Αρχείο 17/05/2016

omnia mea mecum porto

Με αφορμή τον ομώνυμο πίνακα του Έ. Χόπερ

Μια παράξενη και αυθαίρετη συγκυρία φέρνει σήμερα σ΄αντιπαραβολή τον Αμερικάνο ζωγράφο Έντουαρντ Χόπερ με τον σπουδαίο, Βρετανό δραματουργό Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Τετρακόσια χρόνια θεατρικής παρουσίας εξαργυρώνονται φέτος με πλήθος διαλέξεις, παραστάσεις, ομιλίες και ημερίδες  γύρω από κάθε ζήτημα που συνδέεται με την ελισσαβετιανή δραματουργία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Shakespeare at Dusk»

Αρχείο 16/05/2016

Τόσοι πολλοί νεκροί για αναστάσιμη ημέρα
φορτίο ενοχών κι ακατέργαστης μνήμης.
Ο κόσμος μια κυψέλη μουρμουρίσματος ευχών
πίσω από μισοσβησμένες λαμπάδες
κι από τραπέζια γεμάτα αδημονία.

Παντού γέλια, μουσική, χοροί Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, Των Παθών και των Εξαρτήσεων»

Αρχείο 14/05/2016

(μια οθόνη στημένη σαν καθρέφτης στον δρόμο μας – επικίνδυνο σενάριο)

Στην υπηρεσία πάντατων ονείρων, στην υπηρεσία φανταστικών σκηνών, σαν πίσω από ένα πέπλο ομίχλης, κυματιστές σκηνές, κινηματογραφικά εφέ να δείχνουν πως αυτές οι εικόνες δεν έχουν παρά μία πολύ έμμεση κι αόριστη σχέση με την πραγματικότητα, πάει να πει την πραγματικότητα όπως τουλάχιστον την ξέρουμε να εκτυλίσσεται βαριεστημένη μέσα σε άδεια σπίτια χωρίς έπιπλα, με πολύχρωμους τοίχους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σταμάτης Πάρχας, Οθόνες – αποσπάσματα»

Αρχείο 12/05/2016

Τα ατυχήματα συμβαίνουν με ακρίβεια ρολογιού

Για παράδειγμα, τηνώρα που σταματάς το βήμα σου στον αέρα
και μετακινείς το πόδι σου στο πλάι για να μη συνθλίψεις
το γυαλιστερό πράσινο σκαθάρι στο πεζοδρόμιο,
που παραλίγο να το πετύχαινες. Το ρολόι του πύργου της σχολής
σημαίνει από μακριά μεσημέρι κι εσύ σκύβεις να δεις καλύτερα,
εκείνη τη μεταλλική λάμψη του εντόμου. Και τότε
συνειδητοποιείς ότι το φονικό σου βήμα θα ήταν περιττό.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νταν Αλμπεργκότι, δύο ποιήματα -απόδοση Μαργαρίτα Παπαγεωργίου»

Αρχείο 11/05/2016

όνειρο ήτανε με ξύπνησε κι εκεί. επειδή λέει δεν με αγαπούσε αλλά μονάχα με ήθελε… έτσι, τι με ήθελε;… για το τίποτα… γιατί έπρεπε… γιατί την ήθελα έως θανάτου εγώ. το να ξέρεις είναι πράγμα πικρό. να είσαι λίθος ον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες και να το ξέρεις. είχα πιάσει τη γριά ποιήτρια και της έλεγα δεν είναι ποίηση αυτό που κάνεις κι εκεί κατάλαβα πως δεν με αγαπούσε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Λαλιώτης, Φραγμέντο»

Αρχείο 10/05/2016

(τρόπος πρώτος)

το πιρούνι σπάθιζε τις ακτίνες
το κόκκινο του μπουκαλιού που πατήθηκε
έδωσε τ’ απομεινάρι του στο γεράνι της αυλής
που γεννιόταν στη στεφάνη
το σκάρωμα στήριξε ο κορμός της κληματαριάς
κι ένα μωρό κλάφτηκε όταν τη γλώσσα του την
έκλεψαν γάτες να ζητιανέψουν ένα κομμάτι ψαχνό
του ήλιου που χτυπούσε τα πλακάκια και ύστερα τους
βολβούς μας Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, το πιρούνι του ήλιου και το χαμομήλι»