Αρχείο 27/10/2016

Πίνω σταγόνα σταγόνα τον θάνατό σου
λευκό παχύρρευστο υγρό σπέρμα του Άλλου
Κόσμου· συνθλίβω τον χρόνο μ’ άχρονο παρατεταμένο
φιλί- Κασσάνδρα
επάνω απ’ τα τείχη του στέρνου σου·
κι ο ήχος του λεπτοδείκτη
σχισμή με το δρεπάνι- πληγή απ’ τα χείλη- υπόσχεση την στιγμή
της ματαίωσης· άχρονο παρατεταμένο κάθε τικ- τακ· προδοτικό
όσο και το σμίξιμο του σώματός μου με το δικό σου· προδοτικό στο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, Το φιλί της Κασσάνδρας»

Αρχείο 26/10/2016

Μόνη κατοικώ, – κατοικώ μόνη, μόνη,
Ενώ φουσκωμένο το ποτάμι μου στη θάλασσα ρέει
Με βάρκες στίλβουσες χρυσωμένο
Αυτό σε μένα, φίλο κανένα δε φέρει
Ω της αγάπης τραγούδι, από εκατοντάδες λάρυγγες βγαλμένο,
Ω, ελευθερώστε με της αγάπης πόνοι.

Δίκαια κατάσταση οι ναυλωμένες βάρκες που, πέτρες και χρυσό Συνεχίστε την ανάγνωση του «Christina Rossetti, Autumn -μετάφραση Ασημίνα Λαμπράκου»

Αρχείο 26/10/2016

Δωρίδα

Χρυσά έχει ηΔωρίδα μαλλιά και πλουμιστά
χλωμό το πρόσωπό της, τα μάτια γαλανά.
Στο συμπόσιο αφήνοντας τους φίλους χθες αργά
Με την ψυχή μου ανέμελα ήπια στην δική της αγκαλιά∙
Ο οίστρος έδινε στην έκσταση τη θέση του ταχιά
Οι πόθοι σβήναν ξαφνικά, μα φούντωναν ξανά∙
έλιωνα∙ μα στο θαμπό σκοτάδι μέσα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλεξάντρ Πούσκιν, “μα τα χείλη μου έν’ άλλο ψιθύρισαν όνομα” -μετάφραση Δημήτρης Τριανταφυλλίδης»

Το καλοκαίρι, το πρωί στην  πλατεία Καζούλη, στο κέντρο της πόλης της  Κω,  ο αέρας  είναι φορτωμένος με άρωμα τυρόπιτας και μπουγάτσας από  το ζαχαροπλαστείο Άριστον  του Τσιβρινή – λειτουργεί  απ’  το 1952- και το απόγευμα  στην ατμόσφαιρα, ανεβαίνουν  μυρωδιές ψημένου κρέατος  από τα διάσπαρτα σουβλατζίδικα.  Ο ήλιος ψήνει από το πρωί ψωμί. Το καλοκαίρι μοιάζει με  κυριακάτικο   απόγευμα, όταν ο ήλιος δύει, δυτικά και βάφει τη Λεωφόρο των Φοινίκων με το Μεσαιωνικό Κάστρο, και γίνεται κατακόκκινο απ’ τα πολλά παρατεταμένα βασιλέματα με τις μακριές γραμμές φωτός,  όταν γρατσουνίζουν τη σιωπή και με τη θολή ζέστη των αναμνήσεων, σπρώχνουν το χρόνο, αργοπορημένα να τον πάρουν μαζί τους, ζαλισμένος όπως είναι από το ούζο και το φως. Απογεύματα του Θεόκριτου, χωρίς χρόνο, αλλά με φως χυμένο όπως το γάλα, ή την ξανθιά μπίρα  πάνω απ’ τα νησιά.

Διαβάστε περισσότερα-

Αρχείο 22/10/2016

Κάπως για να αιτιολογήσει την συγγραφική του απραξία. Κάπως για να την πικάρει που επιμένοντας στην γραφή γέρασε (έτσι νόμιζε). Κάπως για άλλους λόγους (άγνωστους). «Με βιβλία θα αλλάξουμε τον κόσμο»; την προκάλεσε. Αυτήν, την προσκαλεσμένη, μεταξύ μαρτίνι και μοχίτο στο πάρτι του, under the belt. Της ήρθε αναπάντεχο, υπόκωφο τσεκούρι με φόντο ραφιναρισμένα ράφια ακαδημαϊκού (θεωρία, λογοτεχνία, δοκίμια). Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Αναγνώστου: Ακαδημαϊκό, Μονοφωνικό»

Αρχείο 21/10/2016

Έτσι υπάρχεις τρελός;
Μια σπίθα, μια φράση
κι ο σκοτεινός σου εαυτός
-αυτός που θαρρείς
πως κάποτε πέθανε·
και πλέον δεν είναι-
περπατάει σκυφτός,
πιο δυνατός, από πριν, επιστρέφει
στης ψυχής τον ανάστροφο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σελάνα Γραίκα, Έτσι υπάρχεις τρελός»