Ποίηση από τις εκδόσεις Μανδραγόρας

❇︎

Γράφει η ©Αθηνά Παπανικολάου

Θα το ξαναγράψω κι ας γίνω κουραστική. Είμαστε τυχεροίς/ες, έχουμε μια νέα γενιά σπουδαίων ποιητριών, γυναίκες που με παρρησία εκθέτουν στο δημόσιο βήμα τα υλικά και την πορεία της τέχνης τους. Οι λέξεις τους απεκδύονται θαρραλέα την ψυχή τους, φανερώνοντας χωρίς αναστολές και υστεροβουλία την τεχνική τους, ενδύουν με τρυφερότητα τα δικά μας σώματα, μαλακώνουν τα χάσκοντα τραύματα της μνήμης, φυλάσσουν σαν αφιερωμένες ιέρειες άσβεστη τη φλόγα στην εστία του έρωτα, γλυκαίνουν το άλγος του νόστου μιας απόμακρης ή και οριστικά πλέον χαμένης πατρίδας, ξεχωρίζουν γιατί επαναφέρουν με λιτότητα τον αρχικό λόγο που γέννησε την ποίηση, να μας χαρίζουν δηλαδή μια κοινή στέγη να κατοικούμε μέσα στη γλώσσα της, γιατί όπως έγραψε κι ο Ελίας Κανέτι «δεν μένουμε σε μια χώρα, μένουμε σε μια γλώσσα» και έτσι γίνεται πατρίδα μας η γλώσσας της ποίησης τους. Και γιατί επιμένω στη γλώσσα του φύλου τους; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευαγγελία Βενιζελέα, «Όταν το Μ γίνεται Π» ―Μια ανάγνωση της Αθηνάς Παπανικολάου και αποσπάσματα»

Από τις εκδόσεις 24 γράμματα

Γράφει ο Δημήτρης Βαρβαρήγος

Ελένη Χωρεάνθη, μια από τις σημαντικότερες δημιουργούς της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας, μας προσφέρει μία εκπληκτική σειρά διηγημάτων. Ήρωες που ομορφαίνουν την καθημερινότητα, ήρωες που δεν κάνουν τον πόνο τους στεφάνι δόξας (Μπόρχες), ήρωες που ταυτίζονται με τον καθένα μας. Ένα βιβλίο -σημείο αναφοράς στην σύγχρονη λογοτεχνία από τις εκδόσεις 24 γράμματα

Ένα βιβλίο με 42 διηγήματα, γραμμένα με προσεκτικά άρτιο τρόπο αποδίδοντας στα μέγιστα την καθαρότητα της λογοτεχνικής γραφής που χαρακτηρίζει την δομή ενός διηγήματος. Οι μικρές συνοπτικές ιστορίες των διηγημάτων της Χωρεάνθη, αποκαλύπτουν έναν πλούτο ιδεών και χαρακτήρων πλασμένων μέσα στις ανθρώπινες αναζητήσεις με δράσεις, ανατροπές, μεταλλάξεις, ελπίδες και όνειρα. Και στις 42 ιστορίες της αναγνωρίζεται –ξεπροβάλλει- το κύριο συστατικό ύφους της κατανοητής γραφής με αρχή μέση και τέλος που δεν δυσκολεύει τον αναγνώστη να ταυτιστεί και να συμπορευτεί με τις επιδιώξεις των ηρώων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ελένη Χωρεάνθη, Αγορασμένη Ζωή»

Λίζα Διονυσιάδου, Η Αχμάτοβα στον καθρέπτη μου ―εκδόσεις Εύμαρος

Όλα ξεκινούν απο τη φράση [είδα τη ζωή μου σαν το όνειρο ένός άλλου, σαν αντανάκλαση σ΄ένα καθρέφτη ξένο] Η Άννα Αχμάτοβα δεν είναι για τη Λίζα Διονυσιάδου μια μεγάλη μόνο ποιήτρια. Δεν την αντιμετωπίζει στο βιβλίο της [ Η ΑΧΜΑΤΟΒΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΜΟΥ] -Εκδ. Εύμαρος- σαν μιά ακόμα Αχματολόγος αλλά σαν αδελφή ψυχή που ζεί μαζί της την παράλληλη πραγματικότητα στη Ρωσία, τη Γαλλία,την Ελλάδα. Η συγγραφέας τη θεωρεί δική της, παρούσα, έτσι καθώς κουβεντιάζουν με τη βοήθεια ενός καθρέφτη, που εξασφαλίζει την πληρότητα στη σχέση τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σοφία Μελίντα Μαλτέζου, Μια αδελφή ψυχή για την Αχμάτοβα»

«Η Κρεμμυδαποθήκη», η νέα ποιητική συλλογή της Κατερίνας Λιάτζουρα, εκδόσεις Βακχικόν, 2020.

