Εργάκι σε μια πράξη
Δίχως λόγο
Από το βιβλίο των πλανόδιων Ιστοριών

Ένας έμπορος από τα τοπικά λουλουδάδικα λέει τα παρακάτω λόγια. Ανάμεσα στο πλήθος που περνά, η φωνή του ξεχωρίζει. Αφηγείται μια ωραία, λαϊκή ιστορία.

ΕΜΠΟΡΟΣ
Η Σάρα είναι ένα υπέροχο κορίτσι. Δουλεύει στο φωτογραφείο του κ. Μακμίλαν, έχει κατάξανθα, ίσια μαλλιά και ένα ζευγάρι πράσινα μάτια. Όλοι οι φοιτητές του τοπικού κολλεγίου της έχουν αφιερώσει κάποιο ποίημα. Εκείνος που θα κερδίσει το χαμόγελο της Σάρας είναι ο πιο τυχερός άνθρωπος στην πόλη μας.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Η κούρσα»

Από το
Δωμάτιο
Των φαντασιώσεων

Η σκηνή είναι χωρισμένη στα δυο. Ένα παραπέτασμα, ένας τοίχος από αφρολέξ, καρφωμένος στο πάτωμα αρκεί. Και οι δυο πλευρές της είναι στολισμένες με χριστουγεννιάτικα στολίδια. Ο άνδρας παλεύει με ένα μεγάλο κλαρί πλαστικού δέντρου. Ας πούμε λέγεται Ρομπ, κάτι μονοσύλλαβο πάντως δίχως αγάπη. Γύρω του παρόμοια κλαδιά, ω τι δύσκολη εποχή τα Χριστούγεννα, χρειάζεται απόθεμα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Christmas Κάρολ»

Δράμα παιγμένο
Μες στην καρδιά
Των μουσσώνων

(Ένας άντρας γύρω στα σαράντα, με μια καμπαρντίνα, αξύριστος, ναυάγιο που λένε. Κρατά στο χέρι του ένα μπουκάλι, κάθε τόσο πίνει. Βρίσκεται μες στο έρημο νυχτερινό μαγαζί. Μια σάλα με αναποδογυρισμένα τραπέζια και μυρωδιά αποτσίγαρου. Ένας μουσικός παίζει ολομόναχος στο βάθος. Έτσι που στέκει μόνος φαντάζει με άγγελο που έχασε τα πάντα. Βροχή και ρούχα κατακίτρινα ο καιρός απόψε. Ο άντρας είναι μεθυσμένος. Μοιάζει να αγαπά δίχως απόκριση, μοιάζει να γίνεται χίλια κομμάτια. Σηκώνεται αργά από το τραπέζι του. Τον κρύβουν καπνοί, την ψυχή του σπαράζουν λάθη και τύψεις. Τούτο το μέρος πουθενά δεν υπάρχει. Κουρέλια οι νύχτες στις γωνιές του μαγαζιού. Μια θάλασσα κάπου στενάζει και το χάραμα μολύβι.) Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Flamingo»

Στην Γενεύη
Οι δρόμοι μας
Χώρισαν.
Σε χίλια χρόνια
Μου είπες,
Σε χίλια χρόνια

ΟΙ ΦΙΛΕΣ ΜΟΥ
Σκηνή από ένα έργο.
Που δεν σώζεται

Έξω βρέχει. Ένας άνδρας μπαίνει μες στην σκηνή. Το αλλοτινό μαγαζί τώρα λιγοστεύει, σαν ζωγραφιά.)

ΑΝΔΡΑΣ – Βρέχει πέντε μέρες τώρα. Όλες οι γειτονιές είναι πνιγμένες στην λάσπη. Παλιόκαιρος! (ρίχνει μια ματιά τριγύρω, τα φώτα του μαγαζιού αναβοσβήνουν, όλα παλιώνουν γοργά.) Τι σωπαίνετε μωρέ;

ΓΥΝΑΙΚΑ – (καθισμένη στην σκάλα που οδηγεί στο πατάρι. Κάθεται στα πόδια του οργανοπαίχτη. Οι δυο τους κάνουnε μια ζωγραφιά.) Η ψυχή μου, κάτι με έπιασε, είναι μολύβι η νύχτα.

ΑΝΔΡΑΣ – (πλησιάζει και γελά) Άκου να σου πω, εδώ είναι μαγαζί, άκουσες; Εδώ έρχονται κορίτσι μου τα πιο γερά πορτοφόλια, οι έμποροι, τα καλά παιδιά. Εδώ είναι δουλειά Κατερίνα, δουλειά! (την αρπάζει από τους ώμους, γελά και την αφήνει. Το κορίτσι ξέπνοα μιλά, κοιτώντας το κενό.) Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Οι φίλες μου»

(ανάβει ένα μοναδικό φως. Κάποιος μιλά, το φως φθάνει ως τον γκρεμό του λαιμού του. Το σώμα  του , το δικό του σώμα, διαγράφεται καθαρά, όμως από το πρόσωπό του δεν έχουμε παρά την φωνή.  Λέει τα παρακάτω λόγια και έπειτα επιστρέφει στο σκοτάδι, παραχωρώντας την θέση του στον δεύτερο ρόλο αυτού του έργου. Με το ίδιο ξαφνικό φως όλα ξυπνούν. Διαβάζει από μια εφημερίδα. Ακούγονται συρμάτινες φωνές που μπλέκουν και γίνονται παρανάλωμα στα ηχεία.)

Εξομολόγηση του νεαρού Κ. ο οποίος αποδέχθηκε ενώπιον του εισαγγελέα της έδρας την πλήρη και ολοκληρωτική του ενοχή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Red»

Δράμα

Με δαμασκηνί φωτισμούς
Και τον ήχο Μιας βροχής

Mελαγχολικό σκηνικό επαρχιακού καφενείου. Παλιά κάδρα, άδεια ψυγεία, βαλσαμωμένα κυνήγια και πολλές ρέπλικες από τα διασημότερα πλεούμενα αυτού του κόσμου. Αρχαίοι τοίχοι, χώμα κάτω και σιδερένια τραπεζάκια με ψάθινες καρέκλες που έχουν πια λησμονήσει την παραδοσιακή και ευγενική τους ομορφιά. Ακούγεται ο ήχος της βροχής που πνίγει εδώ και μέρες το νησί. Οι θαμώνες στέκουν μαζεμένοι στις δικές τους σκέψεις, κάτω από το φως μιας αδύναμης γκαζολάμπας. Το παραδοσιακό αυτό καφενείο δεν έχει φώτα, μαρκίζες, προσόψεις, μονάχα παλιούς τενεκέδες φορτωμένους με ανεμώνες και χειμωνανθούς που αντέχουν στον παγωμένο άνεμο. Στο φόντο απλώνεται το αμφιθέατρο των κυβιστικών σπιτιών, στα πρότυπα της βίλας του Λίντο που συνιστά μια ακραία έκφραση όλων ανεξαιρέτως των τάσεων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Φίλτρα Φωτισμού»

Από την σειρά των έργων
Της Λαϊκής  Σκηνής

Παλιό τζαμωτό που βλέπει στον ακάλυπτο. Αύγουστος και αίσθηση εγκατάλειψης, με μεγάλα πλατύφυλλα φυτά τριγύρω. Τώρα οι ζωές  γκρεμίζονται μα θα είναι για πάντα όμορφες.
Το ένα τζάμι του παραθύρου, μακρόστενο από σκουριασμένο σίδερο συνδυάζει το κίτρινο και το κόκκινο γυαλί και έτσι ο κόσμος ποτέ δεν θα είναι ίδιος. Μια γυναίκα, γύρω στα τριάντα, ελαφριά ντυμένη.  Κάποιος άλλος που ακόμη δεν φαίνεται καταπιάνεται με κάτι σε απόσταση. Και όμως οι δυο τους μιλούν. Για την ακρίβεια μιλούν εδώ και αιώνες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: βερόνα»

[Σκηνικό σκοτεινού, μικρού θεάτρου. Τ΄αταίριαστα πράγματα στην σκηνή φέρνουν στο φως μια εικόνα εγκατάλειψης. Ένας δειλός προβολέας πέφτει στο μέσον του παλκοσένικου, παγίδα για τον νεαρό ηθοποιό που πρόκειται να διεκδικήσει έναν μικρό ρόλο, χάρη στο ατόφιο ταλέντο του. Στην πλατεία , στο βάθος κάποιος υψώνει την φωνή του.]

¥

Πλατεία: Ο επόμενος! Παρακαλώ, λίγο γρήγορα, ο χρόνος είναι χρήμα! Λοιπόν, ο επόμενος, κύριοι, κύριοι!

¥

[Απ΄το βάθος φθάνει μια βιαστική σκιά. Περνά σαν αερικό βαδίζοντας προς την σκηνή.] Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Οντισιόν»