Αρχείο 22/08/2017

Τρεις πυρκαγιές
και
ένας *θρήνος

Στα κιονόκρανά τους
γλάστρες με άνθη

I.

Η Μπερνάρντα ζει σ΄ένα σπίτι από ηλιοτρόπια και ανδαλουσιανό θάρρος. Από μακριά το αντικρίζεις να μετεωρίζεται, να χάνει και να κερδίζει τη σημασία του μες στ΄απροσδόκητο. Η Μπερνάρντα ζει μονάχα τις νύχτες. Εκεί απάνω έχει τρία δικά της άστρα και τα φροντίζει σαν μάνα. Τα ονόματά τους θα παραμείνουν μυστικά. Η Μπερνάρντα απλώνει τα χέρια της που είναι όμοια με φτερά. Νύχτες ολόκληρες αυγκρατεί στα δάχτυλά της μια λεπτομέρεια. Είναι ζωγραφισμένη με παστέλ, λένε όσοι έφθασαν κάποτε κοντά της. Όσοι άγγιξαν τις αδιόρατες λεπτομέρειές της, εκείνοι που στάθηκαν στον ίσκιο της, εμπρός από παράθυρα κλεισμένα, λένε τα μαλλιά της τινάζονται στον άνεμο, λένε πως γίνονται υφαντά και η χρυσή βροχή της νιότης μας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Φεντερίκο»

Αρχείο 08/08/2017

Πάντα προσπαθώντας

*Η παλίροια και τα κάπως παράξενα απογεύματα είναι όλα όσα θυμάμαι. Οι άνθρωποι σκορπίζονται μες στον θρίαμβο. Ποτέ δεν έμαθα στ΄αλήθεια ποιον άνεμο ακολουθούσες, αν κράτησες τον λόγο σου.
Όπως και να΄χει, κράτα γερά, μην αφήσεις κανέναν να σε γεμίσει ενοχές. Χρυσές βροχές, θα σου στείλουν τα πλούτη που πάντα άξιζες, που τώρα επιτέλους αποκτάς.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: ‘Wild Wood’ του Paul Welle»

Αρχείο 25/07/2017

Κ. Καρυωτάκης

*Σπασμένο φως,
με χίλια μάτια
εντός μου

Ήταν λέει ο λόγος του σκληρός. Γεμάτες θάνατο οι μπαλάντες αντηχούσαν εντός του.
Ο Κώστας Καρυωτάκης μ΄όποια θέση και αν σήμερα μνημονεύεται, ο ιδανικός αυτόχειρας, ο ασθενής απ΄τον κόσμο και την ιδέα ποιητής κατακλύζει την ελληνική επετηρίδα. Τα ποιήματά του επικίνδυνα, σαν φεγγάρια απάνω στη στροφή τους. Σκοτεινοί νέοι, με μια πεποίθηση ίσια προς το θάνατο διαβάζουν στις μέρες μας τα ποιήματά του και πονούν. Να μια παρηγοριά για τους καιρούς μας ,  ένα είδος κοινωνίας ύφους και ιδέας που παραμένουν αλώβητα μες στους κόλπους κάθε καινούριας γενιάς. Αλήθειες που με τον καιρό μας αποκαλύπτονται. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Μπαλάντες»

Aρχείο 11/07/2017

Είπε το “ναι”
στα πόδια της Κίρκης
έσκυψε και
στην αθανασία
πόνταρε
ολόκληρη τη ζωή του

“Κάπου μεταξύ Ρώμης και Νάπολης, στο μέσον του αρχιπελάγους συνάντησα ξανά εκείνον τον παράξενο ταξιδιώτη. Τι απόγνωση, τι χίμαιρα στ΄άδεια του μάτια. Ποτέ δεν γύρισε ο Οδυσσέας. Ποτέ δεν επέστρεψε στην Ιθάκη, τα παλιά του παλάτια, τα υποστατικά, τα κτήματα όλα ρήμαξαν. Ο γιος του χάθηκε μες στα κύμματα, προσθέτοντας τ΄όνομά του πλάι στους ατέλειωτους ανώνυμους των βυθών. Εκείνος που σμίλεψε τη μορφή του, ίσως για χάρη του Τιβέριου, ίσως γιατί όλα τ΄αριστουργήματα πραγματώνονται έξω απ΄τον κόσμο, έκρυψε στα σπήλαια της Σπαρλένγκα, επεισόδια μιας συναρπαστικής ιστορίας. Ο ασκοφόρος του οίνου, το τρομερό χέρι της Σκύλλας, σπαράγματα απ΄τ΄αθησαύριστα μάτια του παράξενου ήρωα, ένας πιστός σύντροφος. Μπορεί ο Ελπήνορας που ΄χε όλη τη ζωή μπροστά του προτού η πλάνη τον συντρίψει, μπορεί κάποιος που λησμόνησαν για πάντα όλες του κόσμου οι ραψωδίες. Όλοι τους παράγραφοι της ίδιας ιστορίας. Πρόσωπα που σημάδεψαν με τ΄όνομά τους την ανθρώπινη τέχνη. Μορφές του έπους, πρωταγωνιστές της ανθρώπινης τραγωδίας και του ταξιδιού. Ψυχές γεμάτες κατάφαση εμπρός στο καβαφικό “ναι”, κουρέλια ενός κόσμου δίχως τέλος και όρια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Δρόμοι ραψωδίες»