Του Θανάση Τοτόμη *

Στην ποιητική συλλογή της Κατερίνας Λιάτζουρα ενυπάρχουν, τα συναισθήματα, ο πόνος, η θλίψη, οι προσδοκίες, τα πρόσωπα, η νοσταλγία, οι απώλειες, τα παιδικά βιώματα, οι αναμνήσεις, η προσμονή, μοτίβα της φύσης, το μαρτιάτικο φεγγάρι, ο πλάτανος, το κόκκινο γεράνι, η αποθήκη, ο μύλος, οι εικόνες,οι τόποι, η Χαλκίδα και οι γειτονιές της Στουτγκάρδης, η πλατεία Φριζή, ο σταθμός των τρένων και η μεγάλη γέφυρα τηςΧαλκίδας, οι δρόμοι Ιστιαίας και Αβάντων, ο Καράμπαμπας, η Χιλιαδού, και το Πήλιο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Η ποιητική γλώσσα στην «Κρεμμυδαποθήκη», της Κατερίνας Λιάτζουρα, ένας ύμνος στις εφηβικές μνήμες»

Εκδόσεις Οδός Πανός, Οκτώβριος 2020

❇︎

Πιάνοντας στα χέρια μου το «Ο Αδάμ και το μήλο», τού Αλέξανδρου Αδαμόπουλου· ένα βιβλίο με το πιο ανέμελο εξώφυλλο που μ’ έκανε να χαμογελώ κι εγώ αντικρίζοντάς το, δεν φανταζόμουν ποτέ πόσο γρήγορα και πόσο έντονα θα μ’ έκανε, το ίδιο ακριβώς βιβλίο, να βιώνω και ν’ αλλάζω διαθέσεις -από χαρά και γέλιο, μέχρι απελπισία κι απέραντη θλίψη- με τα τόσα πολλά κι εντελώς διαφορετικά, όχι όμως ασύνδετα, μεταξύ τους θέματα, που ξεδιπλώνονται στις 150 μόνο σελίδες του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Παναγιώτης Θεοδοσίου: «Ο Αδάμ και το μήλο» του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου»

Κώστας Λογαράς, Τελευταία Μάσκα, εκδόσεις Πικραμένος

✼

Η ανανεωτική γραφή στο θεατρικό έργο του Κώστα Λογαρά, αναδύεται στην «Τελευταία μάσκα».

Μέσα από το έργο, που κυκλοφορεί τους τελευταίους μήνες από τις εκδόσεις «Πικραμένος»,επιχειρείται η υπέρβαση στα σημερινά αδιέξοδα της Πάτρας στην πορεία της προς το μέλλον, και η ανάδειξη του νέου της προσώπου.

Ο συγγραφέας, με τα δραματουργικά του μοτίβα, συμβάλλει στη διαμόρφωση του κοινωνικού θεάτρου, καθρεφτίζοντας στους ήρωές του, μύθους της Αχαΐας και γεγονότα του χθες, στο σήμερα.

Ο Κώστας Λογαράς, μέσα απ’ το βιβλίο του – περιπλάνηση στα ίχνη της ιστορίας της Πάτρας, μεκείμενο έντονα πολιτικό, σμιλεύει με τη γραφίδα του, το σώμα της πόλης. Στην «Τελευταία μάσκα»ανιχνεύεται, η συλλογική της συνείδηση. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θανάσης Τοτόμης: Tο κοινωνικό πρόσωπο της Πάτρας ιχνηλατείται στην «Τελευταία μάσκα», του Κώστα Λογαρά»

Φιλιά στο κενό, της Μαργαρίτας Παπαγεωργίου, εκδόσεις Μελάνι 2020

Γράφει η Τούλα Ρεπαπή

«Από το σώμα ξεκινάμε και στο σώμα επιστρέφουμε
Εκεί είναι το τραύμα, εκεί είναι το θαύμα».
(«Στην αγκαλιά του κόσμου»)

Το Φιλιά στο κενό είναι μια ποιητική συλλογή της Μαργαρίτας Παπαγεωργίου, αποτελούμενη από σαράντα οκτώ ποιήματα. Μέσα σε αυτά η συγγραφέας, τοποθετώντας την ποίησή της στην υπαρξιακή κατηγορία, με λόγο ρέοντα μιλά για την παρουσία αλλά και την εκ των υστέρων απουσία ανθρώπων και στιγμών. Μνήμες και άγρυπνες νύχτες, νύχτες μισές έρχονται και κάνουν εμφανές, απτό στην ψυχή το άπιαστο κι όμως τόσο υπαρκτό κενό. Αποτέλεσμα μιας χαμένης εγγύτητας, συντροφικότητας, αγαπημένης παρουσίας.

Τα χέρια προσωποποιούνται αποκτούν υπόσταση και το σώμα γίνεται καράβι ενάντια στην τρικυμία της ζωής. Τα δάκτυλα  μιλούν, αγγίζουν ενώνουν. Εκφράζουν την ανάγκη της αφής, της επαφής αλλά και της κτητικότητας του έρωτα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαργαρίτα Παπαγεωργίου, Φιλιά στο κενό ―της Τούλας Ρεπαπή»