Ανταπόκριση από μια εποχή που διστάζει να κοιτάξει τον εαυτό της στα μάτια. 

Επειδή την ψυχή της έχασε, λέει μες στο παιχνίδι.

Τον συνάντησα στο τάδε χιλιόμετρο της εθνικής οδού. Φοβόταν, μου ‘πε, να μην μας δουν. Επειδή του το’παν ξεκάθαρα πως την επόμενη φορά θα είναι ανυπολόγιστη η ζημιά. «Τέλειωσες Γιώργη, πάει, ξόφλησες». 

Έξω σαν πουλιά που ξενυχτάνε, οι οδηγοί των βαριών φορτηγών. Ανόβερο, Ρώμη, Άγιοι Σαράντα, Σόφια, Πρίντεζι, Ντόρτμουντ. Στέκουν ανάμεσα στους καπνούς των, προϊστορικοί καπνιστές, παράξενοι χρησμοδότες να ανασαίνουν παγωνιά. Του ‘κανε νόημα σαν τον είδε. Φορούσε ένα βαρύ παλτό, σαν τους ναυτικούς και ας μην την είχε συναντήσει ποτέ του τη θάλασσα. Μια τέτοια έστεκε πια για απόσταση ανάμεσα σε εκείνον και τους ανθρώπους.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Δασκαλεμένος»

Καίτη Παυλή, Φύσηξε ο αγέρας και σκόρπισαν ―εκδόσεις Παρέμβαση

2. Μια ιστορία του καφενείου: Ο Τηλέγραφος

Οι ιστορίες που ανέβαιναν απ’ το καφενείο μού ασκούσαν μεγάλη γοητεία. Ανδρικές φωνές τυλιγμένες σε καπνούς, αρωματισμένες με άχνα ούζου, ανακατωμένες με γέλια. Ανέβαιναν αυτούσιες τα βράδια, όταν έφευγε η πολλή πελατεία και έμεναν μια-δυο παρέες. Τότε  τραγουδούσαν, αν είχαν πιει κάμποσο και είχαν έρθει στα κέφια, κι έλεγαν ιστορίες πιπεράτες, πραγματικές ή φανταστικές για να βγάλουν τον καημό τους- μερικοί μάλιστα ήταν γεννημένοι αφηγητές – να εντυπωσιάσουν και να κάνουν το κομμάτι τους  ο ένας στον άλλο. Στο επίκεντρο πάντα ήταν ο Τηλέγραφος, άντρας ψηλός ξερακιανός, ευφάνταστος με μεγάλο απόθεμα ιστοριών. Το παρατσούκλι τού το ’δωσαν θαρρώ και για το ύψος του, αλλά κυρίως γιατί στις περισσότερες  ιστορίες του αναφερόταν στον τηλέγραφο, που σίγουρα τον είχε εντυπωσιάσει πολύ, όταν ως στρατιώτης εκπαιδεύτηκε σ’ αυτόν και  ήταν το αγαπημένο του «επάγγελμα». «Τότε λοιπόν που ήμουν στον τηλέγραφο…». Έτσι ξεκινούσαν πολλές ιστορίες του. «Αντίπαλο δέος»  ήταν ο Γάτος (κανονικό επίθετο αυτό) που αφού τον κούρντιζε για μια νέα ιστορία, στη συνέχεια τον τσιγκλούσε με ερωτήσεις που επεσήμαιναν αντιφάσεις, υπερβολές και τερατώδη ψέματα.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Καίτη Παυλή, Φύσηξε ο αγέρας και σκόρπισαν ―κυκλοφορεί [απόσπασμα-διήγημα]»

Σαρανταπέντε χρόνια μαζί.

Στα καλά και στα άσχημα, περισσότερα τα καλά.

Και τώρα, τέλος…

Δεν κλαίει τα νιάτα του, αν και πριν καταπέσει, ένα μήνα τώρα, ήταν θηρίο μοναχό, ως τα μέσα Νοέμβρη κολυμπούσε στη θάλασσα, «Θα με θάψεις» του έλεγε «κι ας με περνάς δέκα χρόνια».

Αλλά, πώς τα φέρνει ο καιρός και η αρρώστια…

Τον είχε κλάψει ζωντανό, όταν της έσφιγγε το χέρι και τού φευγαν και κείνου, άφωνου πλέον από τη διασπορά του κακού στον εγκέφαλο, τα δάκρυα ποτάμι. Και όταν ήρθε η ώρα, έσφιξε την καρδιά της κι ανέλαβε τα τυπικά του τελευταίου του ταξιδιού. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζωή Κατσιαμπούρα, Να έχουμε λίγο Θάνο…»

ή
Οι άπληστοι πιανίστες δεν έχουν τέλος καλό

Το μαγαζί ήταν χωρισμένο στα δύο. Από τη μια πλευρά η παρέα του Γουίλ «Ντόλαρ» Χαρτ του Πρεσβύτερου. Και από την άλλη οι Γκιλέσπι, μεθυσμένοι ως τον λαιμό, όλοι τους με πελώρια κορμοστασιά, ικανοί να ξεκολλάνε από τις λάσπες ακόμη και ένα ασάλευτο βόδι. Ήταν η παραμονή της πρωτοχρονιάς και δεν έλειπαν τα κεράσματα. Πότε από τον κουρέα στον υπεύθυνο του τηλέγραφου και από τον υπεύθυνο των ζωοτροφών προς τον ίδιο τον Γουίλ, αφού κάποτε τα δυο τους είχαν ξεπαστρέψει όλες τις τράπεζες στα δυτικά. Πέραν αυτών, όμως, ουδέν άλλο από το μέτωπο του μπαρ, «Σουηδέζα» που το έτρεχε μια αληθινή Σουηδέζα, απροσδιορίστου ηλικίας, φτιασιδωμένη με μια ολόκληρη παλέτα από χρώματα που δεν την έκαναν πιο όμορφη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Ανταπόκριση από μια παραμονή»

Ανταποκρίσεις, ιστορίες με λαμπιόνια

Η ανταπόκριση ήρθε χθες αργά. Ο Ματ που βρισκόταν στην εφημερίδα ως αργά ήταν ο πρώτος που διάβασε. Τηλεφώνησε αμέσως στον κύριο Τζέιμς, τον μεγαλομέτοχο – αν και κανείς δεν νοιάζεται εδώ πέρα αν είσαι μεγαλομέτοχος ή απλά μέτοχος ή καθόλου μέτοχος, σαν να λέμε αμέτοχος όπως παντού. Ελάτε, είναι σοβαρό. Εκείνος σκοτώθηκε με το παλιό σέλικα στρίβοντας επικίνδυνα με την Κάλας στη διαπασών. Και αν γραφόταν ιστορία εκείνη την ώρα, ρώτησε και απάντησε μονάχος του, θα μας βοηθήσει ο καλός Θεός, έτσι δεν είναι, για κάτι τέτοια δεν υπάρχεις;  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Ο Ματ δεν μένει πια εδώ»