Αρχείο Δεκ.2016: Ύπερος, Σ’ ένα καλάθι πεταμένη

yperos8.12.16

favicon

Κύριε πρόεδρε,
Ζητώ την προσοχή σας, για λίγο από τον χρόνο σας, στις παρακάτω γραμμές της επιστολής μου. Πρόκειται για την απόφασή μου να παραιτηθώ. Ξαφνιάζεστε, το ξέρω, μα ώρες σκέψης, στιγμές ατέλειωτες, μερόνυκτα βασανιστικά, ζωή ολόκληρη σχεδόν, με συμβούλεψαν γι αυτήν εδώ τη μέρα.

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading 

Αρχείο Δεκ. 2016: Τώνια Τσαρούχα, God is d(e)ad, Thanks god!

tsarouxa14.12.16

favicon

Έπλυνα το μάρμαρο με  Άζαξ, μέχρι που άστραψε κάτω απ’τον μπλέ, σαν παγονιού φτερό, ουρανό. Έκανα τσιγάρο για να ξεκουραστώ και να θαυμάσω το έργο μου. Έπειτα, πέταξα τη γόπα στον σάκο απορριμάτων που έφερα μαζί μου. Διαβάστε περισσότερα-Continue reading 

Στέλιος Ροΐδης, Το ποτάμι

Αρχείο 20/12/2017

Ένα βράδυ έγινε αυτό.
Έγινε ένα βράδυ αυτό, για αυτούς που δεν το περιμένανε αυτό.Ένα βράδυ οι όμορφοι άνθρωποι σταμάτησαν το ποτάμι.Λίγο αργότερα το ποτάμι χάθηκε και δεν ξαναβρέθηκε. Το ίδιο και οι όμορφοι άνθρωποι. Χαθήκαν. Στην αρχή σαστίσαμε, μετά υποθέσαμε πως χαθήκανε στο ποτάμι. Τους γυρέψαμε παντού μα ο τόπος είχε στεγνώσει, το στόμα μας είχε στεγνώσει, ο αέρας δεν σήκωνε κύματα, η θάλασσα είχε γεμίσει γλάρους που όμως αποφεύγανε τις ακτές, εμείς αφθονούσαμε και συζητάγαμε για τις εξελίξεις, τώρα που ούτε ένας όμορφος άνθρωπος δεν είχε μείνει πια, εμείς καθόμασταν και παρατηρούσαμε προσεκτικά τα χαρακτηριστικά μας και ύστερα λυπημένοι κοιτούσαμε εκεί που το ποτάμι είχε σταματήσει, κοντά πολύ κοντά στο σημείο που είχε ειδωθεί ο τελευταίος όμορφος άνθρωπος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στέλιος Ροΐδης, Το ποτάμι»

Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: There is no Santa Claus

Αρχείο 30/11/2017

Υπάρχει ένας αλάθητος τρόπος να καυτηριάζεις μια πληγή, ένα συναίσθημα, μια έξη.

Στη διαδικασία αυτή, η δυσφορία είναι φυσικά αναμενόμενη: καμία χειρουργική επέμβαση δεν έχει πλάκα.

Όταν όμως πρόκειται για θέμα ζωής ή θανάτου, σαφώς προτιμάς να διασχίσεις έναν κάμπο με αγκάθια παρά να περιμένεις να βγουν τα φίδια να σε φάνε.

Ο τρόπος αυτός είναι μάλλον απλός ως προς τη σύλληψή του.

Το άρρωστο «κάτι» συνήθως χτυπιέται καλύτερα με τα δικά του μέσα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: There is no Santa Claus»

Kωνστάνς Δημά, η Ζηνοβία

Αρχείο 11.11.17

Με την είσοδό μου στο πρότυπο σχολείο της Αθήνας ένιωσα ένα φοβερό σφίξιμο στο στομάχι. Και την ημέρα που σκοτείνιασαν τα μάτια μου απ’ το θυμό που έπνιξα με αποτέλεσμα να μην μπορώ να αρθρώσω λέξη, συνειδητοποίησα μια πραγματικότητα που με διέλυσε.

Η συνεργασία αποδείχτηκε καθαρή ουτοπία.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Kωνστάνς Δημά, η Ζηνοβία»

Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Βόλτα με φέρι μπωτ

Αρχείο 26/10/2017

Θυμάμαι τα μυωπικά κορίτσια των φέρι μπωτ του ’80 με τα μακριά νύχια τους. Και τα ωραία τους μακριά μαλλιά και τις τζην φούστες-καθρεφτάκια.

Με τη σοφία της Περσινής αρραβωνιαστικιάς ή της Ωραίας Ρεμέδιος στο ένα χέρι και στο άλλο ένα τοστ ζαμπόν-τυρί από το κυλικείο του Άγιος Μελέτιος.

Το νοστιμότερο τοστ του κόσμου.

Απόγευμα, Ρίο-Αντίρριο, άνθρωποι χωμένοι στην παντόφλα.

Το λεωφορείο του ΚΤΕΛ μπρος πίσω, πίσω μπρος, κάποιο Γιώτα Χι έγερνε πάνω σε μια μοτοσυκλέτα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Βόλτα με φέρι μπωτ»

Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Τα σταφύλια

Αρχείο 19/10/2017

«Ο Θάνατος, είναι εντάξει ο Θάνατος, αλλά τα γηρατειά, φίλε τα γηρατειά…»
Ζακ Μπρέλ

«Πάλι πήρε το αμάξι και έφυγε!», του είπε η μάνα του όταν τον αναζήτησε, «Ανέβηκε στην πλατεία να πάρει σταφύλια». Ξεφύσσηξε προσπαθώντας να αποβάλει τον εκνευρισμό και έκλεισε με βρόντο την πόρτα πίσω του. Τι θα γινόταν άραγε με αυτήν την κατάσταση; Ο γιατρός του είχε απαγορεύσει δια ροπάλου την οδήγηση, δεν ήταν μόνο για την δική του ασφάλεια αλλά και των γύρω του, ένα εγκεφαλικό, ένα καρδιακό, δεν ήθελε και πολύ για κάποιον που πλησίαζε τα ενενήντα δύο, κι ύστερα αυτή η αστάθεια, σαν ζαλισμένο πρεζάκι παλάντζαρε πλεόν, αλλά αυτά τα άτιμα δεν έπεφταν ποτέ, μόνο οι γέροι έπεφταν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Τα σταφύλια»

Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Darfur

Αρχείο 04/09/2017

Όπου οι ενοχλητικές φήμες για «λογοτέχνες» που αναθέτουν την συγγραφή των βιβλίων τους σε τρίτους μετατρέπονται σε μια θαυμαστή αλληγορία…

Το τελευταίο διάστημα είχε αναπτύξει αυτή την περίεργη συνήθεια, του άρεσε να ακούει και να διαβάζει άσχημες ειδήσεις, ο πόνος και η συμφορά των άλλων του προξενούσε μια διεστραμμένη ευφορία, αδικαιολόγητη μεν αλλά πέρα για πέρα φυσιολογική και αυτονόητη. Πέρασε από το μακελειό στη Νίκαια σε μια οικογενειακή τραγωδία κάπου στην Αργολίδα και ακολούθως απόλαυσε στο βραδινό δελτίο τα πλάνα από τους βομβαρδισμούς στη Ράκκα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Darfur»