι οι αιχμηρές προεξοχές του αστικού τοπίου. Οι διαυγείς και οι θαμποί τόνοι που θα χάνονται στον αέρα. Θα ακούω ποικίλους θορύβους. Θα είναι οι πολλαπλές καρδιές της πόλης που θα πάλλονται και δεν θα περιγράφονται. Ο χρόνος. Ένας επιπλέον χρόνος που από ενεστώς έγινε παρακείμενος, με όσα του ξημέρωσαν και με όσα τις νύχτες του κινδύνεψαν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Editorial: Σκέπτεται πολλά κι ασυνάρτητα κανείς περπατώντας εν μέσω Πανδημίας»

Λεωνίδας Καζάσης, τις λέξεις πλάθουν πράγματα

20/11/2020

✼

Το μεσημέρι όμορφο πού’ ναι!
Ηλιόφιλο, μουντό, συννεφιασμένο,
σαγήνης γλεύκος πάρωρο,
φυγόπονες σταγόνες,
ραθυμία εύοσμη κυλά,
μέτωπα ανέμελα.
Όμορφο πού’ ναι!
Μα νά’ ν φυγόπονο!
το μεσημέρι σύντομα περνά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, τις λέξεις πλάθουν πράγματα»

Νίκος Ι. Τζώρτζης, Καύσιμη ύλη

19/11/2020

❇︎

ΝΟΣΤΟΣ ΕΦΗΒΩΝ

Κάθε μέρα,
ματιά τη ματιά,
με πληκτρολογώ
στην οθόνη.

Κάθε μέρα,
ματιά τη ματιά,
απομένω
όλο και λιγότερος·

όλο και περισσότερος Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Καύσιμη ύλη»

The Athens Review of Books τεύχος Νοέμβριος 2020 —κυκλοφορεί

19/11/2020

[Περιεχόμενα τεύχους 122, Νοέμβριος 2020]

Βασίλειος Χ. Πετράκος, Προς Γεώργιο Μπαμπινιώτη…
Μαρία Παπαδήμα, Φερνάντο Πεσσόα: Ένας Ευρωπαίος του μέλλοντος
Ρομπέρ Μπρεσόν (Robert Bréchon), Η εποποιία και το θέατρο μιας συνείδησης
Χάρης Βλαβιανός, Φερνάντο Πεσσόα: ο μεγαλοφυής με τα πολλά προσωπεία
Φερνάντο Πεσσόα (Fernando Pessoa), «Δειγματολόγιο». (Επιλογή Μαρία Παπαδήμα)
Διάλογος (Νάσος Βαγενάς), «Έρημη Χώρα» ή «Άγονη γη»;
Αντώνης Εφραιμίδης, Πολιτισμός Ακύρωσης ή Ακύρωση Πολιτισμού
Εμανουέλ Μακρόν (Emmanuel Macron), Στη Γαλλία τα Φώτα δεν σβήνουν ποτέ
Πιέρ Ζουρντ (Pierre Jourde), Προς μουσουλμάνους
— Κυρίως προς μαθητές και γονείς που δεν συμφωνούν με τις καρικατούρες του Μωάμεθ
Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος Νοέμβριος 2020 —κυκλοφορεί»

Γιώργος Παπαθανασόπουλος, Εξ αδιαθέτου ―κυκλοφορεί

17/11/2020

Από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια

Περιγραφή
Σαράντα τρία διηγήματα για τα παιδικά χρόνια, την οικογένεια και τη φιλία, για τη δυστυχία και τη φτώχεια, για την αγάπη, το μίσος και το μεγαλείο της ψυχής, για τη ζωή και τον θάνατο, αλλά και τον έρωτα, τον απλό, τον μεγάλο και τον ανεκπλήρωτο.

Διαποτισμένες με έντονο συναίσθημα και πινελιές χιούμορ, οι μικρές αυτές ιστορίες είναι σαν γλυκόπικρες αναμνήσεις που ταξιδεύουν στο χρόνο, στο χθες και στο σήμερα, και στα τοπία του χωριού και της πόλης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Παπαθανασόπουλος, Εξ αδιαθέτου ―κυκλοφορεί»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Ο ΕΜΠαθής Στρατηγός Ασίς

17/11/2020

(έργο με πλήθος μεταπολιτευτικών σκηνών
Που δεν είναι της παρούσης)

(Φανταστείτε, στο μέσον οι θεατές και στις δυο πλευρές, δυο ξεχωριστές σκηνές με δυο διαφορετικές παραστάσεις. Στην μια αντικρίζουμε το αίθριο ιστορικού ζαχαροπλαστείου. Τα πολύχρωμα φώτα, οι ψάθινες καρέκλες, οι οργανοπαίχτες με το βλέμμα του βασιλιά Προίτου, τα τραπεζάκια με τους κηροστάτες, τα κορίτσια με τα ντέρτια τα πένθιμα παιδιά, όλα υπήρξαν απαράλλαχτα. Πάνω στο βερνικωμένο πάλκο τρεις άνδρες με χαρακτηριστικές στολές στέκουν αγέρωχοι. Πρόκειται για τον δικαστή Τζενάρο Τρίστο, τον Μάξιμο Αλβέρτο που ενσαρκώνει την πιο στέρεη πίστη και τον στρατηγό Ασίς, που λιγοστά σηκώνεται, κάτω από το βάρος όλων αυτών των καθηκόντων που ζουν καρφιτσωμένα στο πέτο του. Απέναντί τους στην άλλη σκηνή που περιβάλλει την πλατεία, μερικοί νέοι πειραματίζονται με έναν ασύρματο, φωνάζουν, βρίζουν, μιλούν μια άλλη γλώσσα. Οι τρεις άνδρες απορούν. Καλούνται να αποφασίσουν για την μοίρα αυτής της γνήσια, ελληνικής τραγωδίας που παίζεται εμπρός στα μάτια τους. Την κάθαρση, αυτό γυρεύουν. Φωνές πλήθους που περνά μαρτυρούν πως κάτι αλλόκοτο συμβαίνει σε εκείνη την τρομερή Βαβέλ.) Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Ο ΕΜΠαθής Στρατηγός Ασίς»

Σπύρος Τσακνιάς, Σκέψεις πάνω σε έναν ορισμό

15/11/2020

✿

«Διανοούμενος είναι ο άνθρωπος που κάνει τα βιώματά του και τις εμπειρίες του στοχασμό»

Ο στοχασμός του διανοούμενου δεν πρέπει να συγχέεται με την αναλυτική σκέψη του επιστήμονα. Επειδή τρέφεται από προσωπικά βιώματα, από το αίμα της καρδιάς, έχει πάθος. Ή, μάλλον ο στοχασμός του διανοούμενου ε ί ν α ι πάθος. Πάθος για ανακάλυψη. Ή, μήπως, για αποκάλυψη;

Ο στοχασμός αυτός, εξάλλου, δεν πρέπει να συγχέεται με τη νηφάλια και συστηματική σκέψη του φιλόσοφου. Βέβαια, ο διανοούμενος, σε τελευταία ανάλυση, δεν ασχολείται παρά με το κατ’ εξοχήν πρόβλημα της φιλοσοφίας: «Εγώ και ο κόσμος».

Ασχολείται! Τι άνοστο και παραπλανητικό ρήμα! Ο διανοούμενος δεν ασχολείται. Πάσχει.

* Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σπύρος Τσακνιάς, Σκέψεις πάνω σε έναν ορισμό»