Αρχείο 07/05/2016

Περιγραφή
Σε τόπους ή στον χρόνο, συλλογικό ή μοναχικό, πληθυντικό ή ενικό, ένα ταξίδι ανασκαλεύει τη μνήμη, φέρνοντας αντιμέτωπο το παρόν με το παρελθόν, την παιδική ηλικία με την ενηλικίωση.

Όχημά του ένα γραφείο τουρισμού, που διοργανώνει μικρές ή μεγάλες εκδρομές από το ξεκίνημα της μεταπολίτευσης μέχρι το διαγραφόμενο τέλος της, παρακολουθώντας την ατέρμονη αμφιταλάντευση του τόπου και των κατοίκων του μεταξύ φθοράς κι αφθαρσίας.

Ε π ι λ ο γ ή

Δουλεμπόριο λουκουμάδων

Στριμωγμένοι μες στον δίσκο
ώρες παρελαύνουν άσκοπα
στης παραλίας το σκλαβοπάζαρο, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιάννης Στρούμπας, Γραφείον ενικού τουρισμού -κυκλοφορεί (αποσπάσματα)»

Αρχείο 05/05/2016

Στάθηκα έξω απ’ το Μπαρ και χτύπησα το κουδούνι δύο φορές, η βαριά μεταλλική πόρτα άνοιξε με έναν μακρόσυρτο, σαν τερέτισμα, βόμβο και από πίσω της με υποδέχτηκε ο κουστουμαρισμένος Πορτιέρης. Δρασκέλισα την σιδερένια, ημικυκλική εσώθυρα και προχώρησα προς τα μέσα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Εδώ έπινε κάποτε το ποτό του ο Ζάν Κοκτώ»

Αρχείο 04/05/2016

ΑΤΙΤΛΟ

2 μήνες μετά.
Και απεριόριστων κενών στιγμών,
Ποτηριών,σπιτιών,χαμένων αποφάσεων.
Χαμένα όνειρα επί πληρωμή.
Καλή διάθεση, κακή διάθεση,όλα για τη διάθεση μας.
Καφέδες με φίλους, καφέδες με γνωστούς,καφέδες απ’όλους και με όλους,
καφέδες με γάλα και ζάχαρη.
Γλυκός, ολόγλυκος.
Φωτογραφίες στους τοίχους υπενθυμίζουν, πως ξέρουμε καλά να τρώμε μακαρόνια.
Και οτιδήποτε ταιριάζει μ’αυτά.
Και οτιδήποτε ταιριάζει μ’εμάς.
Ρούχα πλυμένα στη γωνία και στην άλλη ρούχα τόσο άπλυτα
που η μυρωδιά τους και μόνο προδίδει τι κάναμε, με ποιον το κάναμε ,μέχρι και γιατί, χθές βράδυ.
2 μήνες μετά.
Και απεριόριστων κενών στιγμών,
Ποτηριών, σπιτιών, χαμένων αποφάσεων.
Χαμένα όνειρα επί πληρωμή.
Τηλεοράσεις που παίζουν πάντα στο ίδιο κανάλι.
Πρόσωπα που παραμένουν πρώτα στις τελευταίες κλήσεις.
Καταστάσεις που οδήγησαν στην αναπαραγωγή ανθρώπων
με ανθρώπους που σιχαίνονται την αναπαραγωγή.
Ή και πάλι ένα πρωί απλά τη λατρεύουν.
Για να φτάσουν εν τέλει στο σημείο δημιουργίας ανθρώπων, που ένα ηλιόλουστο μεσημέρι,
θα ξεκολλήσουν το σώμα απ’ το κρεβάτι,
θα φορέσουν τα πιο καλά και κομψά τους ρούχα
και με το χαμόγελο ως τα αυτιά θα πηδήξουν απ’το μπαλκόνι.
Και αυτό πάλι στην καλύτερη.
Γιατί στη χειρότερη, ίσως απλά συνεχίσουν να κοιμούνται.

*
©Γωγώ Λιανού
φωτο©Στράτος Φουντούλης

Αρχείο 04/05/2016 -Προδημοσίευση από την ποιητική συλλογή Φούγκα και Παραλλαγή

Θαλασσοπνιγμένοι
χωρίς συκή
χωρίς φύλο
χωρίς φιλί

Ανεμοδαρμένοι
χωρίς πληγές
χωρίς αλπίνια
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αμαλία Ρούβαλη, Γιατί οι στίχοι περπατάνε μόνοι τους;»

Αρχείο 03/05/2016

Δέσε τα μαλλιά σου
και φύγε στους αγρούς
Γ. Χρονάς

Εκείνη τη νύχτα όταν πια όλα τα ΄χε κρύψει η ζωή μια Περσεφόνη με μάτια από σπασμένα κρίνα και έρωτα φάνηκε στις αυλές μας. Οι γερόντισσες που όλα τα θυμούνται γονάτισαν εμπρός στην τόση της ομορφιά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Ω, γλυκύ μου έαρ»

Αρχείο 02/05/2016

Τα κεριά που ξενύχτησα
λιώσαν στο στήθος μου
Πάνω στη ζεστή τους επιφάνεια
Χαράξαμε
τους αυριανούς μας δρόμους
Ό,τι έμεινε μισό τελείωσε
με το μαντήλι στα μάτια
Κι αυτή η φωτιά καθώς ανεβαίνει Συνεχίστε την ανάγνωση του «Παντελής Διαμάντης, Άρλεκιν»

Αρχείο 01/05/2016

(απόσπασμα από το υπό έκδοση μυθιστόρημα Ο θάνατος του μισθοφόρου)

ΑΡΑΖΕ ΕΝΑ– ΔΥΟ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΛΟΘΥΡΑ ΤΟΥ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟΥ, με τη μούρη του αυτοκινήτου στη σκιά της ελιάς σύρριζα στο φράχτη. Ερχόταν καθυστερημένος σήμερα, πρωτύτερα είχε κατεβεί στο Ψαλίδι, στην παραλία κάτω από το ξενοδοχείο Ραμίρα, να κόψει αμάραντους για το μαγιάτικο στεφάνι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Νικολής, Οι βιολετιές πινελιές»