Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Αφιερωμένο στον ποιητή του «Ορίζοντα»

![]()
Οι Έλληνες ποιητές τραγουδούν τ΄ανοιχτά πελάγη, τις πέτρες, τα ερρείπια. Ειδικά αυτά τα τελευταία τα ονειρεύτηκαν πολλές φορές και έτσι επιβεβαιώθηκε μια άλλη χαμένη για πάντα Ελλάδα. Οι πολιτείες τους υπήρξαν για πάντα έρημες. Τις αναγνωρίζουν απ΄εκείνο το χρώμα που αποκτά το χώμα καταμεσίς του καλοκαιριού. Διάβασαν τα ποιήματά τους σε πατάρια, σε ποντοπόρα πλοία, σε καφενεία και πομπές.
Άλλοτε με φωνές στεντόρειες σαν τον ήχο του ρολογιού που διασχίζει γειτονιές και γειτονιές και άλλοτε πάλι μυστικά, σαν προσευχές, την ώρα που χαράζουν στις πέτρες του Αιγαίου χρονολογίες και μάτια γυναικών, σπήλαια ορθάνοιχτα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Αφιερωμένο στον ποιητή του «Ορίζοντα»»







Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.