Αρχείο 29/08/2017

Τα παιδικά μου χρόνια ήταν ήσυχα και ειρηνικά. Στο σχολείο τα πήγαινα καλά γιατί μάθαινα εύκολα και γρήγορα. Πολύ πριν την ώρα του είχα μάθει, από μια γραμματική του Τζάρτζανου, που κυκλοφορούσε ρακένδυτη εκεί μέσα στο σπίτι, ότι στην κλητική του ενικού μπαίνει σαν κατάληξη το άλφα στις εξής περιπτώσεις ονομάτων: Τα εις -της (ώ ποιητά), τα εθνικά (ώ Πέρσα, ώ Σκύθα), τα εις -αρχης, -μετρης, -πωλης, -τριβης, -ωνης (ώ πατριάρχα, ώ τελώνα). Εξαιρέσεις είχε, όχι πολλές όμως. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Παπαθανασόπουλος, Μπλεξίματα»

Αρχείο 16/08/2017

-Μα δεσποινίς τo rouge anglais είναι πολύ σκούρο και το χειρότερο δεν ανακατεύεται εύκολα με άλλα χρώματα. Το ίδιο συμβαίνει και με το κίτρινο του καδμίου. Μου έχουν πει πως είναι πολύ δύσκολο να το χρησιμοποιήσεις…

Άκουγα τον πατέρα μου να μιλά με απόλυτη σιγουριά για την συμπεριφορά των χρωμάτων και θαύμαζα. Ήξερα πως ήταν δαλτονικός – πάθηση μυστηριώδης που με έκανε να φαντασιώνομαι και να αμφιβάλλω σφόδρα για την ποιότητα της όρασής του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευρυδίκη Τρισόν Μιλσανή, Η Αρλέτα στα Ταβάνια»

Αρχείο 07/08/2017

Σάββατο πρωί προς μεσημέρι. Ο πόνος στο χέρι καθηλωτικός. Καμιά επιθυμία, καμιά έμπνευση. Προσπάθειες ενεργοποίησης για στοιχειώδη καθαριότητα του σπιτιού. Μαγείρεμα τα άκρως απαραίτητα. Όλα βέβαια με ενδιάμεσα διαλείμματα ανάπαυσης
Συναισθηματική κατάσταση ουδέτερη. Γέρνει ελαφρά προς τη δυσθυμία. Από τους διπλανούς το τιρμπουσόν ροκανίζει το μπετόν μαζί και τα μηνίγγια της.
Η ζέστη υποφερτή ακόμη. Σε μερικές ώρες θ’ ανάψουν τα πλακάκια. Το τσιγάρο κρέμεται στα δάχτυλα τ’ αριστερού χεριού. Με το δεξί με δυσκολία χειρίζεται το στυλό. Ακόμη να μάθει να γράφει στον υπολογιστή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Υπέροχο καλοκαιριάτικο πρωινό κατά τα άλλα»

Αρχείο 20/07/2017

Κάθε φορά που έφερνα στο νου μου την ανάμνηση του Λίγκρη ένα δυσάρεστο ανακάτεμα ταρακουνούσε το στομάχι μου, η ιστορία του αποτελούσε μια τυπική αρχαία τραγωδία γραμμένη από το σύγχρονο, ελληνικό πελατειακό κράτος. Διετέλεσε αρχηγός της αντιτρομοκρατικής κατά την περίοδο της εξάρθρωσης της «3^ης Σεπτεμβρίου», της μεγαλύτερης και μακροβιότερης τρομοκρατικής οργάνωσης που είχε γνωρίσει η χώρα. Η μεθοδικότητα και ο άριστος συντονισμός των επιχειρήσεων συνέβαλαν αποφασιστικά τόσο στο δέσιμο των κατηγοριών που συμπεριλήφθηκαν στη δικογραφία όσο και στη σύλληψη όλων των μελών της οργάνωσης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Ο Τελευταίος Μάης ―(προδημοσίευση)*»

Αρχείο 19/07/2017

Τώρα την άνοιξη και μετά, που καλοκαίριαζε κατέβαινε ο μπάρμπα Κώστας στο κάτω χωριό καβάλα στ΄ άσπρο άλογό του κι έμπλεκε με καλές παρέες, ενίοτε και με κακές, στα καφενεία κι έπινε τα ουζάκια του κι όταν πέρναγε η ώρα καβαλίκευε πάλι τ’ αλογάκι κι ανηφόριζε στο μονοπάτι για το σπίτι του στ’ απάνω χωριό.

