Τούτο το απόγευμα θα γινότανε κάτι μεγάλο. Δεν ήξερε τι, μα μέσα του μια μικρή ανησυχία του το σιγόλεγε αδιάκοπα. Κι ήταν απίθανο στ’ αλήθεια. Η μέρα πέρασε μες σε γραφεία και διατυπώσεις, που θα ‘παιρναν κι όλες τις απογευματινές ώρες, ίσως και τα’ αυριανό πρωί. Το λεωφορείο πήγαινε απελπιστικά σιγά, σταματώντας κάθε τόσο. Έξω τίποτα για να σου τραβήξει το ενδιαφέρον: ένα σπανό πάρκο, μια γριά κυρία μ’ ένα μωρό σε καροτσάκι, ένας εφημεριδοπώλης, μια κοπέλλα με μαύρο κότσο χαμηλά, στο λαιμό της σχεδόν, ένα…

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Αρχείο 18/03/2016

Την 5η Μαρτίου συμπληρώθηκαν 62 χρόνια από το θάνατο του Στάλιν. Με αφορμή αυτή την επέτειο μου ήρθε στο νου η γνωριμία που έκανα μαζί του την άνοιξη του 1951.

Η συνάντηση έγινε στο σπίτι μας στην Ξάνθη, στη Λεωφόρο Καβάλας 156 – δίπλα στην κλινική του Πετρόχειλου και κολλητά στο τρίτο δημοτικό σχολείο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Τσίτος, Πως γνωρίστηκα με τον Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι (Ιωσήφ Στάλιν)»

Αρχείο 18/03/2016

Είμαι  προσκυνητής των μικρών ευκαιριών και των μεγάλων πόθων. Το είπα. Τι είπες; Η πλουμιστή αηδόνα, που κάθεται ακριβώς απέναντί μου, και, Θεέ μου, ποτέ, μα ποτέ δεν καταλαβαίνει τίποτα, τίποτα δεν καταλαβαίνει, μα ποτέ δεν καταλαβαίνει τίποτα, πήρε την έκφραση μαϊμούς που την τσίμπησε Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξανδρος Αραμπατζής, Τον καυτό λίβα αλέθουν οι ασημένιες βεντάλιες»

Με φόντο τους πολυφωνικούς ήχους και τα τριημιτόνια της Ηπείρου

Με τη μαύρη κάπα στις πλάτες
Αχ, το τι χιόνι σήκωσαν
Τι χιόνι σήκωσαν τούτες οι πλάτες
Κανένας δε το ‘μαθε…
Κανένας δε το ‘μαθε…
Κανένας!

Μιχάλης Γκανάς, “Γυάλινα Γιάννενα”

Απόψε είναι που τα Γιάννενα περνούν στη σφαίρα του μύθου. Κάτι σαν τα γυάλινα ποιήματα του Μιχάλη Γκανά ή τους ραγδαίους, χρωματικούς αντικατοπτρισμούς ενός παλιού χειμώνα. Απόψε στην πόλη περιφέρονται στίχοι γυμνοί και αδέσποτοι. Τα Γιάννενα κοιμούνται γύρω από τη λίμνη, παραχωρώντας ένα όνομα σ΄ολόκληρη την αρχαία υγρασία. Και εμείς, πίσω απ΄τους ζωγραφικούς πίνακες, σαν τους θαμώνες στις εισόδους των μουσικών θεάτρων όταν συνοστίζονται ντροπιασμένες τόσες και τόσες γενιές κοριτσιών με χαμηλωμένα βλέμματα, κάτω από φανάρια κάτωχρα όλο να γερνούμε.

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Αρχείο 17/03/2016

Η Μαρία κοιτούσε τα έγγραφα της απόλυσής της και άφηνε τα δάκρυα της να ρέουν. Λέρωσε το χαρτί με υγρές βούλες καθώς πήρε το στυλό για να υπογράψει με χέρια που έτρεμαν. Θα ήθελε να μιλήσει αλλά ένας λυγμός τής είχε φράξει το λαιμό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τέτη Θεοδώρου, Τι είναι το μποζόνιο Higgs»

Αρχείο 16/03/2016

Μαυροματαίων

δέρμα από δέντρο κι η πληγή (που) σκισμένη
χύνει μέλι στον κόσμο πεντέμισι πρωί μιας μέρας·
λιανή γυμνή ξέστηθη υγρή και μουσκεμένη·
μπαλκόνι σε βλέπω ν’ απλώνεις πάνω απ’ το κεφάλι
του πρόσφυγα γιου σου μη μουσκευτεί όρθιος Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, να σπάζουν μαδριγάλια στον ουρανίσκο -ποίηση»

Αρχείο 15/03/2016

Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον καλοκαίρι
έξω.
Μέσα,
είναι ένα πολύ βαρετό 38 βαθμών κελσίου διάστημα.
κάθε μεσημέρι ξυπνάω
αγοράζω κουλούρια
φτιάχνω καφέ Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ξενοφώντας Μακρόπουλος, Κλείνω τις κουρτίνες γιατί απ’ εξω πεθαίνει κόσμος και φοβάμαι το αίμα»