Αρχείο 04.01.2015

Ο αυθεντικός άναγνώστης τού Proust διατρέχεται συνεχώς από μικρούς φόβους. Διαπιστώνει κατά τα άλλα στη μεταφορική το καταστάλαγμα τής ίδιας μιμητικότητας, πού θα έπρεπε να τον καταπλήσσει σάν αγώνας για τήν ύπαρξη τού πνεύματος κάτω από τό φυλλωτό θόλο τής κοινωνίας. Πρέπει νά αναφερθεί καί κάτι, γιά τό πόσο βαθιά καί γόνιμη είναι ή αλληλοδιείσδυση αυτών των δύο βίτσιων, τής περιέργειας καί τής κολακείας. Συναντάμε σέ ένα αποκαλυπτικό σημείο τού κειμένου τής πριγκίπισσας Clermont – Tonnerre: «Καί δέν μπορούμε τέλος νά αποσιωπήσουμε, τό ότι ό Proust εκστασιαζόταν μέ τή μελέτη τού υπηρετικού προσωπικού.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βάλτερ Μπένγιαμιν, Για την εικόνα του Proust -Μέρος ΙII [2015]»

Αρχείο 23.12.2014

Τσέζαρε

Δεν πρόκειται για την έμφυτη μελαγχολία του. Αυτή είναι μόνον η συνέπεια ενός πορτραίτου, η φυσική ακτινοβολία που δεν διαψεύδεται και δεν αμφισβητείται ποτέ. Ο Τσέζαρε Παβέζε δεν γοητεύει απόψε για τη βιωματική του γραφή, τα οδοιπορικά στην Ιταλία της βιομηχανίας, τις σκληρές συνθήκες, την καθημερινή αγωνία της επιβίωσης που γίνεται θρησκεία. Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι είχε εδώ και χρόνια αποσαφηνίσει αυτήν ακριβώς την ατμόσφαιρα, κρατώντας για πάντα τον ειδικό, ψυχολογικό σφυγμό της στην ησυχία της Όστια.

Αυτή όμως η ρεαλιστική εξομολόγηση είναι δευτερευούσης σημασίας για τον Ιταλό που απελπίζεται, φτιαγμένος για μια άλλη εποχή. Τέτοιοι άνθρωποι ορόσημα μοιάζουν με τ΄απόφωνα των ορεινών, οδικών δικτύων, όταν επαναφέρουν μες στην ξαφνική ησυχία τ΄απόφωνα μιας αδάμαστης και σαν όλα τα απόλυτα, ωραίας και φυσικής ιστορίας. Ο Τσέζαρε ανήκει σ΄αυτά όταν ονειρεύεται μυστικά, πίσω από φαινομενικά, βροχερές ιστορίες, αισθανόμενος ολόκληρη τη ζωή μέσα του, την ακέραιη ομορφιά ενός αινίγματος.

Απόψε που συναντώ ξανά τον Τσέζαρε να λάμπει σαν την αρχαία ομορφιά της Ρώμης, της Αθήνας, της Καρχηδόνας, όσων πραγμάτων μυθικών διατηρούν ακέραιο το σφυγμό τους, απόψε που επιβεβαιώνονται και πάλι τ΄αναρίθμητα στρώματα της ανθρωπιάς που σημαίνει η γραφή, διαβάζω δυνατά εκείνο το ποίημα. Και όλα όσα διασώθηκαν απ΄τα μάτια του, υποθέσεις από πριν χαμένες αναβιώνουν σ΄ένα καθεστώς απελπισίας που γυρεύει τη μορφή του. Για όλα αυτά και ακόμη για έναν ρυθμό φυσικό, για την υποβλητικότητα και το δέος που κρύβει η ίδια η ζωή και τα μυστήριά της,

ο θάνατος θα΄ρθει και θα΄χει τα μάτια σου,

αυτός ο θάνατος που μας συντροφεύει

απ’ το πρωί ως το βράδυ, άγρυπνος,
κρυφός, σαν μια παλιά τύψη
ή μια παράλογη συνήθεια. Τα μάτια σου
θα ναι μια άδεια λέξη,
κραυγή που έσβησε, σιωπή.
Έτσι τα βλέπεις κάθε πρωινό
όταν μονάχη σκύβεις
στον καθρέφτη. Ω αγαπημένη ελπίδα,
αυτή τη μέρα θα μάθουμε κι εμείς
πως είσαι η ζωή κι είσαι το τίποτα.

