❇︎

Leiden-sehn tut wohl, Leiden-machen noch wohler […] Ohne Grausamkeit kein Fest […] und auch in der Strafe ist so viel Festliches!

Friedrich Nietzsche

Ποτέ μου δεν μπόρεσα να νοήσω την ανιδιοτελή και γιομάτη αυτοθυσία αγάπη ενός ζώου που βρίσκει για πάντα μια θέση στην καρδιά ιδιαίτερα εκείνων που έχουν νιώσει την ψευτοφιλία και την κάλπικη αξιοπιστία των ανθρώπων. Ίσως γιατί ποτέ δεν βίωσα την αγάπη τούτη. Έπειτα, μου ήταν δύσκολο να δεχτώ ότι υπάρχουν άνθρωποι που έφτασαν στο σημείο ν’ αγαπάνε τα ζώα περσότερο απ’ τους συνανθρώπους τους μόνο και μόνο επειδή προδόθηκαν επανειλημμένα απ’ αυτούς.
Είμαι τύπος που αποφεύγει τα πολλά-πολλά με τον κόσμο. Από κάποια στιγμή κι έπειτα η απομόνωση μου ήταν σχεδόν απόλυτη κι είχε προληπτικό χαραχτήρα: Επειδή είχα απογοητευτεί πολλάκις απ’ τις διάφορες συναναστροφές μου, που συνήθιζα στο παρελθόν, αποφάσισα να κλειστώ στον εαυτό μου και να ζήσω μόνος προκειμένου να μην βιώσω ξανά τη ζηλοφθονία, την κακία κι ένα σωρό άλλα ψυχοφθόρα αισθήματα τρίτων απέναντι σ’ έναν άνθρωπο που διαφοροποιείται αισθητά, για συγκεκριμένους λόγους, απ’ τον όχλο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Ο αιλουρίνας»

✾

Τα γραφεία του Ομίλου ΚΟΛ στεγάζονταν σε ένα αρχιτεκτονικό ανοσιούργημα στην Βαρυμπόμπη, ευθυγραμμισμένο στα γούστα του Παράγοντα που κινούσε τα νήματα της πολιτικής, ποδοσφαιρικής και πολιτισμικής ζωής της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Σταφίδας.

Το εργασιακό προσωπικό ήταν ιεραρχικά κατανεμημένο στους δεκαπέντε ορόφους του κτηρίου. Στην κορυφή στεγάζονταν οι υπάλληλοι της ναυτιλιακής εταιρίας, στη μέση η δημοσιογράφοι, στο ισόγειο οι απασχολούμενοι στο catering. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Η Μαύρη τρύπα του συστήματος»

❆

Η άκαμπτή του στωικότητα έστρεφε τα δάκρυα εντός χωρίς να βγαίνουν και να μας πνίγουν. Μια μύγα που χόρευε τον δικό της ανεξάρτητο απ’ τους ψαλμούς χορό, ήρθε και κόλλησε στο μάγουλό του. Μίσησα βαθιά αυτή τη μύγα που τίποτα δεν καταλάβαινε, μα δεν τόλμησα να τη διώξω μη και με την κίνηση αυτή δείξω ασέβεια· με νίκησε.

Μαυροντυμένη στεκόσουν πλάι μου, καθρέφτης της θλίψη μου. Βγαίνοντας έξω, ο ήλιος μάς βρήκε μπόσικους όσο εμείς σκεφτόμασταν άλλα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αργύρης Κόσκορος, Τέφρα»

❈

Τα πρωινά του Ιουλίου, από τις 8 μέχρι τις 9, ανήκουν εξ ολοκλήρου στις βασίλισσες του καλοκαιριού. Είναι οι συνταξιούχες κυρίες που ζουν την ευεργετική ρουτίνα τους με συναναστροφές και ασχολίες που δεν δέχονται εύκολα νέα μέλη, παρά μόνο εκ του μακρόθεν περίεργους παρατηρητές. Κατεβαίνουν στην πλαζ με λευκά καπελάκια από αιγυπτιακό βαμβάκι ή ποπλίνα, κοραλλί κραγιόν και μαργαριταρένια κολιέ ras le couμε ολόχρυσο κούμπωμα και αλυσιδάκι ασφαλείας δια παν ενδεχόμενο. Κάποιες φορούν και διάφανα πλαστικά πεδιλάκια που προστατεύουν την πατούσα εντός κι εκτός θαλάσσης.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Πετρίτση, Εξήντα λεπτά της ώρας»

Επίμετρο στην αναθεωρημένη-διορθωμένη έκδοση της νουβέλας Το Σκοτεινό Νησί, εκδόσεις Ποταμός

Τέτοιο καιρό πέρσι έγραφα το σημείωμα που θα συνόδευε ως επίμετρο την αναθεωρημένη επανέκδοση του Σκοτεινού Νησιού. Ακόμα ένας μικρός κύκλος, μια ακόμη ατυχής εκδοτική συνεργασία, φοβάμαι ατυχέστερη κι απ’ την προηγούμενη. Πικρή επαναβεβαίωση του πόσο δυσχερές να είσαι λογοτέχνης σε γλωσσική κοινότητα και γλώσσα στο περιθώριο της ιστορίας.

Το Σκοτεινό Νησί –δέκα χρόνια μετά.
Ή μήπως έντεκα, ή και περισσότερα, είκοσι;

Ήταν η μεγάλη ανομβρία των ετών 1999-2001, ο κήπος μου νεαρός ακόμα, δίψαγα μαζί του, από το πολύ άγχος, παρόλο που η Κως παραμένει μέχρι και σήμερα επαρκής από την άποψη των υδάτινων πόρων (οι γεωτρήσεις, νόμιμες – παράνομες, συνηθισμένο πράγμα), έφτιαξα στέρνα 70 κυβικών που υπερκαλύπτει τις ετήσιες ανάγκες για τα ποτίσματά μου –τουλάχιστον δεν θα επιβάρυνα για τα λουλουδάκια μου τον υδροφόρο ορίζοντα… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Νικολής: Το Σκοτεινό Νησί –δέκα χρόνια μετά. Ή μήπως έντεκα, ή και περισσότερα, είκοσι;»

※

Να πέφτεις δροσιά
Στα χέρια μου,
Να κλαις
Σαν άνθρωπος

Θα ήθελε να της μοιάζει, όμως εκείνη είναι αδύναμη και ζει φοβισμένη.

Η Κάρμεν θα είχε σκοτώσει τους εραστές της, θα ΄χε τελειώσει αυτόν τον παραλογισμό Μπεά.

Όχι, εκείνη δεν μπορεί, ξυπνά με τον παραμικρό θόρυβο. Και ώσπου να επιστρέψει ο νεαρός του ορόφου, ο νους της πηγαίνει στο κακό όταν ακούει βήματα στις σκάλες. Τότε σφίγγει με τα χέρια της τα χέρια της Κάρμεν, τότε προσεύχεται όπως της έμαθαν να κάνει μικρή. Σφαλίζει τα μάτια της, τα μέλη της μαργώνουν, η καρδιά της θα σπάσει σε χίλια κομμάτια. Το ραδιόφωνο στέλνει τις μεταμεσονύχτιες αφιερώσεις. Τι πρόστυχο  παιχνίδι παίζεται εκεί έξω.  Έχει καταπιεί την ανάσα της, κουλουριασμένη πίσω από την πόρτα.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Τα κορίτσια έρωτες»