Γεωργία Τρούλη, “Ο επίδεσμος έρωτας” κ.α. ποιήματα

Αρχείο 23/11/2011

Ο επίδεσμος έρωτας

Όταν σου έλεγα κάποτε πως η πολλή μόρφωση

Λειτουργεί παραμορφωτικά στο βλέμμα

Έκανες εφησυχασμούς

Στο νύχι που κόβει τον παράμεσο

Κι έλεγες

Τώρα που καίω δέρμα-δέρμα την πλαστική

Αναπόδραστη ανάμνηση

γιατί θες να μάθεις

Για τον επίδεσμο έρωτα

Για τον επίφοβο αφανισμό μου

Κάνε αναδεύσεις

Και μην ξεχνάς

Να ξεμυτίζει η μύτη σου

Στο πάνω άκρο της σελίδας

Λέγεται ανύψωση πνεύματος;

Λέγεται κατακραυγη;

Αυτό είναι μόρφωμα

Επικηδειο μοίρασμα

Αγαπητή μικρή

και λίγοι

Σώθηκαν

από το σάρκωμα

Της γνώσης

Της μορφής

Και του έρωτα

Το υδροκέφαλο μωρό κοιμάται

Ανάμεσα

Στα πόδια μας

Το παίζουμε άνετοι

Προσποιούμαστε

δέσμευση

***

Ζωύφιο μαμούθ

Είμαστε όλοι ένα είδος μούχλας,

Είπες κάποτε

Ένα είδος

Ον/είδος

Κι εγώ έβλεπα να διαθλάται

γυαλί μέσα σε τζάμι

Νερό πάλι

Και πάλι γυαλί  μέσα

Ένα ζωύφιο αναπτύσσεται

Ακρόαση

Βάζεις ν’ ακούσουμε τις ελλοχεύσεις μας

Philip glass

A poet act

The hours

Βρύα και λειχήνες

Βακτήρια και λοιπά μικρά- μικρά

Τσουξίματα να σου χαλάνε την εικόνα

Γυαλί μέσα σε τζάμι

Νερό που έπιασε μούχλα

Κάτι θα γίνει

Περίμενε

Είσαι καλός στις μεταμφιέσεις

Βάλε λίγο παραπάνω ανάσα στα φρύδια

Βάψτα και αυτά με μέικ απ

Να μη γίνουν κάρβουνο που καίγεται γρήγορα

Γρήγορα θα πάμε

Πεζούλι στο παράθυρο να δούμε

Τι έγινε η ρίζα που βρήκαμε χθες

Να ξεμυτίζει- Απειλή

Μπρούμητα εγώ- εσύ ανάσκελα

Δυο-δυο

Ζουμερά ροδάκινα θα γίνουν οι υποσχέσεις μας

Θα τα φάει το επόμενο βάδισμα

Ξέρει αυτό ν’ ακροβατεί

Γυαλί και πεζούλι δεν φοβάται

Ούτε την Philips ακρόαση

Του γυάλινου μίνιμαλ ήχου

Αγόγγγυστα ανάβω φως τουαλέτας

Μουχλιάζει το τελευταίο ξέπλυμα έρωτα

Στην ξυλόσομπα καίγονται τα τελευταία χαρτιά

Δυο χεριών που τα είπανε όλα

Όλα

Βγαίνει ο γείτονας και μας φωτογραφίζει

Πού να κρυφτεί μέρα μεσημέρι- δεν έχει

Φακός γυαλί- φακός γυαλί

Αιχμαλωτίζουν το μικρό ζωύφιο

Ο θεός της λεπτομέρειας- κόσμος

Η ίδια διαστολή του σύμπαντος

Όπου και να πάει συμπηκνώνεται

Στομ κόκκο της πιο ψιλής άμμου

Ξαναγυρνά εκεί

Γη και νερό- και η Θεά μούχλα ξέρει

Να κάνει καλά τη δουλειά της

Ξανά και ξανά

Μουμιοποίηση λες- γίνονται πράξεις

Ποτέ τόσα λόγια κι εγώ σε ρωτάω πάντα

Τ’ αντίθετο

Γυαλί –γυαλί  διάθλαση, γυαλί

Σταματά η μουσικη

Μου λες άλλαξε συνθέτη(όχι άλλο glass)

Σύνθεση, από- σύνθεση

Από- ρύθμιση- διατομή

Γράφω ξανά στον μικρό κόκκο που αφήνει

Η ακμή

Τώρα που έγινε βαρύς σαν μολύβι

Ο τελευταίος λόγος

Τώρα που το ζωύφιο αναπτύχθηκε

Επικίνδυνα

Δεν έχει ζωή εντόμου

Μαμούθ

Και απαιτεί χώρο και χρόνο

Απειλή- εξαφάνιση

***

Μόνο τις ώρες που δεν επιτρέπεται

Κατσαρίδες-Στο βάθος κουζίνας-κήπος

Βγαίνουν ζαλισμένες από αποσμητικό

Μία-Μία τελετουργικά τις σκοτώνω

Χωρίς σύνθλιψη.Χειρουργική ακρίβεια έπειτα

Στην αφαίρεση

¨Ένα-ένα

τα φτερά αποκόπτουν την πτήση

μεμβράνες

τα συλλέγω ευλαβικά στο δίσκο

ολοστρόγγυλο-διάπλατο

αποξήρανση στον ήλιο

μόνο τις ώρες που δεν επιτρέπεται

αποκάλυψη φόβου

λίγες φορές αφήνω να περάσει έτσι ο χρόνος

βασανιστικά

μια επομένη τις ράβω φύλο το φύλλο

αρσενικές, θηλυκές, αμφίβιες

μια κλωσττή.Αφήνει διάκενα.ευχάριστα

σχεδόν ρομβοειδής τρόμος και σιχαμερό φινίρισμα

και εγένετο κουρτίνα

και εκρεμάσθη αδιαμαρτύρητα

η θυσία και το μαρτύριο της Τερέζας

Ο ήλιος διαθλά τα έντομα-φτερά

Υπονομέυει την καθαρότητα

Εξαγνίζει τα αρθρόποδα που λέγονται

άνθρωποι

Copyright©Γεωργία Τρούλη

 

photo©Roger Mertin, 1983