Αρχείο 10.7.2015
Κάθε χρόνο συρρέουν στην πόλη μας ταξιδιώτες. Φθάνουν με τους σιδηρόδρομους, έξαλλοι, κατάκοποι, ζωντανά κάρβουνα απ΄την καρδιά του κήτους. Κατασκηνώνουν στο μεγάλο, κατηφορικό λειβάδι, μες στους ροδώνες κάνουν έρωτα, χορεύουν, εξαντλούν τις πιθανότητες κάθε μιας νύχτας. Άλλοι έρχονται με πολύχρωμα φορτηγά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Κατά κόσμον Τζιμ»
Αρχείο 14.5.2015
Αρχείο 12.5.2015
Δεν χωρεί στις ανθολογίες ο Θωμάς. Μόνο κάτι ποιήματά του για τις ταβέρνες και τα μπουζουξίδικα και τις μικρές ώρες που άνηκαν πάντα στους ποιητές και τους ιερομάρτυρες. Κάθε τόσο ανάβει μια μικρή φωτιά, αφήνει στίχους αδέσποτους, ολόκληρη η ανθολογία αρπάζει φωτιά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Στου Θωμά το μαγαζί [2015]»
Aρχείο 28.4.2015
Κατερίνα Γώγου, αγρύπνια
Ηθελα αυτός ο τίτλος να συνοδεύεται απ΄ένα μεγάλο, εκθαμβωτικό ερωτηματικό. Σαν τα υγρά των μηχανημάτων που φροντίζουν τα σίδερα στα πολύ μεγάλα βάθη. Όμως από σεβασμό στην Κατερίνα, δεν το κάνω. Ίσως επειδή αν αφήσει κανείς μερικά χρόνια να περάσουν, τότε αυτή η πατίνα αρχίζει ν΄αποκαλύπτει τη ζωντανή ποσότητα των τραγουδιών. Έτσι θα τα λέμε από εδώ και πέρα, όπως φωνάζουμε έναν φίλο με τον τρόπο που τον θυμόμαστε ή τον αγαπάμε σε στιγμές προσωπικές. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Θα ‘ρθει καιρός [2015]»
Αρχείο 20.4.2015 – «Οι Στάχτες ξεχώρισαν»
Δεν αντέχουν όλοι οι λογοτέχνες, Ελληνες και ξένοι, τον χαρακτηρισμό του λόγιου, του διανοητή, του στοχαστή. Δεν είναι λίγοι ανάμεσά τους όσοι παράγουν ό,τι παράγουν δίχως πολλές πολλές σκέψεις και έγνοιες για τα φιλολογικά, περίπου σαν πρακτικοί ή εμπειροτέχνες, ή σαν ευνοημένοι των Μουσών. Βρίσκουν κάποια πηγή, σε μια καμπή του βίου τους, την εκμεταλλεύονται και χάρη σ’ αυτήν διατηρούν μέχρι τέλους μια σχετικώς αξιοπρεπή παρουσία, ή την εξαντλούν αργά ή γρήγορα κι ύστερα επαναλαμβάνουν κουραστικά τον κουρασμένο εαυτό τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ο Γκίντερ Γκρας και ο Εδουάρδο Γκαλεάνο [2015]»
Αρχείο 31.3.2015
Ζητά στο φουλ τα αιρ κοντίσιον
τα μηχανήματα του ήχου.
Αναζητά μεθυσμένη έναν άνεμο στις βεράντες
να την πάρει για πάντα στην Ταυρίδα
Γ. Χρονάς
Έχει ζωγραφισμένο ένα παλιό στόμα παλιάτσου. Ένα μεγάλο, τολμηρό φεγγάρι σαν χαρακιά απ΄άκρη σ΄άκρη του κόσμου. Ανάμεσα στα τόσα παλιά πράγματα που ακονίζονται το ένα με τ΄άλλο, ανάμεσα σε σένα και σ΄εμένα, τις φωτιές και τα χειροκροτήματα κοιμάται ο νεαρός διασκεδαστής. Έχει στεριώσει τα ψηλά δοκάρια που χρησιμεύουν για ν΄ανάβει κάθε βράδυ σαν θαύμα εμπρός στα μάτια μας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Το κοπερτί, Πλάτωνος [2015]»
Αρχείο 17/03/2015
Με τη μαύρη κάπα στις πλάτες
Αχ, το τι χιόνι σήκωσαν
Τι χιόνι σήκωσαν τούτες οι πλάτες
Κανένας δε το ‘μαθε…
Κανένας δε το ‘μαθε…
Κανένας!
Μιχάλης Γκανάς, “Γυάλινα Γιάννενα”
Απόψε είναι που τα Γιάννενα περνούν στη σφαίρα του μύθου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Τα παιδιά της Λίμνης»
Αρχείο 4.3.2015
“Πασίγνωστο σχήμα μεταφοράς: ο μυθιστοριογράφος γκρεμίζει το σπίτι της ζωής του για να χτίσει, με τις πέτρες του, το σπίτι του μυθιστορήματός του.” (Μίλαν Κούντερα, Η τέχνη του μυθιστορήματος[*])
Είχα και άλλες ευκαιρίες να αναλογιστώ την παραπάνω ρήση, αλλά συχνότερα παρακολουθώντας αναρτήσεις είτε σε ιστολόγια (blogs) είτε σε χρονολόγια (τοίχους) στο facebook, από τη θέση αυτού που παρατηρεί μία σχεδόν ασύγγνωστη σπατάλη: «μα τι το δημοσιοποιεί τώρα αυτό, τόσο ωραίο κομμάτι», είναι η σκέψη μου συνήθως, «γιατί δεν το κρατάει για τον εαυτό του;». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Νικολής, Τα λιθαράκια του σπιτιού μας [2015]»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.