Αρχείο 15.12.2015

Η τέχνη που γυρεύει
Με κάθε τρόπο
Να ζωντανέψει
Τη στιγμή του χρόνου

ΣΥΣΤΑΣΕΙΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ

Αν κανείς με ρωτούσε τούτη τη στιγμή, δεν θα μπορούσα να αρνηθώ πως το ζήτημα της ενότητας στις τέχνες συνιστά μια κορυφαία αναζήτηση. Αν κανείς μπορούσε τούτη την ώρα να απευθύνει με ευθύτητα ένα ερώτημα, όπως εκείνο που σχετίζεται με την ειλικρίνεια στην τέχνη και την αυθεντική δημιουργία, τότε δίχως δημαγωγικές προθέσεις ή φιλοδοξίες εντυπωσιασμών, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Juliet [2015]»

Αρχείο 6.11.2015

Cesare Paveze

H Deola ξοδεύει τα πρωινά της στα καφέ, δίχως κανείς να νοιάζεται για ΄κείνη. Βιαστικοί εργάτες, κάτω απ΄τον καινούριο ήλιο. Μα και η Deola, ούτε και αυτή  γυρεύει κάποιον. Καπνίζει γαλήνια, ανασαίνοντας το καινούριο πρωί. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Deola Thinking [2015]»

Αρχείο 6.10.2015

«Η τέχνη μας, η φριχτότερη του εγώ μεταμφίεση»
(«Στην ύλη εισχώρησα ουρλιάζοντας»)

Ο κύριος Νίκος εμφανίσθηκε ξαφνικά στο μέσον της πιο τρομερής απ΄τις νύχτες της ζωής μας. Μες σε τέτοιους ανέμους, σε τέτοιες δυσκολίες γεννήθηκε, άκμασε και πέρασε στην αιωνιότητα του έαρος ο ποιητής, ο ζωγράφος, ο φιλόσοφος, ο αιώνια ανήλικος Νίκος Καρούζος. Ήρθε και μας λύτρωσε, με τη σπασμωδική του φωνή που πάει κείθε απ΄την ποίηση. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η ορατότητα κύριε Νίκο [2015]»

Αρχείο 8.9.2015

έλα πάνω απ΄τις θάλασσες,
πάνω απ΄τις πιο μεγάλες θάλασσες,
πάνω απ΄τις θάλασσες
χωρίς οριστικούς ορίζοντες
(Φ. Πεσσόα)

Το παραμύθι λέει.

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας ζωγράφος. Ήταν σπουδαίος, είχε στα πόδια  του ολόκληρο το Παρίσι. Στους κοσμικούς κύκλους πρόφεραν τ΄όνομά του με πολύ σεβασμό, όπως αρμόζει στους μεγάλους αυτού του κόσμου.

Και όμως στην καρδιά του  άναβαν φώτα μυστικά, το αίσθημά του έπαιρνε ανεξιχνίαστες τροπές. Έλαμπε από έξαψη και μεθοδικότητα, κάτι πάσχιζε ν΄ανακάμψει απ΄την καρδιά του. Όλα υπήρξαν για κείνον φτωχά. Κώδικες, μνήμη, αλφάβητα, προϊστορίες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Νόα Νόα [2015]»

Αρχείο 7.8.2015

Παραμύθι εθνικό, σε πράξη αιώνια

Οι τρεις νεότερες απ΄τις κόρες του μικρού οικισμού φρόντισαν μ΄επιμέλεια τα διαδικαστικά. Το πήλινο δοχείο, τ΄αγαπημένα εκείνα αντικείμενα που εμπιστεύεται κανείς μονάχα στην απεραντοσύνη μιας τέτοιας νύχτας, το λεπτό, κόκκινο ύφασμα. Έπειτα τριγυρνώντας τους πέτρινους, αυτοσχέδιους δρόμους έφθασαν σε κάθε σπίτι. Συνέλεξαν το κλειδί, το μήλο, το δαχτυλίδι, μικρά, χάλκινα απ΄τον καιρό της Ηγησούς. Το επόμενο πρωινό φάνηκαν έξω απ΄τα σπίτια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Ο πόνος του Κλήδονα [2015]»