Αρχείο 10/11/2016

Η παρούσα επιστολή βρέθηκε επί του ατόμου της Ηγουμένης του Τάγματος των Μοναχών του Χρυσού Ανθουρίου, μετά θάνατον. Με βάση τα γραφόμενα, πρέπει να είναι η τελευταία επιστολή από δεκαπέντε, από μια μονομερή αλληλογραφία που η Ηγουμένη διατηρούσε με κάποιον που φέρεται να είναι πνευματικός της σύμμαχος, παρ΄ότι είναι ενδεχόμενο η σχέση να είχε, αρχικά, στοιχεία πιο περίπλοκα, τα οποία όμως δε θα είχε υπάρξει εφικτό να αποσαφηνιστούν ιστορικά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολβία Παπαηλίου, Επιστολή Δέκατη Πέμπτη ( η θρυλούμενη)»

Αρχείο 08/11/2016

Τη νύχτα έπλασε γεμάτη όνειρα ο θεός
μορφές μες τους καθρέφτες που μας μοιάζουν
ώστε να αισθανόμαστε πως είμαστε απλώς
μια αντανάκλαση. Γι αυτό και μας τρομάζουν.
Μπόρχες Οι καθρέφτες

Ο άνεμος κόπασε.
Το νερό μια ευθεία ως τον ορίζοντα.
Κοίτα, περπάτησε…
Κινείσαι; κινείται
αυτός που θ’ αντικρίσεις
στο υγρό γυαλί
νέα πολιτεία
πλάι του
δοκιμάζει την τύχη της, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Καίτη Παπαδάκη, “σκόνη του σύντομου καλοκαιριού”»

Αρχείο 05/11/2016

Ἐλάχιστε δειλέ μου φίλε, ἐσὺ ποὺ εἶδες μὲ ἀπόγνωση τὸ φῶς τοῦ ἄλλου νὰ λιποψυχῇ κι ἕνας κόσμος νὰ σειέται καὶ νὰ βασιλεύῃ, μὲ τί ἡδονὴ θὰ νιώσῃς πώς ἡ σκιὰ τοῦ γυμνωμένου δάσους δὲ θὰ σκεπάσῃ τὸ δικό σου σπίτι γιατὶ τὸ δάσος εἶναι ἀκόμη μακριά.

Τὴν ἑπομένη ἀκολούθαγες πρόσωπα χαλασμένα καὶ κόσμους ἀδιάφορους σὲ μιὰ νεκροπομπὴ ποὺ σοῦ ’δειχνε τοῦ μνήματος τ’ ἀνοιχτὸ στόμα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Στάθι καί οἴκτιρον . . .»

Αρχείο 04/11/2016

ΑΡΓΑ ΠΟΛΥ…

Aργά πολύ
Το τρένο της επιστροφής ξεκίνησε
από το βλέμμα σου
και χάθηκε στα κενά του
Αργά πολύ
και έχει σκοτεινιάσει
το χαμόγελο που θυμόσουν
και το χέρι που κράταγες
Κοίτα …
Μπορείς να προσπαθήσεις Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σταυρούλα Δεμένεγα, “και δώσε μου δυο μάτια καθαρά”»

Αρχείο 03/11/2016

Συνέχεια από το Α’ Μέρος

Τι θες να μάθεις τώρα; Κλείσε μόνο την κάμερα, δεν γουστάρω να με σημαδεύεις με αυτό το πράγμα, προτιμώ το πιστόλι. Ξέρεις πόσες φορές μου έχουν βάλει την κάννη στο μέτωπο, πόσες φορές με έχουν απειλήσει;

Από τη Μολδαβία έφυγα στα δεκαπέντε, δεν υπήρχε τίποτα εκεί. Όλα ισοπεδωμένα. Ήρθε βλέπεις ο άνεμος της αλλαγής και τα σάρωσε. Έπρεπε να δουλέψω, να στέλνω λεφτά πίσω. Ένας ξάδελφος μου μου μίλησε για εκείνο το πρακτορείο, δουλειά έντιμη, μεροκάματα καλά, μαλακίες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Παράλληλα σύμπαντα (Η εξομολόγηση της Ροδίκα)»