βιβλιοπαρουσίαση – Σελίδα 71

Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Η διάθεση για τραγούδι στον Στέλιο Ντόμαλη

06/05/2016

Αρχείο 06/05/2016

«…ανέβασες το ρύγχος μου προς τον ουρανό
και σαν το λύκο θέλω να ουρλιάξω;»

Η διαδικασία της έμπνευσης στον Στέλιο Ντόμαλη, (στο βιβλίο του «Η ΕΜΠΝΕΥΣΗ-32 κείμενα και 15 ποιήματα», που κυκλοφόρησε στη Λάρισα τον Αύγουστο του 1995, με ασπρόμαυρες φωτογραφίες του γιου του Αποστόλη Ντόμαλη), μας επιτρέπει να ρίξουμε μια κλεφτή ματιά στο εργαστήρι του συγγραφέα: να κατανοήσουμε τις αφορμές και τα υποκείμενα πάνω στα οποία θα ξεδιπλώσει το τραγούδι του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Η διάθεση για τραγούδι στον Στέλιο Ντόμαλη»

Αμαλία Ρούβαλη, Γιατί οι στίχοι περπατάνε μόνοι τους;

04/05/2016

Αρχείο 04/05/2016 -Προδημοσίευση από την ποιητική συλλογή Φούγκα και Παραλλαγή

Θαλασσοπνιγμένοι
χωρίς συκή
χωρίς φύλο
χωρίς φιλί

Ανεμοδαρμένοι
χωρίς πληγές
χωρίς αλπίνια
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αμαλία Ρούβαλη, Γιατί οι στίχοι περπατάνε μόνοι τους;»

Αντώνης Νικολής, Οι βιολετιές πινελιές

01/05/2016

Αρχείο 01/05/2016

(απόσπασμα από το υπό έκδοση μυθιστόρημα Ο θάνατος του μισθοφόρου)

ΑΡΑΖΕ ΕΝΑ– ΔΥΟ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΛΟΘΥΡΑ ΤΟΥ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟΥ, με τη μούρη του αυτοκινήτου στη σκιά της ελιάς σύρριζα στο φράχτη. Ερχόταν καθυστερημένος σήμερα, πρωτύτερα είχε κατεβεί στο Ψαλίδι, στην παραλία κάτω από το ξενοδοχείο Ραμίρα, να κόψει αμάραντους για το μαγιάτικο στεφάνι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Νικολής, Οι βιολετιές πινελιές»

Κωνσταντίνος Μάντης: Γιάννης Ρίτσος «Εαρινή Συμφωνία» XVI-XVII

25/04/2016

Αρχείο 25/04/2016

XVI

Χαρά χαρά.
Δε μας νοιάζει
τι θ’ αφήσει το φιλί μας
μέσα στο χρόνο και στο τραγούδι.

Αγγίξαμε
το μέγα άσκοπο
που δε ζητά το σκοπό του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Γιάννης Ρίτσος «Εαρινή Συμφωνία» XVI-XVII»

Αντώνης Τζήμας, Το καθαρτήριο

19/04/2016

Αρχείο 19/04/2016

Απ’ όταν είχαν έρθει να μείνουν στο διαμέρισμα από κάτω του δεν είχε καταφέρει να κλείσει μάτι. Πώς στριμώχνονταν εκεί μέσα ο πατέρας, η μητέρα και το νεαρό ζευγάρι τού ήταν αδιανόητο. Ήταν πρόσφυγες κι είχαν έρθει στη χώρα για ένα κομμάτι ψωμί. Ο άντρας εργαζόταν μαζί με τον πατέρα του σε μια οικοδομή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Τζήμας, Το καθαρτήριο»

Στέλιος Ροΐδης, Η Σοκολάτα και το Κερί, αποσπάσματα

18/04/2016

Αρχείο 18/04/2016 – Από τις Εκδόσεις Straw Dogs

Για όσους περίσσεψαν

Για όσους περίσσεψαν, περίσσευμα
Ή φρόντισε
Κάπου να σε βγάλει αυτή η παλιά αγάπη
Επεισοδιακή δικαιοσύνη, ή σωροί νεκρών αδερφών
—————–που δεν με αναγνωρίζουν
Κάνε το ίδιο
είπαν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στέλιος Ροΐδης, Η Σοκολάτα και το Κερί, αποσπάσματα»

Κωνσταντίνος Μάντης: Οδυσσέας Ελύτης «Εκείνο που δε γίνεται»

11/04/2016

Αρχείο 11/04/2016

Να ‘χε η νοσταλγίασώμα να το σπρώξω απ’ το παρά-
θυρο έξω! Να τσακίσω εκείνο που δε γίνεται! Κο-
ρίτσι που από το γυμνό σου στήθος σαν από σχεδία
κάποτε μ’ έσωσε ο Θεός

Και ψηλά πάνω απ’ τα τείχη με την ημισέληνο με πήγε
μην κι από δική μου

Ακριτομύθια φανερωθείς και οι Tύχες σε βάλουν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Οδυσσέας Ελύτης «Εκείνο που δε γίνεται»»

Βασίλης Ν. Πης, Κόκκινες Πολιτείες (αποσπάσματα)

03/04/2016

Αρχείο 03/04/2016 –Εκδόσεις Γκοβόστη

Περιγραφή
Τον Ιούλιο, αρχές δεκαετίας του ’60 ο Παναής ο Στάλος, ακτήμονας, μικροκαλλιεργητής ντομάτας, στο μικρό κτήμα του με ενοίκιο, βλέποντας τις νέες οικονομικές συνθήκες ν’ αλλάζουν τη ζωή του και της οικογένειάς του με εκείνους τους αθέατους νόμους της αγοράς των ισχυρών, αποφασίζει να μεταναστεύσει στην Αυστραλία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Ν. Πης, Κόκκινες Πολιτείες (αποσπάσματα)»