ΑΡΧΕΙΟ/ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2016
Οι ίδιες ταπεινώσειςπάλι σήμερα, τα ίδια λάθη, οι συμβι-
—βασμοί,
το δουλικό χαμόγελο, μπροστά σε κείνον που περιφρονείς,
το όρθιο μαχαίρι, που σφάζεις μέσα σου κι αυτόν και το χα-
—μόγελό σου,
η μοναξιά, η μεταμέλεια, η οδυνηρή σου ανάγκη για μεγάλες
—πράξεις
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading
Αρχείο 27/02/2017
Το χείλι μου
σαλιώνοντας το φάκελο
ματώνει λίγο∙
πίκρα του παραλήπτη –
ενός αγνώστου
σ’ άλλη γη
που δε θα λάβει.
Το γράμμα σαν μισό πουλί
βαφτίζω στο κιβώτιο∙
το ράμφος ήδη πέταξε
σαν χαρταετός
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Γιάννης Βαρβέρης «Καθαρή Δευτέρα»»
Αρχείο 13/02/2017
Το νερό είχε σκεπάσει όλο το σώμα του. Βυθιζόταν αργά αργά προς το βυθό που δεν έβλεπε. Δεν αισθανόταν κανένα φόβο αντίθετα το παγωμένο νερό του δημιουργούσε μια ευχάριστη διάθεση. Ντυμένος στο λευκό καλοκαιρινό κοστούμι του δεν χρειαζόταν αναπνοές επειδή είχε γίνει ένα με τη θάλασσα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μπάμπης Στάικος, “Είναι Τόσο Σκοτεινά Εδώ…” -απόσπασμα»
Αρχείο 13/02/2017
Με τις λέξεις σου να είσαι πολύ προσεκτικός
όπως είσαι ακριβώς μ’ έναν βαριά τραυματισμένο που κουβαλάς
στον ώμο.
Εκεί που προχωράς μέσα στη νύχτα
μπορεί να τύχει να γλυστρήσεις στους κρατήρες των οβίδων
μπορεί να τύχει να μπλεχτείς στα συρματοπλέγματα.
Να ψαχουλεύεις στο σκοτάδι με τα γυμνά σου πόδια
κι όσο μπορείς μη σκύβεις
για να μη σούρνονται τα χέρια του στο χώμα.
Βάδιζε πάντα σταθερά
σαν να πιστεύεις πως θα φτάσεις πριν σταματήσει η καρδιά του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Άρης Αλεξάνδρου «Νεκρή ζώνη»»
Αρχείο 12/02/2017
Almost Blue
Τα δυστυχισμένα και τα εύκολα θέλει ο κόσμος
κι όχι τη δυσκολία του να σ’ αγαπώ και να σωπαίνω
όπως εκείνος που πονάει γιατί γνώρισε μιαν ευτυχία
και ρίχτηκε εκτός περιοχών μητέρας κι εκεί όπου
οι άλλοι ακόμα δεν βρήκαν ένα ναι έχει κάτι για να χάσει… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Λαλιώτης, Εφτά Σ’ Αγαπώ με Τίτλους του Τσετ Μπέικερ»
Αρχείο 16/01/2017
Ακόμη μια φορά πρόκειται για τα φύλλα:
ο πρώτος στίχος σε παιδεύει μήνες τώρα,
το πρώτο κύτταρο, κι αναζητάς την ώρα
ν’ αρχίσει να διχάζεται∙ όπως στα κοίλα
κάτοπτρα που σκορπίζουνε το πρόσωπό σου
δηλώνονται τα πάθη σου κι ανασυνθέτεις
μέσ’ από δύσμορφες πτυχές (σαν επισκέπτης
στα εγκαίνια του σύμπαντος) τον εαυτό σου,
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Διονύσης Καψάλης [Σονέτο II]»
Αρχείο 02/01/2017
Τι όμορφη που είσαι.Με τρομάζει η ομορφιά σου. Σε πεινάω. Σε διψάω.
Σου δέομαι: κρύψου· γίνε αόρατη για όλους· ορατή μόνο σ᾿ εμένα· καλυμένη
απ᾿ τα μαλλιά ως τα νύχια των ποδιών με σκοτεινό διάφανο πέπλο
διάστικτο απ᾿ τους ασημένιους στεναγμούς εαρινών φεγγαριών.
Οι πόροι σου εκπέμπουν φωνήεντα, σύμφωνα ιμερόεντα·
αρθρώνονται απόρρητες λέξεις· τριανταφυλλιές εκρήξεις απ᾿ την πράξη του έρωτα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Γιάννης Ρίτσος «Σάρκινος λόγος»»
Αρχείο 21/12/2016 (απόσπασμα από το 15ο κεφάλαιο)
Φαντάζομαι τη Διονυσίου,εν εξάλλω καταστάσει, να ζητάει εξηγήσεις από τον διευθυντή. Όχι στο τηλέφωνο, αυτά δεν λέγονται τηλεφωνικά. Να εμφανίζεται αιφνιδιαστικά στην έδρα της Εταιρείας στην Εγνατία, να αρνείται να δηλώσει όνομα και να απαιτεί να τον δει αμέσως. Νεαρή γραμματεύς προσπαθεί να την εμποδίσει, αλλά η βυζαντινολόγος εισβάλλει στο γραφείο του βροντώντας την πόρτα πίσω της.
«Κύριε Φλωρά, είμαι η μητέρα της Ελένης και με βδελυγμία πληροφορήθηκα ότι γίνατε εραστής της.»
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πέτρος Μαρτινίδης, «17 Ώρες» [απόσπασμα]»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.