Αρχείο 17/10/2017

Μην ενσκήψεις αργότερα
σαν ύστατη απώλεια,
μην έρθεις όταν
η καρδιά ξεφύγει
απ΄τους αγώνες

Ο Σάλβιο κατέχει όπως κανείς την τέχνη της παντομίμα. Κάθε πρωί προβάρει μια ατέλειωτη σειρά χαρακτήρων. Μεταμορφώνεται στον Απόλλωνα του Μπελβεντέρε, γίνεται εργάτης της επανάστασης. Ένας αρχαίος χορευτής, ένας κρατήρας που αργά επιστρέφει στον κόσμο. Διδάχτηκε την τέχνη του στους θιάσους της Βερόνα και απέμεινε νύχτες ολόκληρος ακλόνητος στο βάθος μιας μεσσαιωνικής στοάς. Στην κόχη του κόσμου δοκίμασε την πλάνη του θεάτρου και σήμερα μπορεί να υπερηφανεύεται πως το κοινό τού οφείλει τις πιο τρυφερές του φαντασιώσεις. Μες στο πλήθος ανακτά την όψη μιας σπάνιας πεταλούδας. Τοποθετεί το ξύλινο βάθρο του και απ΄αυτή την αδιάφορη γωνιά, ανοίγει παράθυρα, γελά μ΄ένα φεγγαρένιο, τσίγγινο πρόσωπο κόντρα σ΄όλους τους καιρούς. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Ένας μικρός, μικρός πρίγκηπας»

Αρχείο 19/09/2017

Δράμα για δυο αρχηγούς
και τα πληρώματά τους

(Μικρή αυλή στο πίσω μέρος κρατικού μεγάρου. Ντυμένα με γαλάζια και κόκκινα κοστούμια τα πληρώματα τρέχουν έξαλλα. Φροντίζουν μια τελευταία λεπτομέρεια, προβαίνουν σε μια διευκρίνιση. Χάνονται μες στους διαδρόμους και έπειτα κάποια αγωνία τους ξερνά και πάλι απ΄το εσωτερικό του επιβλητικού κτιρίου. Κάθε τόσο κάποιος απ΄τα πληρώματα τρέχει και ανακοινώνει τις σπουδαιότερες προσελεύσεις. Οι υπεύθυνοι των πληρωμάτων κάθονται ειρηνικά κάτω απ΄τους ίσκιους. Στο πλάι τους οι αρχηγοί, κάπως άβουλοι και τρομαγμένοι μετρούν τις ώρες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Força Barça»

Αρχείο 05/09/2017

μ΄οδηγίες σκηνικές
για ένα θέατρο ακατόρθωτο

(Μόλις σβήσουν τα φώτα στην πλατεία, ένα τεράστιο παραβάν πέφτει καταιγιστικό απ΄την οροφή. Πρόκειται για τον πολύχρωμο χάρτη των πιο σπάνιων πολιτειών. Μια σειρά από παράξενα σχήματα φωτίζεται από χαμηλά, εισάγοντας στο προσκήνιο το ζήτημα της φωτοσκηνοθεσίας.
Αυτές δεν είναι σκηνικές οδηγίες, αυτό το μέρος δεν είναι θέατρο. Το θέατρο είναι αφαίρεση, αφαίρεση ώσπου τίποτε να μην απομείνει άλλο από αυτήν την αναμέτρηση.
Τίποτε το συνηθισμένο κάτω απ΄αυτόν τον ίσκιο. Πρώτος, σαν χάρτινο φάντασμα περνά ιδανικά ένας ακροβάτης.
Και εκεί που ολόκληρος ο κόσμος μετριέται πάνω σ΄αυτό το εκκρεμές, ο ασημένιος ουρανός ανάβει πάνω απ΄τους θεατές. Όλοι κρατούν την ανάσα τους. Εμπρός τους τ΄αμετάφραστο. Η οροφή σε λίγο θα γεμίσει απ΄αυτά τα χάρτινα πουλιά που αλλάζουν ταίρι απάνω στο κενό και απάνω στον μεγαλύτερο κίνδυνο.) Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Σπάνιες πολιτείες»

Αρχείο 22/08/2017

Τρεις πυρκαγιές
και
ένας *θρήνος

Στα κιονόκρανά τους
γλάστρες με άνθη

I.

