Μια Αρετούσα απαστράπτουσα
σκύβει και αφήνει τ΄άνθη
Νύχτα επιστρέφει
σαν Χριστός απ΄τα νερά.
Τραβά, λέει
για την Πέργαμο,
για την Πέργαμο

Μποστ
(1918-1995)

Στις 13 Δεκεμβρίου του 1995 ο Χρύσανθος Μποσταντζόγλου, ο κατά κόσμον Μποστ , ο δικός μας κυρ Μέντης, κερδίζει με την αξία του την αιωνιότητα. Η Μαμά Ελλάς, ο Πειναλέων, η Ανεργίτσα οι πιο δικοί του άνθρωποι αποκτούν τη θέση τους στο μεγάλο, νεοελληνικό, αστικό έπος. Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Αρχείο 26/12/2017

Η ζωή σου
υπήρξε η
τέχνη σου

Ίσως να μην τους έχετε προσέξει. Ίσως πάλι να μην ακολουθήσατε ποτέ  εκείνους τους μυστικούς, παράλληλους δρόμους που περιβάλλουν την πόλη και που κρατούν ζωντανούς  τους πιο δραματικούς χαρακτήρες της ζωής μας.

Είναι σκληρές οι νύχτες για τα παιδιά του μικρού, πλανόδιου θεάτρου. Μόλις νυχτώσει, -έρχεται πάντα μια ώρα που η ζωή μας φέγγει στις βιτρίνες -, που σαν άγγελοι όλοι οι κομφερασιέ αυτής της γης επιστρέφουν σε κάποια μυστικά πατρίδα. Διασχίζουν τις πολιτείες κρατώντας το ίσο της ανθρώπινης ψυχής τους, υπερασπίζονται σκοπούς που παραμένουν αναλλοίωτοι μες στους αιώνες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Noel»

[1][…Στον αφρικανικό ισημερινό,ο Marcel Prêtre, κυνηγός και κοσμοπολίτης, εντόπισε πρόσφατα μια φυλή εντυπωσιακά μικρόσωμων πυγμαίων. Η ανακάλυψη αυτή τον γοήτευσε και έτσι προχώρησε την έρευνά του γύρω απ΄το ζήτημα σε ακόμη μεγαλύτερο βάθος. πέρα απ΄τα δάση και πέρα απ΄τις αποστάσεις.

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Αρχείο 31/10/2017

Είναι οι ήρωες
άγνωστα λήματα,
φαράγγια,
σκάλες πάνω
από χάσματα
και γκρεμούς

Για τον χαμένο ανθυπολοχαγό
Το 1945 η κοινή γνώμη βιώνει το ανυπολόγιστο δράμα του χαμένου ανυπολοχαγού. Έχει προηγηθεί ένα έπος και μια καταστροφή. Εμπρός μετέωρος λαμπραίνει το στερέωμα ο πίνακας του Ν. Εγγονόπουλου. Ο Οδυσσέας Ελύτης, σημαδεμένος από τις δοκιμασίες του πολέμου, ζωγραφίζει μια ολόκληρη τοιχογραφία για τον θάνατο, για το ωραίο και το ιδανικό που καθόρισε τούτο τον τόπο. Ολόκληρη ζωή περνά σαν ρεύμα ηλεκτρικό μέσα από τον σπαραχτικό θάνατο ενός αξιωματικού του μετώπου που πλανάται σήμερα στην ανυπαρξία, που κλείνει μέσα του ιδανικό, ένα είδος ομορφιάς πνευματικής. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η ίλη των οραμάτων»

Αρχείο 17/10/2017

Μην ενσκήψεις αργότερα
σαν ύστατη απώλεια,
μην έρθεις όταν
η καρδιά ξεφύγει
απ΄τους αγώνες

Ο Σάλβιο κατέχει όπως κανείς την τέχνη της παντομίμα. Κάθε πρωί προβάρει μια ατέλειωτη σειρά χαρακτήρων. Μεταμορφώνεται στον Απόλλωνα του Μπελβεντέρε, γίνεται εργάτης της επανάστασης. Ένας αρχαίος χορευτής, ένας κρατήρας που αργά επιστρέφει στον κόσμο. Διδάχτηκε την τέχνη του στους θιάσους της Βερόνα και απέμεινε νύχτες ολόκληρος ακλόνητος στο βάθος μιας μεσσαιωνικής στοάς. Στην κόχη του κόσμου δοκίμασε την πλάνη του θεάτρου και σήμερα μπορεί να υπερηφανεύεται πως το κοινό τού οφείλει τις πιο τρυφερές του φαντασιώσεις. Μες στο πλήθος ανακτά την όψη μιας σπάνιας πεταλούδας. Τοποθετεί το ξύλινο βάθρο του και απ΄αυτή την αδιάφορη γωνιά, ανοίγει παράθυρα, γελά μ΄ένα φεγγαρένιο, τσίγγινο πρόσωπο κόντρα σ΄όλους τους καιρούς. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Ένας μικρός, μικρός πρίγκηπας»

Αρχείο 19/09/2017

Δράμα για δυο αρχηγούς
και τα πληρώματά τους

(Μικρή αυλή στο πίσω μέρος κρατικού μεγάρου. Ντυμένα με γαλάζια και κόκκινα κοστούμια τα πληρώματα τρέχουν έξαλλα. Φροντίζουν μια τελευταία λεπτομέρεια, προβαίνουν σε μια διευκρίνιση. Χάνονται μες στους διαδρόμους και έπειτα κάποια αγωνία τους ξερνά και πάλι απ΄το εσωτερικό του επιβλητικού κτιρίου. Κάθε τόσο κάποιος απ΄τα πληρώματα τρέχει και ανακοινώνει τις σπουδαιότερες προσελεύσεις. Οι υπεύθυνοι των πληρωμάτων κάθονται ειρηνικά κάτω απ΄τους ίσκιους. Στο πλάι τους οι αρχηγοί, κάπως άβουλοι και τρομαγμένοι μετρούν τις ώρες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Força Barça»

Αρχείο 05/09/2017

μ΄οδηγίες σκηνικές
για ένα θέατρο ακατόρθωτο

(Μόλις σβήσουν τα φώτα στην πλατεία, ένα τεράστιο παραβάν πέφτει καταιγιστικό απ΄την οροφή. Πρόκειται για τον πολύχρωμο χάρτη των πιο σπάνιων πολιτειών. Μια σειρά από παράξενα σχήματα φωτίζεται από χαμηλά, εισάγοντας στο προσκήνιο το ζήτημα της φωτοσκηνοθεσίας.
Αυτές δεν είναι σκηνικές οδηγίες, αυτό το μέρος δεν είναι θέατρο. Το θέατρο είναι αφαίρεση, αφαίρεση ώσπου τίποτε να μην απομείνει άλλο από αυτήν την αναμέτρηση.
Τίποτε το συνηθισμένο κάτω απ΄αυτόν τον ίσκιο. Πρώτος, σαν χάρτινο φάντασμα περνά ιδανικά ένας ακροβάτης.
Και εκεί που ολόκληρος ο κόσμος μετριέται πάνω σ΄αυτό το εκκρεμές, ο ασημένιος ουρανός ανάβει πάνω απ΄τους θεατές. Όλοι κρατούν την ανάσα τους. Εμπρός τους τ΄αμετάφραστο. Η οροφή σε λίγο θα γεμίσει απ΄αυτά τα χάρτινα πουλιά που αλλάζουν ταίρι απάνω στο κενό και απάνω στον μεγαλύτερο κίνδυνο.) Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Σπάνιες πολιτείες»