Από τις εκδόσεις Καστανιώτη

“ Η φωνή του συγγραφέα εξακολουθεί να ακούγεται και να διεγείρει συνειδήσεις, ενώ όσοι τον καταδίωκαν έχουν χαθεί στη λήθη” Αντρέ Μπρινκ.

 “ Το κράτος αποτυγχάνει να αναγνωρίσει ότι ο διανοούμενος, και ειδικότερα ο συγγραφέας , είναι στην πραγματικότητα το όργανο που χρησιμοποιεί η κοινωνία στην ανάγκη του συνόλου  για αυτοκατανόηση”  Τζ.Μ.Κουτσύ

Θα μπορούσε να θεωρηθεί ως παντεπόπτευση της Παγκόσμιας Λογοτεχνίας, το επίπονο, έργο μεγάλης πνοής  με τίτλο: ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ,  του Κώστα Αρκουδέα.

Αναφέρεται στους όχι λίγους ενοχλητικούς συγγραφείς  για συντηρητικά ή επαναστατικά καθεστώτα που σέρνουν πίσω τους πολιτική λογοκρισία, κοινωνική υποκρισία, θρησκευτικό φονταμενταλισμό, τάσεις εκδίκησης  και κακώς εννοούμενους ηθικούς κανόνες. Το έργο του βασίζεται σε μία μεγάλη βιβλιογραφία, σε προσωπική αναγνωστική εμπειρία και στο συγγραφικό του ταλέντο με το οποίο εμπλουτίζονται τα κείμενα.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Η Tζένη Μανάκη για το βιβλίο του Κώστα Αρκουδέα, «Επικίνδυνοι συγγραφείς»»

Μετάφραση: Σωτήρης Σουλιώτης, εκδόσεις Ποταμός

❇︎

Η ιστορία του γάμου αυτού δεν μοιάζει με καμία άλλη. H εικόνα στο εξώφυλλο προϊδεάζει τον αναγνώστη. Το ποτήρι με τις δύο οδοντόβουρτσες έχει πέσει, οι ισορροπίες της συμβίωσης έχουν διαταραχθεί και  το παιχνίδι των προκλήσεων που βάζει ο θεσμός έχει χαθεί. Ο Gulliksen όμως βρίσκεται ένα βήμα μπροστά από κάθε στερεότυπο καθώς εμβαθύνει τόσο στην ευάλωτη  πλευρά όσο και στη μειονεκτική  θέση που ενδέχεται να βρεθεί πρωτίστως ο αφηγητής, ο άνδρας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Geir Gulliksen, Η ιστορία ενός γάμου ―κριτική ανάγνωση της Μαρίας Ιωαννίδου»

Κατερίνα Λιάτζουρα, Κρεμμυδαποθήκη εκδ. Βακχικόν 2020

✤

 «….ανοιξιάτικος χείμαρρος ξεχύθηκε η ευχή, να μην τελειώσει το ταξίδι της προσμονής, μα τώρα εξαρχής να ξεκινήσει.»

Απρόσμενη καταβύθιση στη μαγεία των λέξεων αποτελεί η καινούρια ποιητική συλλογή της Κατερίνας Λιάτζουρα. Πρόκειται για ένα βιβλίο έκπληξη που περιλαμβάνει τριάντα ένα πεζολογικά ποιήματα ή πεζοποιήματα, εφόσον δεν διαθέτουν το διακριτό χαρακτηριστικό του διαχωρισμού σε στίχους.

ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΠΙΤΙ (απόσπασμα)

Γυναίκα είμαι που άφησε τα μαλλιά να μακραίνουν, αυτά που δίνουν όγκο στα μυαλά δήθεν να καλύψουν της αμηχανίας την αντίδραση πως στα Άγια Νερά του Προδρόμου του Βαπτιστή του Σωτήρη, Μαρία με βάφτισε και όχι Κατερίνα. Και ναι, έργα εκθέτω που δεν αναζήτησες να δεις¨ και ναι, είμαι η οικοδέσποινα απόψε και θα σε ξεναγήσω στα Κόκκινα Σπίτια και στα μαύρα της ψυχής.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χαρά Νικολακοπούλου, Στα γεωγραφικά τοπία της ύπαρξης»

Εκδόσεις Κίχλη 2019

✤

Η πρόσφατη πεζογραφική απόπειρα του Στάθη Ιντζέ αποδεικνύει περίτρανα ότι η μεταπήδηση ενός ποιητή από την στιχουργική στην αφηγηματική τέχνη έχει ως βασικό σταθμό το διήγημα. Η μικρή αυτή αφηγηματική φόρμα προσφέρεται, όπως και το ποίημα, για την αποτύπωση του φευγαλέου, μιας σκέψης, μιας εντύπωσης, ενός στιγμιότυπου που συλλαμβάνεται και καταγράφεται για να καταστεί από προσωρινό και ασταθές, μόνιμο και σταθερό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Η Ευσταθία Δήμου για τη συλλογή διηγημάτων του Στάθη Ιντζέ, «Η Μήνα και άλλες ιστορίες»»

✤

Oριάνα Φαλάτσι, Ο άβολος Παζολίνι – μετάφραση: Κωνσταντίνα Γερ. Ευαγγέλου. Από τις εκδόσεις της Athens Review of Books

Το βιβλίο για τον ιταλό σκηνοθέτη φωτίζει τις σκοτεινές πλευρές της δολοφονίας του και αναδεικνύει την προσωπικότητά του

Η δημοσιογράφος και συγγραφέας Οριάνα Φαλάτσι (1929-2006) και ο μαχητικός σκηνοθέτης, ποιητής, πεζογράφος, δοκιμιογράφος και αριστερός διανοούμενος Πιερ Πάολο Παζολίνι (1922-1975) είναι δύο πνευματικές φυσιογνωμίες που σημάδεψαν με το έργο τους τη μεταπολεμική Ιταλία. Στο βιβλίο Ο άβολος Παζολίνι (εκδ. Athens Review of Books) άρτια μεταφρασμένο από την Κωνσταντίνα Ευαγγέλου,συγκεντρώνονται τα πέντε κείμενα της Φαλάτσι για τον Παζολίνι, γραμμένα στα χρόνια 1966-1975. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευριπίδης Γαραντούδης, Ο Παζολίνι της Φαλάτσι»

Γιάννης Ανδρουλιδάκης, Βισταλόγκα, εκδ. Κέδρος 2019

✤

Ποίηση με ήθος

Είναι ο τόπος μου,
τοσοδούλα μου,
μια κουκκίδα στον χάρτη.
Κι είναι οι μέρες μου
γεμάτες ιώδιο,
αύρα θαλασσινή
κι αλάτι.
Τούτα τα δώρα θα σου κρατώ,
σταγονίτσα μου,
για να ξεχειμωνιάσεις.

Η πρώτη ποιητική συλλογή του Γιάννη Ανδρουλιδάκη είχε ως τίτλο έναν ναυτικό όρο: Άπαρση (από τις εκδόσεις Κοροντζή  2018).  Η άπαρση είναι επίσημος ναυτικός όρος, το κοινώς λεγόμενο σαλπάρισμα, που κυριολεκτικά σημαίνει ανέλκυση άγκυρας για πλου.

Και σε αυτήν τη νέα του συλλογή ο ποιητής αντλεί τίτλο και θέματα από το θαλασσινό ρεπερτόριο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «H Χαρά Νικολακοπούλου για την ποιητική συλλογή του Γιάννη Ανδρουλιδάκη»