Αρχείο 01/11/2016

✤

Φθάσαμε νύχτα στο παλιό λιμάνι.Έμπαινε το πλοίο και μια πυκνή, μια ομιχλώδης πολιτεία ξεπερνούσε κατά πολύ τον ορίζοντα. Εμείς προσποιούμαστε πως οι καρδιές μας είναι ασφαλείς.Λίγοι λίγοι αφήναμε το κήτος, διασχίζαμε έναν απόκρημνο γκρεμό κάτω απ΄τη γέφυρα και ύστερα χώρες, πολιτείες και εποχές. Μερικές φορές τούτη την πόλη την πιστέψαμε γι΄άδεια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Νέα απ΄την Πρέβεζα»

Αρχείο 31/10/2016

Φθινόπωρο

Ξεψύχησε
και φέτος το καλοκαίρι
οι αμμουδιές
που δεν περπάτησα
είναι εκεί
και με περιμένουν
η θεά Αφροδίτη έφυγε
ποιος ξέρει αν θα ‘ρθεί
το επόμενο καλοκαίρι
παιδιά της τύχης είμαστε
έτσι ήρθαμε
έτσι πορευόμαστε Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, “οι αμμουδιές που δεν περπάτησα”»

μια σχεδόν υπερηρωική ιστορία

της Ρ.Α.

Ο ήλιος θα σβήσει· το σκοτάδι θα αγκαλιάσει τα πάντα
κι η σιωπή θα βασιλέψει.

1.
Εκείνη

Τα μάτια της ήταν κολλημένα στην οθονη του κινητού της απ’ την αρχή του μαθήματος. Τα δάχτυλα χόρευαν πάνω του και με κάποιο τρόπο είχε πείσει τον εαυτό της πως υπήρχαν πολύ περισσότερα να μάθει έτσι παρά ακούγοντας τον να μιλάει. Όχι πως είχε κάτι μαζί του. Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Αρχείο 30/10/2016

Σαν σήμερα, στις 30 Οκτωβρίου του 1988 πέθανε ο Τάσος Λειβαδίτης

…Δεν είμαστε πια ποιητές/ παρά μονάχα σύντροφοι/ με μεγάλες πληγές και πιο μεγάλα όνειρα.

..Ω Ποίηση εσύ, ελάχιστε,/ θνητέ σπόρε/ του αιώνιου χρόνου.

…κι η πιο μικρή ρωγμή γίνεται ένα τρυφερό, διψασμένο/ αιδοίο να σε δεχτεί/ για να γεννηθεί το μέλι κι ο έρωτας/ κι η ποίηση κι η αυριανή ευτυχία.

…μεγάλα σαρκοφάγα αισθήματα/ που μου μάσησαν τα πλεμόνια, το συκώτι,/ την καρδιά,/ κι ύστερα φτύσαν πάνω στο χαρτί/ μερικά απομεινάρια/ λέξεων.

…και ποίημα εσύ αυριανό, όχι με λέξεις,/ μα με ανυπόκριτα κι αμάραντα ερωτικά κρεβάτια/ και φεγγερά μεγαλόφωνα μάτια/ μουγκών. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τάσος Λειβαδίτης: Για την ποίηση, τους ποιητές, το ποίημα»

Αρχείο 29/10/2016

Όπου μία εκδοχή για το πώς συλλέγεται το υλικό κάποιας δημοσιογραφικής στήλης.

                                                                 Στους συνάδερφους από την «Athens Voice»

Αυτή τη φορά το ραντεβού ήταν μέσα στο νυχτερινό λεωφορείο 500, που κάνει όλη τη νύχτα τη διαδρομή Κηφισιά – Πειραιάς κι αντίστροφα. Η Μαρίκα μού είχε πει να την περιμένω στην πρώτη στάση της οδού Αθηνάς, αφού το λεωφορείο στρίψει από Ερμού. Έτσι και έκανα. Με περίμενε στα πίσω καθίσματα, όπως πάντα. Μου είχε κρατήσει και θέση, σα να ήμασταν στο σινεμά. Κάθισα δίπλα της.

«Καλημέρα» είπε.

«Καλημέρα» απάντησα. «Θέλεις-»

«Δε θέλω τίποτα, παρά μόνο το γνωστό, όπως πάντα. Τίποτα παραπάνω» με διέκοψε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Νυχτερινά δρομολόγια»

Κάτω από ουρανό από δέντρα αγγιγμένο

(φωνή Α)

— στη σκιά κάτω από ουρανό απ’ τα δέντρα αγγιγμένο
άφησε την τούφα από μαλλιά στα μάτια σου η πρόφαση να
γίνει το μέτωπό σου να ταξιδέψω· το βλέμμα σου στα μάτια
μου να σφαλιστεί· τα χείλη σου το σχήμα του φιλιού μου να
χωρέσουν· τη σκιά που το πρόσωπό σου ταξιδεύει ν’ αγγίξει
άφησε το στήθος σου στου πουκαμίσου τ’ άνοιγμα· λίγη απ’
τη ζέστα σου ν’ αχνιστώ· να την λιγοθυμήσω· έλα

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

έλα πάνω απ΄τις θάλασσες,
πάνω απ΄τις πιο μεγάλες θάλασσες,
πάνω απ΄τις θάλασσες
χωρίς οριστικούς ορίζοντες
(Φ. Πεσσόα)

Το παραμύθι λέει.

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας ζωγράφος. Ήταν σπουδαίος, είχε στα πόδια  του ολόκληρο το Παρίσι. Στους κοσμικούς κύκλους πρόφεραν τ΄όνομά του με πολύ σεβασμό, όπως αρμόζει στους μεγάλους αυτού του κόσμου.

Και όμως στην καρδιά του  άναβαν φώτα μυστικά, το αίσθημά του έπαιρνε ανεξιχνίαστες τροπές. Έλαμπε από έξαψη και μεθοδικότητα, κάτι πάσχιζε ν΄ανακάμψει απ΄την καρδιά του. Όλα υπήρξαν για κείνον φτωχά. Κώδικες, μνήμη, αλφάβητα, προϊστορίες.

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →