[Σκηνικό σκοτεινού, μικρού θεάτρου. Τ΄αταίριαστα πράγματα στην σκηνή φέρνουν στο φως μια εικόνα εγκατάλειψης. Ένας δειλός προβολέας πέφτει στο μέσον του παλκοσένικου, παγίδα για τον νεαρό ηθοποιό που πρόκειται να διεκδικήσει έναν μικρό ρόλο, χάρη στο ατόφιο ταλέντο του. Στην πλατεία , στο βάθος κάποιος υψώνει την φωνή του.]

¥

Πλατεία: Ο επόμενος! Παρακαλώ, λίγο γρήγορα, ο χρόνος είναι χρήμα! Λοιπόν, ο επόμενος, κύριοι, κύριοι!

¥

[Απ΄το βάθος φθάνει μια βιαστική σκιά. Περνά σαν αερικό βαδίζοντας προς την σκηνή.] Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Οντισιόν»

Δράμα σε μια πράξη
με
αναπνοές πλατιές

Ο Λουίτζι και η Άννα είναι ένα νιόπαντρο ζευγάρι. Κατοικούν στα κεντρικά της Ρώμης. Η ζωή τους μοιάζει δύσκολη, τα όνειρά τους ακατόρθωτα. Αγαπήθηκαν με πάθος και δίχως σκέψη αποφάσισαν να παντρευτούν.Εκείνος είναι ανειδίκευτος, πάει να πει μπορεί να διεκπεραιώσει ποικίλες εργασίες, όπως μεταφορές μετακομίσεις, αποκομιδή των σκουπιδιών και άλλες, σπάνιες εργασίες που απαιτούν γερά χέρια, ολότελα συνηθισμένα στις ταπεινότερες εργασίες. Η Άννα σπουδάζει φωτογραφία, μα τα όνειρά της έχουν κάπως ξεθωριάσει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Μοτέλ»

Ατμόσφαιρα
επαρχιακής εκκλησίας
την δεκαετία του ’60

Δράμα Ελληνικό
διάρκειας πολλών αιώνων

Σαλόνι εποχής μεπλ επόκ με βαριά έπιπλα και σαμοβάρια και ένα σωρό πεθαμένα πράγματα τριγύρω. Ένα σταματημένο ρολόϊ, κάτι άνθη πλαστικά, φωτογραφίες προγόνων με προτεταμένη την έπαρξη μιας άλλης εποχής. Οι κυρίες που κάθονται στο σαλόνι διαθέτουν μια χάρη ελληνιστική και την ίδια στιγμή την απόγνωση της ηλικίας των. Δεν μιλούν πολύ, απολαμβάνουν καφέ και τσάι και κάτι φιλολογικές αναμνήσεις, απαγγέλοντας τους στίχους του Σέλλεϋ και του ρημαγμένου από τον χρόνο Κιτς. Φορούν φορέματα γαλάζια και κίτρινα και ενδύματα, εσάρπες και μαντήλια στο μπλε του κοβαλτίου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Le Salon Francais»

Σκηνή από το ψυχολογικό έργο που παίχτηκε για μια παράσταση μονάχα
στην έδρα του συλλόγου φορτοεκφορτωτών του Λίβερπουλ.

Εσωτερικό παλιού ποτοπωλείου. Μια σκηνή με πολύχρωμους λαμπτήρες, σαν τις θερινές αναμνήσεις μας και η αδειανή πίστα. Ο φωτισμός εναλλάσσεται διαρκώς και σ΄έναν ρυθμό σταθερό.Τρεις άνδρες διάσπαρτοι μες στο μαγαζί. Ποια άμυνα κρατούν, πίσω απ΄τις γραμμές τους άραγε ποια μάχη μαίνεται. Τα ονόματά τους είναι γνώριμα πολύ και τίποτε δεν σημαίνουν. Έξω ήχοι της πόλης και παλιές βροχές.Καμιά μουσική. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Κλειστόν»

Θέαμα με προβολές εκμαγείων και μορφών
από την γη του Μαγγελάνου

Αυτός ο κόσμος
γεμάτος πίκρα και
γοητεία
θα κοιμάται για πάντα
στην αγκαλιά
της φύσης

(Ο αφηγητής, πρόσωπο φαινομενικά καταρτισμένο με χαρακτηριστικά πρώτου ενός μπουλουκιού, κάπως όμορφος και κάπως καλοβαλμένος. Δουλειά του είναι η από μνήμης αφήγηση μικρών, χαριτωμένων ιστοριών βγαλμένων από τα παλιά, επτασφράγιστα βιβλία του προκολομβιανού κόσμου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre — teatro del nuovo mondo»

Απ΄τα συναξάρια της άνοιξης και του έρωτα

Π άμφωτη νύχτα με στοιχειά και μ΄όλη την τρομερή μυσταγωγία. Οι δυο τους, ένα κορίτσι και ένα αγόρι, στην πρώτη τους νεότητα, λαμπρά και περήφανα τα νιάτα, ο πιο φοβερός, ο πιο μακρινός απ΄τους αστερισμούς. Στο φόντο το παραβάν με τους δρόμους μιας αιγαιοπελαγίτικης χώρας με δαιδαλώδη καλντερίμια, να χαράζει τα σπίτια ο ασβέστης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre — Παραδοσιακό»

Είναι δοσμένη η καρδιά του,
όπως συμβαίνει πάντα
με τους νέους του Τενεσί
και τα θερμά τους όνειρα

Δυο άνδρες κάθονται στο τραπέζι. Είναι φανερό πως ένας απ΄τους δυο αυτούς ανθρώπους διαθέτει μια κάποια εξουσία. Και πως η θέση του είναι αυτή της ισχύος έναντι του άλλου.Μες στο δωμάτιο δεν υπάρχει κανείς και τίποτε άλλο. Μόνο που στον τοίχο πίσω τους, ανάμεσά τους όπως κοιτάζει το κοινό ένας αρκαδικός πίνακας, κάτι μορφές αόριστες από άνοιξη και παραμύθι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre —Ντέμπι»

(Στη σκηνή πηγαινοέρχονται τεχνικοί και φροντιστές. Φαίνεται πως φτιάχνουν ένα σκηνικό πόλης και ίσως γι΄αυτό ετοιμάζονται να ρίξουν απ΄την οροφή ένα επιβλητικό πανώ. Μες στο πλήθος ξεχωρίζει κάποιος που φορά μια στολή και άλλα δυο πρόσωπα. Ένα κορίτσι και ένα αγόρι. Και το σκουριασμένο φεγγάρι γιατί πάντα ήθελα έναν δικό  μου ουρανό.

Κάποιος απ΄τους θεατές της πλατείας, απευθύνεται στους υπόλοιπους, ο ρόλος του είναι μυστικός, όλα πάνω του είναι αδιάφορα, όμως εκείνος γνωρίζει σε βάθος την παράξενη αυτή ιστορία. Μιλά.) Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre -Τόκυο»