Αρχείο 27/11/2011

Από την ποιητική συλλογή, “Τακούνια καίγονται στο φούρνο”
Άνεμο Εκδοτική

H άμπελος

Η άμπελος, η άμπελος, είπε κι έτρεξε προς τα κει, σαν ελάφι που τα κέρατά του ήταν κλαδιά, και τα χνάρια του άδυτα. Έτρεξα πίσω του, παρόλο που δεν είχε πέρασμα ,αλλά μπορούσα συχνά και να πετάω. Τον βρήκα να μασάει τα κληματόφυλλα, να τρώει βουλιμικά τα σταφύλια. Ήπιε κρασί και μέθυσε κι άρχισε να λέει ακατάληπτα λόγια όπως ότι ο κύκλος του θα κλείσει τελειώνοντας στα δάχτυλά μου. Ότι σημαδεμένοι θα ζήσουμε στην τόση έκσταση της λατρείας και μετά κανείς δεν θα μας συγχωρεί. Μπορεί-έλεγε-να πάθουμε και κανένα κακό γιατί οι αμαρτίες πληρώνονται εδώ και γρήγορα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χαριτίνη Ξύδη, H άμπελος κ.α. ποιήματα»

Αρχείο 25/11/2011

προκυμαία 

Τα μάρμαρα του στήθους σου
σπάζουν ακόμα εδώ αιώνες που επιζήσαμε
γεμάτοι θάλασσες έτη ενθυμούμαι
ίχνη δικά μου πλωραία
και παλεύω τα υλικά του ναυαγού
με το ξύλο τιμόνι να επιπλέει Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωκράτης Ξένος, δύο ποιήματα»

Αρχείο 23/11/2011

Ο επίδεσμος έρωτας

Όταν σου έλεγα κάποτε πως η πολλή μόρφωση

Λειτουργεί παραμορφωτικά στο βλέμμα

Έκανες εφησυχασμούς

Στο νύχι που κόβει τον παράμεσο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γεωργία Τρούλη, “Ο επίδεσμος έρωτας” κ.α. ποιήματα»

Αρχείο 22/11/2011

«Μόνο οι παραλογοτέχνες μιλάνε για κυκλώματα», λέει ο Γιάννης Κοντός στο «& 7» νούμερο 273 της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας στις 11/2/2007 στη Σταυρούλα Παπασπύρου. Το Microsoft Word αναγνωρίζει αμέσως τα κυκλώματα, αλλά κτυπάει κόκκινο στη λέξη παρα…μη! Κτύπησε ήδη κόκκινο δυο φορές παρόλο που το πρόσθεσα στο λεξικό. Θα δοκιμάσω άλλη μία: τις τελευταίες νύχτες ξυπνάω κάθιδρος από το μόνιμο πλέον εφιάλτη πως έχω στήσει το δικό μου κύκλωμα, και με ζώνουν τα φίδια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Οδός Ευρυπίδου του Σωτήρη Παστάκα: Ενύπνιο παραλογοτέχνου»

Αρχείο 21/11/2011 -εκδόσεις Πατάκη

Το σκάφος μου
Φορές φορές φαντάζομαι
πως κουμαντάρω ένα σκάφος
κι απάνω του αγάλματα πολλά
-σώματα
που υπήρξαμε σκιά τους-
κι ανέπαφος ο χρόνος
να τριγυρίζει ανάμεσά μας
να μας δένει
Βλέπω πως είμαι ζωντανή
εμπρός στην πλώρη
μα αν βαδίσω πιο πέρα
τούτο το σκαρί
συνεχίζει να πετάει Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κατερίνα Κατσίρη: Από τη συλλογή “Αόρατα Τοπία”»

Αρχείο 19/11/2011

Από την ποιητική συλλογή «Το φεγγάρι πίσω από ψέματα», εκδόσεις Οδός Πανός

Γάμα
Η μέρα έβρεχε, εγώ έπινα καφέ προσπαθώντας να θυμηθώ παλιά ποιήματα. Είπα ψέματα, αυτή είναι η αλήθεια μου! Για ώρες μου ήταν αδύνατο να σκεφτώ έστω μια σίγουρη λέξη. Ουρανογραφίες… να που κάτι βρήκα!
Η ποίηση; Τίποτα παρά μια μέθοδος να βλέπεις απ’ το σκοτάδι, δηλαδή ό,τι προλάβεις μέχρι τα 12… άντε, λίγο αργότερα.
Εντόπισα τον ήχο των πουλιών.
Η άνοιξη κρύβεται
Η βροχή ψιθυρίζει
Αναζητώ τις ρίζες μιας αναπάντεχης περιπλάνησης, σκέφτομαι να διαλυθώ σε όλα τα στοιχεία του σύμπαντος, μήπως καταφέρω να επανέλθω όπως ήμουν, προτού με γνωρίσω, θυμάμαι ωστόσο την παιδική μου ηλικία, ταινία βουβού κινηματογράφου, να παριστάνω τον Σαρλό, κι όλοι οι θεοί να είναι πιο αστείοι απ’ τους ανθρώπους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Βουτυρόπουλος, «Γάμα, Θήτα, Ο το μικρό»»

Αρχείο 18/11/2011

Δεν ήθελε τους άνδρες η Ευτέρπη. Τις γυναίκες ήθελε. Οι άντρες της άρεσαν μόνο πάνω στο καΐκι, στα τσίπουρα, και στον χορό. Νοίκιαζε μια κάμαρα στο σπίτι της Πηνελόπης, που χε το καφενείο στην άκρη του μόλου κοντά στον φάρο. Το νοίκιαζε για τα μάτια του κόσμου, αλλά ήξεραν όλοι ότι μοιράζονταν το ίδιο κρεβάτι με την Πηνελόπη. Κανείς δε μίλαγε πια για αυτό, ούτε κρυφά ούτε φανερά. Ήταν τρία χρόνια μαζί. Εφτά είχαν περάσει από τότε που μπάρκαρε ο Οδυσσέας, ο άντρας της Πηνελόπης και δε ξαναφάνηκε στο νησί .και έξι απ’ όταν έχασε τον αδελφό της τον Αχιλλέα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Ζαρείφης: Ευτέρπη. Ο τελευταίος ζεϊμπέκικος»

Αρχείο 16/11/2011

Κόσμος εἶναι ἕνας κόκκος ἄμμου στὸ μάτι μου

Ἐξετάζω τὸ πρόσωπό μου στὸν καθρέπτη
Διακρίνω ἕνα τρίμμα στὸ μάτι μου
Τὸ ξεπλένω καί,
Τὸ λουτρὸ
Τὸ κτίριο
Ἡ γῆ κάτ’ ἀπ’ τὰ πόδια μου, ἐξαφανίζονται.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Larry Cool, τρία ποιήματα»