Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre —Ντέμπι

Είναι δοσμένη η καρδιά του,
όπως συμβαίνει πάντα
με τους νέους του Τενεσί
και τα θερμά τους όνειρα

Δυο άνδρες κάθονται στο τραπέζι. Είναι φανερό πως ένας απ΄τους δυο αυτούς ανθρώπους διαθέτει μια κάποια εξουσία. Και πως η θέση του είναι αυτή της ισχύος έναντι του άλλου.Μες στο δωμάτιο δεν υπάρχει κανείς και τίποτε άλλο. Μόνο που στον τοίχο πίσω τους, ανάμεσά τους όπως κοιτάζει το κοινό ένας αρκαδικός πίνακας, κάτι μορφές αόριστες από άνοιξη και παραμύθι.
Θέμα και απόδοση λαϊκή, αυθεντική, με το αχνό περίγραμμα που συγκρατεί τις σημασίες. Ο ισχυρός άνδρας θα ονομάζεται για απόψε ανακριτής. Ο άλλος ανήμπορος, ας πούμε Στηβ όπως τα χιλιάδες αγόρια που συνθέτουν την αμερικανική φλέβα και πολεμούν, ζουν, γεμίζουν τις φυλακές και τα στρατιωτικά κοιμητήρια. Το ζήτημα είναι σοβαρό και οι δυο τους κοιτάζονται με μίσος και με την πραγματική εφαρμογή των ρόλων τους.)

Ανακριτής: Θα το πάμε άλλη μια φορά.

Στηβ: Όχι, όχι άλλο. Δεν έχω κάτι να σας πω. Με ρωτάτε τόσες ώρες. Ξανά και ξανά, νομίζετε πως σας λέω ψέμματα; Πως θ΄αλλάξω την κατάθεσή μου; Κύριε, γελιέστε.

Ανακριτής: Σας συστήνω να συνεχίσετε. Η συνεργασία θα αποτελέσει πρόσθετο ελαφρυντικό. Όσοι μιλούν παύουν να μας κινούν την περιέργεια. Λοιπόν…

Στηβ: Είστε αστείος κύριε.

Ανακριτής: Θα μπορούσα να πάψω να είμαι. Καταλαβαίνετε;

Στηβ: Στηβ Τέιλορ, γεννηθείς άγνωστο πότε, σκοπός άγνωστος, σήματα, όλα χαμένα φίλε!

Ανακριτής: Ό,τι σας ρωτάω παρακαλώ.

Στηβ: Εργάτης στη γραμμή συσκευασίας των έτοιμων προϊόντων.

Ανακριτής: Απλός εργάτης;

Στηβ: Προς το παρόν. Βλέπετε έτσι όπως πάνε τα πράγματα ο κύριος διευθυντής άφησε να εννοηθεί, δηλαδή ρητώς το υποσχέθηκε, κύριε Τέιλορ οι κόποι σας θα ανταμειφθούν πλουσιοπάροχα, σε μια υπέροχη ζωή, πίνω στην υγειά

σας, κύριε Τείλορ, είθε ο καλός, σταυροφόρος θεός κρατήσει τα χρυσά γκέμια αυτού του κόσμου. Εσείς δεν πιστεύετε πως όλα αυτά δεν αποτελούν παρά υπαινιγμούς;

Ανακριτής: Απλός εργάτης, λοιπόν.

Στηβ: Να το λέμε με περισσότερη τρυφερότητα παρακαλώ.

Ανακριτής: Θα το επαναλάβω κύριε Τέιλορ, μπορώ να γίνω εξαιρετικά δυσάρεστος. Ένα τηλεφώνημα στο κέντρο, το ένταλμα και η φήμη σας θα πάει στράφι. Και είστε νέος, νέος, πώς θα επανορθώσετε μετά κύριε Τέιλορ.

Στηβ : Τέιλορ Στηβ, διδάχτηκα την ιστορία του Τενεσί, ακροβάτης του τσίρκου Μεντιτεράνιαν, εμπνευστής μιας παράτολμης φιγούρας, δίχως προστασίες. Χωρίς ελαφρυντικά δεν είπες φίλε;

Ανακριτής: Τι μπορείς να μου πεις για την Ντέμπορα;