Τον συμπαθούσα το μπάρμπα Κώστα, αν και δεν ήμουν ο μόνος, όλοι τον συμπαθούσαν, ήταν φτιαγμένος από τέτοιο ύφασμα. Εγώ είχα έναν ιδιαίτερο λόγο και θα τον πω εν συντομία. Όταν αρραβώνιασε την κόρη του και με πήρε η μάνα μου και πήγαμε, συγγενείς όντες, ρώτησα τη μάνα μου στο δρόμο, τι ευχή λένε και η μάνα μου μου είπε, καλά στέφανα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Παπαθανασόπουλος, Το γλυκό»

Αρχείο 06/07/2017

Ήταν αυτός ο αναθεματισμένος ο πατέρας μου που έλεγε “περίμενε να πέσει η χούντα και μετά πάς στο στρατό”. Είχα αφήσει λοιπόν ένα μάθημα  για να παίρνω αναβολές, είχα γίνει ισόβιος φοιτητής, το μάθημα ήταν η “Κοινωνιολογία και Εργατικό Δίκαιο”. Δεν ήταν όμως μόνο ο πατέρας μου που επέμενε, ήμουν και εγώ που φοβόμουν ότι θα πέρναγα άσχημα στο στρατό. Είχα ακούσει ιστορίες για άλλους που είχαν πάει και γίνονταν μουλαράδες ή απλοί τυφεκιοφόροι. Τι σημαίνει μουλαράς; Ο μουλαράς χρεωνόταν ένα μουλάρι το οποίο έπρεπε να φροντίζει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θόδωρος Σαραντής, Στο χακί με καθυστέρηση»

Αρχείο 02/07/2016

Ήταν ένα αυγουστιάτικο, ήσυχο βράδυ που η Αλίκη αποφάσισε να φύγει για λίγες μέρες στο εξοχικό . Γενικά της άρεσε η Αθήνα το καλοκαίρι και ειδικά τα βράδια. Οι λίγοι κάτοικοι που επέμεναν να μένουν στην Αθήνα , μόλις έδυε ο ήλιος, έβγαιναν σε μπαλκόνια και πλατείες , απολάμβαναν την ομορφιά των συνοικιακών θερινών σινεμά,  σεργιάνιζαν χαζεύοντας στους δρόμους και άφηναν το καλοκαίρι να τους αγκαλιάσει. Ωστόσο, η Αλίκη, τις τελευταίες μέρες ένιωθε ασφυκτικά. Το σπίτι της, που άλλοτε λάτρευε να κάθεται , τώρα το ένιωθε να μικραίνει και να μικραίνει. Της φαίνονταν, πως οι τοίχοι και το ταβάνι θα τη συνέθλιβαν αν έμενε λίγο ακόμη.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρίλια Γιακουμή, Το σπίτι στη θάλασσα»

Αρχείο 29/06/2017

Χτες το βράδυ κάτι μικρά παιδιά-σοκοφρέτες κυκλοφορούσαν στους διαδρόμους ενός ξενοδοχείου μιλώντας μεταξύ τους. Οι τοίχοι ήταν καλυμμένοι με ταπετσαρίες μπροκάρ. Πράσινο και χρυσό, κάπως παλιομοδίτικο. Τα παιδιά ήταν όλα κοντά, κι έμοιαζαν πολύ, σαν αδέλφια. Παρατήρησα τις χοντρές κοιλιές, τα μάγουλα, τα φουσκωτά χέρια, και λυπήθηκα για τα σφάλματα του παρελθόντος.

Για όλα τα σφάλματα.

«Ποτέ δεν φταίμε για όσα μας επιβάλλουν όταν δεν έχουμε επιλογή», μου είπε το πιο καφεντυμένο, και φούσκωσε τα μάγουλά του με αέρα.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Failure in a dream»