Ασημίνα Λαμπράκου, τ’ αγ-Ανδρεός ανήμερα έμπαινε χειμώνας

ανήκουστη βλακεία το δέσιμο με το αόρατο, Ασ
δεν είναι έτσι;

έξω ο βοριάς μανίζει
εκεί που έλειψα με βρήκε η ηρεμία
ο Λου χθες ρώταγε στο τηλ για τον Δη
δεν έχω νέα όχι
ο Λου ψάχνει τον ξανακερδισμένο χρόνο που χάθηκε
η Ρο βρίσκει τους λουκ στου Κρίνου
θυμάμαι το Αιγαίο στη Σταδίου
η Μη ζορίζει το μέσον
ανήκουστη βλακεία το δέσιμο με το αόρατο Ασ, δεν είναι έτσι;
ένας λέει πώς οι σκιές είναι οι φίλοι των πραγμάτων Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, τ’ αγ-Ανδρεός ανήμερα έμπαινε χειμώνας»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: chrysanthemum

αραμονή Χριστουγέννων στην έπαυλη  «Χρυσάνθεμο» στην Κηφισιά. Για όσους θέλουν περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με την όψη της πολυτελούς οικίας θα πρέπει να γυρέψουν λεπτομέρειες στα λευκώματα του Σκοπελίτη. Η έπαυλη είναι φωτισμένη και ο κήπος φροντισμένος με επίσημα ντυμένο το προσωπικό που σερβίρει τα ποτά και φροντίζει για κάθε αίτημα των καλεσμένων. Σε λίγο οι πρώτοι θα καταφτάσουν. Η κυρία «Χρυσάνθεμο» τριγυρνά με την τουαλέτα της να σαρώνει τις μαρμάρινες επιφάνειες. Δίνει εντολές και επιβλέπει ώστε όλα να είναι καθώς πρέπει σαν φανούν οι καλεσμένοι. Η κυρία «Χρυσάνθεμο» περπατά με περίσσια χάρη και επάνω της συνοψίζονται όλα τα χαρακτηριστικά της ευγενούς της τάξης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: chrysanthemum»

Μαργαρίτα Παπαγεωργίου, Εξωτικά είδη ―από την Κατερίνα Ι. Παπαδημητρίου

Μαργαρίτα Παπαγεωργίου, Εξωτικά είδη, εκδόσεις Σαιξπηρικόν, Θεσσαλονίκη 2022

«Τέλος και αρχή, φανερώνουν την ομορφιά του πετάγματος…»

Η ποιήτρια επιλέγει για την τέταρτη ποιητική της συλλογή τον ιδιαίτερο τίτλο ΕΞΩΤΙΚΑ ΕΙΔΗ, περιγράφοντας την πρόθεσή της να περιηγηθεί σ’ έναν κόσμο, εν είδη διαφυγής, πέρα από τα συγκεκριμένα και τα τετριμμένα. Η συλλογή αποτελείται από τέσσερις ενότητες με εξίσου συμβολικούς τίτλους: (τροπικά, ξωτικά, παραδείσια, οικόσιτα), δηλώνοντας εξαρχής το τέλος και την αρχή της νοητικής – εσωτερικής περιπλάνησης, αλλά και το επιτηδευμένα αφηρημένο πνεύμα του ποιητικού της στοχασμού. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαργαρίτα Παπαγεωργίου, Εξωτικά είδη ―από την Κατερίνα Ι. Παπαδημητρίου»

Βάννα Πασούλη, Lunaris ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]

Η  ΚΑΘ’ ΥΠΝΟΥΣ ΜΝΗΜΗ

Ὑπάρχουν γεγονότα
πού μοιάζουν μέ ὄνειρα
                                                         καί ὄνειρα
                                                         πού  μποροῦν νά θεωρηθοῦν

γεγονότα

Γιά ‘κεῖνα  τά ὄνειρα, λοιπόν,
πού τά θεωρεῖς γεγονότα
καί πού χτυποῦν ἀναπάντεχα
σάν προσδοκίες καταλυτικές,
βραδιά καλοκαιριοῦ συνήθως
ἤ Ἄνοιξης πού δέν
ἄποφασίζει ἄν θα ‘ρθεῖ. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βάννα Πασούλη, Lunaris ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Νίκος Ι. Τζώρτζης, Αυτοψίες, Β’

Αυτοψία τρίτη. Στη θέση Μαρδάτι Κριτσάς (ο νεαρός αγροφύλακας σημειώνει):

Η ΜΕΓΑΛΗ ΧΑΡΟΥΠΙΑ

Εκεί όπου διακλαδιζόταν
σε δύο εύρωστους κλώνους,
εισχωρώντας βαθιά
στον εναέριο χώρο

του εύθικτου γείτονα,
εκεί βλέπεις τώρα
δύο λείες μαχαιριές
από βαρύ αλυσοπρίονο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Αυτοψίες, Β’»

Μαρσέλ Προυστ (1871 – 18 Νοεμβρίου, 1922)

Σήμερα, 18 Νοεμβρίου, συμπληρώνονται 100 χρόνια από τον θάνατο ενός από τους μεγαλύτερους συγγραφείς παγκοσμίως: Ο Βαλαντέν Λουί Ζωρζ Εζέν Μαρσέλ Προυστ (1871/18 Νοεμβρίου 1922) ήταν Γάλλος συγγραφέας, δοκιμιογράφος και κριτικός. Το «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο» θεωρείται το πιο τέλειο, μέχρι στιγμής, αυτοβιογραφικό κείμενο. Αντί άλλου σχολίου θα μεταφέρω εδώ ένα μικρό απόσπασμα από ανέκδοτο άρθρο του, που δημοσιεύθηκε στο τρέχον ΔΕΝΤΡΟ (Νο 236-237):

Ο θάνατος των καθεδρικών

(Το σπάνιο αυτό κείμενο «La mort des cathedrals» γράφτηκε με αφορμή το «Σχέδιο νόμου Μπριάν» (1904), το οποίο αναγνώριζε ισοτιμία μεταξύ Κράτους και Εκκλησίας. Δημοσιεύτηκε αρχικά στη «Φιγκαρό», στις 16 Αυγούστου 1904, και συμπεριελήφθη από τον Προυστ το 1919 στη συλλογή «Pastiches et melanges») Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρσέλ Προυστ (1871 – 18 Νοεμβρίου, 1922)»

Γρηγόρης Σακαλής, ελάχιστα συναισθήματα

Όρος της γνώσης

Προχώρησα
σ΄ένα μεγάλο
μακρύ μονοπάτι
περπάτησα
πολλούς δρόμους
σκέτο λαβύρινθο
κι ακόμη περπατάω
έμαθα πράγματα πολλά
γνώρισα ανθρώπους
έθεσα ερωτήματα
στον εαυτό μου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, ελάχιστα συναισθήματα»