Διστάζει για λίγο, η Ντέμπορα βλέπετε υπήρξε ανέκαθεν το κορίτσι που τον ένοιαζε περισσότερο. Η Ντέμπορα εκτελούσε χρέη ηθοποιού στο σκηνικό φαρ ουέστ της Πέμπτης. Το θέατρο σφύζει από ζωή. Στις σκηνές του ανατρέφονται χαρακτηριστικά δράματα δοσμένα κάπως ελαφρύτερα. Ο δον Κιχώτης, η Αλίκη, τ΄άστρο του δρόμου, όλα φάνηκαν τότε, σηκώθηκαν σαν ανθοί και σαν καθρέφτες μες στην παράξενη εκείνη άνοιξη. Πάει να πει αντλούσαν απ΄τους πιο εμβληματικούς ήρωες χαρίζοντας τρυφερές σκηνές μιας σπάνιας ομορφιάς που λείπει εμφανέστατα απ΄το σύγχρονο ρεπερτόριο.

Στηβ: Την γνώριζα, καλά μάλιστα, είχαμε σχέσεις, πώς το λένε, εραστές κύριε. Εραστές!

Ανακριτής: Είχατε προβλήματα;

Στηβ: Όχι, τίποτε ιδιαίτερο, μόνο τριβή κύριε, τριβή μέρα με τη μέρα, ώρα την ώρα, λεπτό το λεπτό, μια σίγουρη φθορά κύριε. Ο καιρός πέρασε καταιγιστικός.

Ανακριτής: Είχε φίλους η Ντέμπορα;

Στηβ: Όλοι την αγαπούσαν, πώς μπορείτε να ρωτάτε αν είχε φίλους!

Ανακριτής:Απαντήστε παρακαλώ με λίγα και σαφή λόγια.

Στηβ: Λοιπόν, θα σας το πω αργά για να γίνει ξεκάθαρο. Η Ντέμπορα ήταν χρυσό κορίτσι. Με θυμώνει που ρωτάτε  ζητώντας να βρείτε με ποιον τρόπο θα μπορούσε η ίδια να έχει φταίξει. Αργά λοιπόν, για να το μάθετε.

Την αγαπούσαν όλοι και αν η συμμετοχή της ήταν κάπως περιορισμένη στο πρόγραμμα των παραστάσεων, όλοι νιώθαμε πως πλησίαζε ο καιρός που η ίδια θα ξεχώριζε για τις αρετές της.

Είχε όμως μια αδυναμία στο χρυσάφι, ξέρετε την εύκολη ζωή. Η Ντέμπι ενθουσιαζόταν με λίγη σαμπάνια και έτσι λίγο λίγο καταστράφηκε, η φωτιά της έσβησε. Ερχόταν αραιά και έπειτα χάθηκε. Δεν είχε πού να μείνει και γύρισε στο καραβάνι. Απόψε θα της έλεγα πως συμφωνώ να την μεταμορφώσω σε γυναίκα σειρήνα για ένα ολοδικό της νούμερο, πολύ πιο όμορφο από ότι το είχε φανταστεί. Το Τενεσί είναι μια πλάνη για κορίτσια σαν την Ντέμπι. Πώς θα μπορούσα να πάω κόντρα στην καρδιά μου κύριε; Η ζωή της είχε μαυρίσει, κάτι σαν βάμμα υποδημάτων, αξεπέραστο και καθολικό. Γράψτε, Στηβ Τέιλορ, απλός εργάτης, φονιάς από έρωτα, δίχως την Ντέμπι είναι χαμένος, χαμένος κύριε!

Ανακριτής: Πολύ καλά κύριε Τέιλορ, άλλη μια φορά, τι λέτε;

Τα φώτα χαμηλώνουν. Το επίκεντρο είναι εκείνος ο πίνακας με την αρκαδική αναπαράσταση. Ακούγονται ήχοι της πόλης και κάθε τόσο με έναν ξαφνικό φωτισμό ο Στηβ φέγγει για λίγο στη σκηνή ώσπου να μοιάζει τρομερός, έξω απ΄τ΄ανθρώπινα.Ξαφνικά ο ήχος σταματά. Εκείνη η νύχτα, εκείνη η πρεμιέρα έχει πια περάσει. Εμπρός Στηβ, για ν΄ακούσω τα θεμελιώδη σου στοιχεία, πάμε, ένα τραγούδι για τους φονιάδες του Τενεσί Στηβ, δεν θα μας το αρνηθείς. Απότομα στη σκηνή επιβάλλεται το σκοτάδι.)

*
©Απόστολος Θηβαίος

φωτο: Στράτος Φουνούλης

Διαβάστε όλα τα κείμενα του Απόστολου Θηβαίου στις Στάχτες