Αρχείο 16/11/2011

Κοιτάζω στο μπακάλικο
τις νόστιμες κονσέρβες

δίπλα σε γιαπωνέζικα σκουμπριά
που κολυμπούν στη σόγια
έχουν στιβάξει σαρδέλες απ’ το Βόλο
που κολυμπούν στο λάδι

ψάρια ελληνικά
ψάρια εξωτικά
έχουν τον ίδιο καημό Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κώστας Ριτσώνης, 151 ποιήματα»

Αρχείο 14/12/2011

…ή Σαν δάκρυ λυπημένο

Χωμάτινοι δρόμοι, πολλές φορές λασπωμένοι από τη βροχή, όμως σε αυτές τις γειτονιές χτυπούσε η καρδιά της Ελλάδας εκείνης της εποχής. Πότε χαρούμενα, πότε λυπημένα, μα χτυπούσε το ίδιο για όλους.

Η γειτονιά μου, Πασαλιμάνι, Φρεαττύδα, Πειραϊκή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πέτρος Κυρίμης, Σαν τραγούδι»

Αρχείο 04/11/2011

Χειροκροτήματα ακολούθησαν την εμφάνισή της στην σκηνή. Στη θωριά της, η καρδιά του πήγε να σπάσει. Την κοιτούσε εκστασιασμένος. Αγέρωχη, όπως απαιτούσε ο ρόλος, περπατούσε και κινούνταν επάνω στο θεατρικό σανίδι. Η φωνή της υποβλητική, ξυπνούσε κάθε μόριο του κορμιού του. Το παρουσιαστικό της, παράταιρο του ρόλου, αλλά επιβλητικό στις ψυχές των θεατών. Την ένοιωθες να μεταμορφώνεται σε αετό και να πετάει, πάνω από τα κεφάλια του κοινού και η σκιά της να πλακώνει προστατευτικά τις αισθήσεις τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Μποϊλές, Αντίζηλοι…»

Αρχείο 31/10/2011

Για όσους φτάσανε μέχρι εδώ και θα γυρίσουν πάλι πίσω

Είναι εκεί.
(Όσο για αυτούς που θα εκπλαγούν παίρνω τη διαφάνεια επάνω μου . Η μεταμφίεση μου είναι τόσο διαφανής όσο χρειάζεται για να αντέξει την αλλαγή).
Γιατί έτσι εξελίχτηκε (δεν ήταν εκεί και τώρα είναι)
έτσι θα συνεχίσει(θα υπάρχει τουλάχιστον μέχρι να τελειώσει η βροχή)
και όχι κάπως αλλιώς, διαφορετικά από ότι φαντάζεστε.
Κάθεται δίπλα της. 
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Όλγα Βασιλείου : 2 ποιήματα από τη συλλογή «Μια ομιλία για τη ζωή της, ένα κείμενο για το όνειρο του»»

Αρχείο 26/10/2011

Θυμήθηκε: Μητέρα, εσύ στέκεσαι πίσω από αυτή τη μνήμη τώρα. Δικό σου δώρο ήταν, θυμάσαι; Μάλλινο. Βαρύ. Μπλε σκούρο. Με κοκάλινα κουμπιά και δερμάτινα θυλάκια. Μπλε σκούρο. Το δέρμα που μου χάρισες, να ‘χω να προχωράω στη ζωή, κρατώντας μια ανάσα δική μου, ξέχωρη από αυτόν τον κόσμο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Βλαχογιάννης, Το ξεχασμένο δέρμα»

Αρχείο 25/10/2011

Βδέλλες –βρέχει-κοινόχρηστα

Για ένα διάστημα κοιμούνται νωρίς
Και κυρίως αμέριστοι
Κανείς δεν ακούει τον κρότο του άλλου
Ουτε τον βρόγχο, ούτε τον έρωτα
Τα βήματα, ίσως, όταν κάποιος φορά
Ψηλοτάκουνα ποτήρια Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γεωργία Τρούλη, δύο ποιήματα…[2011]»

Αρχείο 05/10/2011

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΚΟΥΦΗ

Κι ὅταν ἡ μάνα του, τοῦ λέει: «Γιατί

δὲν πᾶς νὰ παίξεις ὅπως τ’ ἄλλα τὰ παιδιά;»

«Βαριέμαι…» ἀπαντάει αὐτὸς σιγὰ

καὶ τὸν περνοῦνε γιὰ ἰδιότροπο πολύ.

Νίκος Χάγερ-Μπουφίδης

Παράκληση στὸ θεὸ γιὰ ἕναν μικρὸ καμπούρη

Στὸ διάλειμμά της πάντα μόνη. Ἕνα βιβλίο

στὰ χέρια της, μικρὴ νὰ τό ‘χει συντροφιά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σοφία Κολοτούρου, Ποιήματα»

Αρχείο 03/10/2011

Ήταν φευγάτος, το είχε πονέσει το πράγμα, ήθελε την κάνει… Για πού άραγε; για το υπερπέραν, ή για των ενοχικών το κονέ. Των άδοξων. Των ρημαγμένων… Αυτών που πυρπόλησαν την ψυχή τους. Το είναι τους όλο. Που τα δώσαν όλα την Τέχνη τους. Και δεν τους έμεινε τίποτα. Μοναχά σκόρπια χειρόγραφα και μια καψούρα για το παραπέρα. Όλα στον κόσμο σκυθρωπά. Περιπάτους στην πόλη. Βιτρίνες και καφέ αδιάφορα. Τρελόχαπα και κάβες. Τεκέδες και ρούχλες. Αυτά μόνο. Βιβλιοπωλεία… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Λέκκας, από φάκελο»