Αρχείο 17.2.2015

Εκδόσεις Βιβλιοπωλείον την Εστίας -μετάφραση Γιάννης Η. Χάρης, σελ. 140

Κούντερα «ύστερου ύφους»

Από τον ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΡΓΙΩΤΗ
«Ο Μίλαν Κούντερα γεννήθηκε στην Τσεχία. Από το 1975 ζει στη Γαλλία». Έτσι παρουσιάζεται ο Κούντερα τα τελευταία χρόνια στα εξώφυλλα των βιβλίων του. Αν ο τρόπος αυτός είναι άλλο ένα μερεμέτι στην προσεκτική κατασκευή του εαυτού του, το τελικό φινίρισμα θα δώσει Η γιορτή της ασημαντότητας, ένα ακόμη σημαντικό βιβλίο του.

Όσοι παρακολουθούμε την πορεία του μείζονα αυτού συγγραφέα του ευρωπαϊκού μοντερνισμού καταλαβαίνουμε πως το τελευταίο του «μυθιστόρημα», όπως προσδιορίζεται, αποτελεί μια κατάληξη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μίλαν Κούντερα, Η γιορτή της ασημαντότητας -κριτική Δημήτρη Καργιώτη [2015]»

Αρχείο 16/02/2015

Εκδόσεις Athens Review of Books, μετάφραση Χρυσούλα Μεντζαλίρα, σελ. 328

Παρουσίαση
Η “Αιχμάλωτη σκέψη”, το βιβλίο που δημοσίευσε το 1953 ο Τσέσλαβ Μίλος, αποτελεί μια κλασική πλέον μελέτη για το πώς οι διανοούμενοι στη μεταπολεμική Ανατολική Ευρώπη υπέκυψαν στο δέλεαρ της συνεργασίας με το κομμουνιστικό καθεστώς υπό το οποίο ζούσαν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Mark Lilla, Η σαγήνη των Συρακουσών -Διανοούμενοι στην πολιτική»

Αρχείο 21.12.2014

Εκδόσεις Γκοβόστη

Το βιβλίο αυτό επιχειρεί να καταθέσει έναν προβληματισμό πάνω σε ευρύτερα και ειδικότερα θέματα που σχετίζονται με την πρόσληψη των μυθιστορημάτων της γενιάς του ’30, της γενιάς που επαινέθηκε και επικρίθηκε όσο καμία άλλη λογοτεχνική γενιά στην Ελλάδα και αποτέλεσε συλλογικό φαινόμενο με πολύ μεγάλη χρονική διάρκεια.

Μέσα από το μυθιστόρημα, το οποίο επαναφέρουν θριαμβευτικά στο προσκήνιο της ελληνικής λογοτεχνικής ζωής, οι πεζογράφοι της γενιάς του ’30 στρέφονται προς τη διερεύνηση του ανθρώπινου ψυχισμού, ιχνηλατούν διαπροσωπικές σχέσεις σύνθετες και τάσσονται έμπρακτα εναντίον της εσωστρέφειας, δείχνοντας τη διάθεσή τους να παρακολουθήσουν την ευρωπαϊκή λογοτεχνία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θανάσης Αγάθος, H εποχή του μυθιστορήματος -παρουσίαση, απόσπασμα [2014]»

Αρχείο 19/12/2014  -Πέτρος Μαρτινίδης, Σύρριζα, Νεφέλη, Αθήνα 2014, σελ. 184

Από τον ΛΟΪΚ ΜΑΡΚΟΥ (LOÏC MARCOU)

Mε το τελευταίο αστυνομικό μυθιστόρημα του Πέτρου Μαρτινίδη επανέρχεται το παλιό θέμα περί χρησιμότητας της λογοτεχνίας, γνωστό από την εποχή του Αριστοτέλη και του Οράτιου.[1] Στην προμετωπίδα του βιβλίου παρατίθεται η φράση που ο ιταλός ποιητής Τζιάκομο Λεοπάρντι απηύθυνε σε επιστολή προς τον μέντορα και φίλο του Πιέτρο Τζιορντάνι, στις 24 Ιουλίου 1828: «Έτσι το τερπνό μού φαίνεται περισσότερο ωφέλιμο από κάθε άλλο ωφέλιμο και η λογοτεχνία η πιο αληθινά και σίγουρα ωφέλιμη από όλες τις ξερές επιστήμες της πολιτικής και της στατιστικής». Δεν θα μπορούσε να υπάρχει καλύτερη προμετωπίδα, δεδομένου ότι αυτό που χαρακτηρίζει το Σύρριζα είναι, ακριβώς, οι δυο σημαντικές αρετές της λογοτεχνίας: το τερπνό και το ωφέλιμο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Όταν το ωφέλιμο συναντά το τερπνό»

Αρχείο 17.12.2014

Οι τέσσερις πρώτες συλλογές συγκεντρωμένες εδώ κλείνουν μια πρώτη περίοδο της ποιητικής μου δουλειάς. Δημοσιεύονται στην οριστική τους μορφή με ορισμένες αλλαγές και διακριτική επεξεργασία, έτσι που να μην αλλοιώνεται το αρχικό ύφος ή το περιεχόμενο.Έμεινε έξω, εκτός από ένα μικρό δείγμα, η πρώτη αποκηρυγμένη συλλογή μου “Ομολογίες” του 1977.Από τη συλλογή “Στα γεφύρια του κόσμου”, άφησα έξω κάποια αποσπάσματα και τιτλοφόρησα τις αρχικά άτιτλες ενότητες του, κατ’ ουσίαν, ενιαίου ποιήματος.Στο “Εχθρικό Τοπίο” έκανα επιλογή, αναδιάταξα και τιτλοφόρησα τα αποσπάσματα που περιλάμβαναν και τα τρία μέρη του βιβλίου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ηλίας Γκρης, Λήθαργος Κόσμος [2014]»

Αρχείο 14/12/2014

“Αν όφείλαμε νά τά συμπτύξουμε σέ μια διατύπωση, θα αναφέραμε σαν επιδίωξή του τή σύνθεση τής συνολικής δομής τής υψηλής κοινωνίας με τη μορφή μιας φυσιολογίας τής ακατάσχετης φλυαρίας. Στο θησαυρό των προκαταλήψεων καί των δοξασιών της δεν υπάρχει ούτε μία, πού να μην εξολοθρεύεται από το επικίνδυνο κωμικό στοιχείο του Proust…“

Το σπουδαιότερο, πού Έχει να πει κανείς, δεν αναγγέλλεται πάντοτε μεγαλόφωνα. Κι ακόμα μέσα στην απόλυτη ησυχία δεν το Εμπιστεύεται πάντοτε στον πιο έμπιστο, στο στενότερο φίλο, πάντοτε σ ’ αυτόν, πού είναι Έτοιμος να δεχθεί με τη μεγαλύτερη αφοσίωση την Εξομολόγηση.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βάλτερ Μπένγιαμιν, Για την εικόνα του Proust -[2]»