Αρχείο 13/06/2017

Το κορίτσι με τα μαύρα υπήρξε η πρώτη έκπληξη πάνω στην τέχνη του κινηματογράφου, όπως τη διδαχτήκαμε στην Ελλάδα. Κόντρα στη συνήθη ελαφριά ηθογραφία της εποχής, ο Μ. Κακογιάννης αφήνει ελεύθερο και άγριο τ΄αφήγημα της απλής ζωής. Με φόντο έναν τόπο οραματικό, που υπάρχει μονάχα γι΄αυτήν την πικρή ιστορία, μια άλλη αισθητική της ιδέας του θανάτου προβάλλει. Είναι τόσο λίγα, τόσο μετρημένα όσα κατέχουν την αληθή σημασία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Οι λειμώνες με τους ασφόδελους»

Αρχείο 30/05/2017

Σύνοψη τραγικής, λαϊκής ιστορίας

Αρχαίοι άγγελοι
χαιρετούν με τις
χάρτινες σημαίες τους.
Όλο και όλο,
μονάχα αυτό απέμεινε
απ΄εκείνη την παρέλαση

Το κέντρο είναι παραθαλάσσιο. Πάνω απ΄τα τραπέζια σειρές πολύχρωμοι λαμπτήρες μαρτυρούν τους ανέμους όταν έρχονται. Αν κοιτάξεις από μακριά εκείνον τον παράξενο όρμο θα πιστέψεις πως ταξιδεύει μες στη δόξα της νύχτας.

Κάθε βράδυ μια μικρή και κάπως αδέξια ορχήστρα παίζει ένα σωρό γνωστά τραγούδια. Είναι μια τρυφερή συντροφιά για τους θαμώνες του κέντρου. Μα είναι κάποια στιγμή που η ορχήστρα βρίσκει επιτέλους το ρυθμό της και οι πελάτες αμήχανοι συλλογίζονται τις πίκρες τους που αποκοιμήθηκαν για να επιστρέψουν τώρα δριμύτερες και οδυνηρές. Τότε το γκαρσόνι διατάζει το τέλος του κονσέρτου και οι οργανοπαίχτες απομακρύνονται με μια βαθιά υπόκλιση. Το κοινό χαιρετά συγκαταβατικά. Όσα θα συμβούν εφεξής ανήκουν στη σφαίρα του ανεπανάληπτου και του αδύνατου.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, παρά θίν’ αλός»

Αρχείο 17/05/2017

Τότε θα σκεπάσω
πρόσωπα και ονόματα
Ταντέους Ροζέβιτς
“Ποιήματα”

[Στην εφημερίδα του Λίμερικ, λίγες μέρες μόνο μετά το θάνατο του Στηβ, δημοσιεύονται στοιχεία για την δολοφονία. Ο δημοσιογράφος, ολοφάνερα σοκαρισμένος απ΄την απροσμέτρητη απώλεια, επιστρατεύει το είδος του χρονογραφήματος για να πει δυο λόγια. Όχι, κανείς δεν θα μπορούσε να μιλά μ΄ευθύτητα για τόσο επώδυνα πράγματα, όπως ο ξαφνικός θάνατος του Στηβ. Όλα τα φύλλα της εφημερίδας πουλήθηκαν σε μια ώρα απ΄την κυκλοφορία τους. Τα χαμίνια φωνάζουν σ΄όλους τους δρόμους, κανείς να μην απομείνει δίχως να ξέρει. “Ο Στηβ των κοριτσιών και των ωραίων ρόδων δολοφονήθηκε χθες βράδυ κοντά στην προκυμαία. Διαβάστε!”Μονάχα το σπουδαίο πετρελαιοφόρο πλοίο που πρόκειται να δέσει στο λιμάνι και σκεπάζει τις ζωές μας μπορεί να αποσπάσει για λίγο το νου μας από τον βίαιο θάνατο του ωραίου Στήβι.] Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Ακόμα μια μπαλάντα για τον Στηβ»

Αρχείο 02/05/2017

Δον Κιχώτης

Παράδοση εθνική,
άνθρωπος αιώνιος
και οικουμενικός

Σώζεται σε μια φθαρμένη χαλκογραφία. Ποζάρει πλάι στην αρχέγονη μητέρα του..Πίσω του πρέπει ν΄απλώνονται τα ανδαλουσιανά καλοκαίρια μα ποτέ δεν θα το μάθουμε. Αυτό το παράξενο παιδί  έζησε και πέθανε με τον φανταστικό  τρόπο που επινοούν οι πιο πιστές ψυχές. Με το σώμα του κατεστραμμένο απ΄τις στερήσεις, με τον ιδεαλισμό του ακέραιο, ανεξάντλητο ο Δον Κιχώτης κυκλοφορεί ανάμεσά μας. Συγκαταλέγεται στους κατεξοχήν ανθρώπους του άστεως. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Οι Ελεγείες των ιπποτών»