Αρχείο 10.7.2015

Κάθε χρόνο συρρέουν στην πόλη μας ταξιδιώτες. Φθάνουν με τους σιδηρόδρομους, έξαλλοι, κατάκοποι, ζωντανά κάρβουνα απ΄την καρδιά του κήτους. Κατασκηνώνουν στο μεγάλο, κατηφορικό λειβάδι, μες στους ροδώνες κάνουν έρωτα, χορεύουν, εξαντλούν τις πιθανότητες κάθε μιας νύχτας. Άλλοι έρχονται με πολύχρωμα φορτηγά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Κατά κόσμον Τζιμ»

Αρχείο 23.6.2015

ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΥΘΑΙΡΕΤΗ, ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ

Μικρή συλλογή

Ι. Ψάχνω έναν τρόπο να σου περιγράψω το σχήμα του. Παρηγοριέμαι σ΄αυτό τ΄απλήρωτο αίσθημα, τις ώρες εκείνες που κινδυνεύω να χάσω την καρδιά μου για πάντα. Περιεργάζομαι εξαντλητικά τα έργα τέχνης γυρεύοντας απεγνωσμένα μια λεπτομέρεια, μια στιγμή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Τα δέκα πρώτα βήματα [2015]»

Αρχείο 26.5.2015

Εντυπώσεις από την ελληνική χαρακτική

Τις νύχτες, -πόσο σωστά το συνέλαβε ο ζωγράφος τις δύσκολες, εκείνες, μεσοπολεμικές μέρες- ανθίζουν τα μνήματα. Και όλα τα πρόσωπα που δίχως έρωτα χαθήκαν από μια αρρώστια ή ένα πάθος στηρίζουν στους αγκώνες τους ολόκληρη τη νύχτα. Αποστεωμένοι, όπως οι γυμνογραφίες των πεινασμένων παιδιών τίποτε δεν βλέπουν. Καρφώνονται στα φώτα της πόλης που παίζουν μες στον άνεμο, καρφώνουν τα μάτια τους και γυρεύουν κάτι στη θέση της παλιάς καρδιάς τους.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Ο Λάνης χαραγμένος [2015]»

Αρχείο 12.5.2015

Θωμάς Γκόρπας

Δεν χωρεί στις ανθολογίες ο Θωμάς. Μόνο κάτι ποιήματά του για τις ταβέρνες και τα μπουζουξίδικα και τις μικρές ώρες που άνηκαν πάντα στους ποιητές και τους ιερομάρτυρες. Κάθε τόσο ανάβει μια μικρή φωτιά, αφήνει στίχους αδέσποτους, ολόκληρη η ανθολογία αρπάζει φωτιά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Στου Θωμά το μαγαζί [2015]»

Aρχείο 28.4.2015

Κατερίνα Γώγου, αγρύπνια

Ηθελα αυτός ο τίτλος να συνοδεύεται απ΄ένα μεγάλο, εκθαμβωτικό ερωτηματικό. Σαν τα υγρά των μηχανημάτων που φροντίζουν τα σίδερα στα πολύ μεγάλα βάθη. Όμως από σεβασμό στην Κατερίνα, δεν το κάνω. Ίσως επειδή αν αφήσει κανείς μερικά χρόνια να περάσουν, τότε αυτή η πατίνα αρχίζει ν΄αποκαλύπτει τη ζωντανή ποσότητα των τραγουδιών. Έτσι θα τα λέμε από εδώ και πέρα, όπως φωνάζουμε έναν φίλο με τον τρόπο που τον θυμόμαστε ή τον αγαπάμε σε στιγμές προσωπικές. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Θα ‘ρθει καιρός [2015]»

Aρχείο 15.4.2015

Η Κασσάνδρα ήταν χρησμός, όμως ποτέ μα ποτέ

Αργά τη νύχτα, όταν ο θεός έχει πια πεθάνει, μια άλλη λιτανεία λαμβάνει χώρα. Άνθρωποι όλων των ειδών, πόρνες, έμποροι, επαίτες, κατάδικοι που διεσώθησαν την τελευταία στιγμή, ποιητές. Διαβαίνουν τους δρόμους αμίλητοι. Εμπρός βαδίζουν τα παιδιά μ΄αγκαλιές από φτερά παγωνιών που λεν τραγούδια για την εποχή της συγκομιδής. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η προστάτιδα των ποιητών [2015]»

Αρχείο 31.3.2015

Ζητά στο φουλ τα αιρ κοντίσιον
τα μηχανήματα του ήχου.
Αναζητά μεθυσμένη έναν άνεμο στις βεράντες
να την πάρει για πάντα στην Ταυρίδα
Γ. Χρονάς

Έχει ζωγραφισμένο ένα παλιό στόμα παλιάτσου. Ένα μεγάλο, τολμηρό φεγγάρι σαν χαρακιά απ΄άκρη σ΄άκρη του κόσμου. Ανάμεσα στα τόσα παλιά πράγματα που ακονίζονται το ένα με τ΄άλλο, ανάμεσα σε σένα και σ΄εμένα, τις φωτιές και τα χειροκροτήματα κοιμάται ο νεαρός διασκεδαστής. Έχει στεριώσει τα ψηλά δοκάρια που χρησιμεύουν για ν΄ανάβει κάθε βράδυ σαν θαύμα εμπρός στα μάτια μας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Το κοπερτί, Πλάτωνος [2015]»

Αρχείο 17/03/2015

Με φόντο τους πολυφωνικούς ήχους και τα τριημιτόνια της Ηπείρου

Με τη μαύρη κάπα στις πλάτες
Αχ, το τι χιόνι σήκωσαν
Τι χιόνι σήκωσαν τούτες οι πλάτες
Κανένας δε το ‘μαθε…
Κανένας δε το ‘μαθε…
Κανένας!

Μιχάλης Γκανάς, “Γυάλινα Γιάννενα”

Απόψε είναι που τα Γιάννενα περνούν στη σφαίρα του μύθου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Τα παιδιά της Λίμνης»