Η Μπερνάρντα ζει σ΄ένα σπίτι από ηλιοτρόπια και ανδαλουσιανό θάρρος. Από μακριά το αντικρίζεις να μετεωρίζεται, να χάνει και να κερδίζει τη σημασία του μες στ΄απροσδόκητο. Η Μπερνάρντα ζει μονάχα τις νύχτες. Εκεί απάνω έχει τρία δικά της άστρα και τα φροντίζει σαν μάνα. Τα ονόματά τους θα παραμείνουν μυστικά. Η Μπερνάρντα απλώνει τα χέρια της που είναι όμοια με φτερά. Νύχτες ολόκληρες αυγκρατεί στα δάχτυλά της μια λεπτομέρεια. Είναι ζωγραφισμένη με παστέλ, λένε όσοι έφθασαν κάποτε κοντά της. Όσοι άγγιξαν τις αδιόρατες λεπτομέρειές της, εκείνοι που στάθηκαν στον ίσκιο της, εμπρός από παράθυρα κλεισμένα, λένε τα μαλλιά της τινάζονται στον άνεμο, λένε πως γίνονται υφαντά και η χρυσή βροχή της νιότης μας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Φεντερίκο»

Αρχείο 08/08/2017

Πάντα προσπαθώντας

*Η παλίροια και τα κάπως παράξενα απογεύματα είναι όλα όσα θυμάμαι. Οι άνθρωποι σκορπίζονται μες στον θρίαμβο. Ποτέ δεν έμαθα στ΄αλήθεια ποιον άνεμο ακολουθούσες, αν κράτησες τον λόγο σου.
Όπως και να΄χει, κράτα γερά, μην αφήσεις κανέναν να σε γεμίσει ενοχές. Χρυσές βροχές, θα σου στείλουν τα πλούτη που πάντα άξιζες, που τώρα επιτέλους αποκτάς.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: ‘Wild Wood’ του Paul Welle»

Αρχείο 25/07/2017

Κ. Καρυωτάκης

*Σπασμένο φως,
με χίλια μάτια
εντός μου

Ήταν λέει ο λόγος του σκληρός. Γεμάτες θάνατο οι μπαλάντες αντηχούσαν εντός του.
Ο Κώστας Καρυωτάκης μ΄όποια θέση και αν σήμερα μνημονεύεται, ο ιδανικός αυτόχειρας, ο ασθενής απ΄τον κόσμο και την ιδέα ποιητής κατακλύζει την ελληνική επετηρίδα. Τα ποιήματά του επικίνδυνα, σαν φεγγάρια απάνω στη στροφή τους. Σκοτεινοί νέοι, με μια πεποίθηση ίσια προς το θάνατο διαβάζουν στις μέρες μας τα ποιήματά του και πονούν. Να μια παρηγοριά για τους καιρούς μας ,  ένα είδος κοινωνίας ύφους και ιδέας που παραμένουν αλώβητα μες στους κόλπους κάθε καινούριας γενιάς. Αλήθειες που με τον καιρό μας αποκαλύπτονται. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Μπαλάντες»

Aρχείο 11/07/2017

Είπε το “ναι”
στα πόδια της Κίρκης
έσκυψε και
στην αθανασία
πόνταρε
ολόκληρη τη ζωή του

“Κάπου μεταξύ Ρώμης και Νάπολης, στο μέσον του αρχιπελάγους συνάντησα ξανά εκείνον τον παράξενο ταξιδιώτη. Τι απόγνωση, τι χίμαιρα στ΄άδεια του μάτια. Ποτέ δεν γύρισε ο Οδυσσέας. Ποτέ δεν επέστρεψε στην Ιθάκη, τα παλιά του παλάτια, τα υποστατικά, τα κτήματα όλα ρήμαξαν. Ο γιος του χάθηκε μες στα κύμματα, προσθέτοντας τ΄όνομά του πλάι στους ατέλειωτους ανώνυμους των βυθών. Εκείνος που σμίλεψε τη μορφή του, ίσως για χάρη του Τιβέριου, ίσως γιατί όλα τ΄αριστουργήματα πραγματώνονται έξω απ΄τον κόσμο, έκρυψε στα σπήλαια της Σπαρλένγκα, επεισόδια μιας συναρπαστικής ιστορίας. Ο ασκοφόρος του οίνου, το τρομερό χέρι της Σκύλλας, σπαράγματα απ΄τ΄αθησαύριστα μάτια του παράξενου ήρωα, ένας πιστός σύντροφος. Μπορεί ο Ελπήνορας που ΄χε όλη τη ζωή μπροστά του προτού η πλάνη τον συντρίψει, μπορεί κάποιος που λησμόνησαν για πάντα όλες του κόσμου οι ραψωδίες. Όλοι τους παράγραφοι της ίδιας ιστορίας. Πρόσωπα που σημάδεψαν με τ΄όνομά τους την ανθρώπινη τέχνη. Μορφές του έπους, πρωταγωνιστές της ανθρώπινης τραγωδίας και του ταξιδιού. Ψυχές γεμάτες κατάφαση εμπρός στο καβαφικό “ναι”, κουρέλια ενός κόσμου δίχως τέλος και όρια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Δρόμοι ραψωδίες»