Για όλους ο θάνατος έχει ένα βλέμμα.
Ο θάνατος θά ‘ρθει και θα ‘χει τα μάτια σου.
Θα ‘ναι σαν ν’ αφήνεις μια συνήθεια,
σαν ν’ αντικρίζεις μέσα στον καθρέφτη
να αναδύεται ένα πρόσωπο νεκρό,
σαν ν’ ακούς ένα κλεισμένο στόμα.
Θα κατεβούμε στην άβυσσο βουβοί.

*

©Απόστολος Θηβαίος

Αρχείο 2.12.2014

Ο σπουδαίος Χιλιανός ποιητής Pablo Neruda, είναι ο μεγάλος ‘ανατόμος’ της γης και της μνήμης της Νοτίου Αμερικής. Το ποιητικό του έργο ανάγεται στο φως, στο πάντα λυτρωτικό φως της ενεργής και «ζώσας» μνήμης. Ο μεγάλος Χιλιανός ποιητής αναπλάθει και μεταπλάθει ποιητικά τη γη, τα ποτάμια, τις πέτρες και τα βουνά της Νοτίου Αμερικής. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Pablo Neruda: ‘Να ξυπνήσει ο ξυλοκόπος’ -του Σίμου Ανδρονίδη [2014]»

Αρχείο 14.12.2014

“Αν όφείλαμε νά τά συμπτύξουμε σέ μια διατύπωση, θα αναφέραμε σαν επιδίωξή του τή σύνθεση τής συνολικής δομής τής υψηλής κοινωνίας με τη μορφή μιας φυσιολογίας τής ακατάσχετης φλυαρίας. Στο θησαυρό των προκαταλήψεων καί των δοξασιών της δεν υπάρχει ούτε μία, πού να μην εξολοθρεύεται από το επικίνδυνο κωμικό στοιχείο του Proust…“

Τό σπουδαιότερο, πού Έχει να πει κανείς, δεν αναγγέλλεται πάντοτε μεγαλόφωνα. Κι ακόμα μέσα στην απόλυτη ησυχία δεν το Εμπιστεύεται πάντοτε στον πιο έμπιστο, στο στενότερο φίλο, πάντοτε σ ’ αυτόν, πού είναι Έτοιμος να δεχθεί με τη μεγαλύτερη αφοσίωση την Εξομολόγηση. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βάλτερ Μπένγιαμιν, Για την εικόνα του Proust -Μέρος ΙI [2014]»

Αρχείο 07.12.2014

Μέρος Ι

Οι δεκατρείς τόμοι του «Α la Récherche du Temps perdu» τού Marcel Proust είναι το αποτέλεσμα μιας πέρα από κάθε δυνατότητα επεξεργασίας σύνθεσης, όπου διασταυρώνονται σέ ένα αυτοβιογραφικό έργο ή εμβάθυνση τού μυστικιστή, ή τέχνη τού πεζογράφου, ό οίστρος του σατιριστή, ή γνώση του μυημένου και ή ατολμία τοΰ μονομανή. Δίκαια έχει ειπωθεί ότι όλα τά μεγάλα λογοτεχνικά έργα θεμελιώνουν ή αποσυνθέτουν ένα είδος, είναι με μια λέξη ιδιαιτερότητες. Μεταξύ τους όμως άποτελεϊ τό-παραπάνω ένα άπό τά πιό ασύλληπτα. ’Αρχίζοντας από τη δομή του, πού ενοποιεί ποίηση, απομνημονεύματα, σχόλια, μέχρι τή σύνταξη απέραντων προτάσεων (τόν Νείλο τής γλώσσας, πού ξεχειλίζει εδώ ζωογόνος στίς εκτάσεις τής αλήθειας), όλα υπερβαίνουν κάθε μέτρο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βάλτερ Μπένγιαμιν, Για την εικόνα του Proust [2014]»