Σας βεβαιώ Αλλά εσείς μην το πιστέψετε Σκοτεινός ασύνταχτος, με ακολουθούσε Όχι πάνω από το προσδιορίσιμο «ακολουθώ» Όχι περισσότερο από τρεις μακρείς ως τα καλοκαίρια, χειμώνες Μπερδεύοντας πλήκτρα βήματα ίχνη όμως Συννέφιασα Έγραψα σημείωμα: Κάνε «αυτό» Υπάκουσε Έλα και θα ξαναγράψουμε μαζί τον ξένο του Καμύ Έγραφα και Γελούσα: Ποια είμαι εγώ να…; Γέλασε Υποθέτω κι ο ίδιος Άγρια Έπειτα, σας βεβαιώ έγινε Αλλά εσείς μην το πιστέψετε Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Αγαπάνθεμον(*)»

Διαμένω στον 24^ο όροφο του ξενοδοχείου Radisson στην κεντρική πλατεία (Alexaderplatz) του Βερολίνου. Από το παράθυρο μου η πόλη απλώνεται πανοραμικά, ωστόσο η πυκνή ομίχλη που την καλύπτει περιορίζει τον ορίζοντα αισθητά. Κι όμως, θα λεγε κανείς ότι η χειμερινή μουντάδα τονίζει τοΔιαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Τέντωσε το κορμί στην καρέκλα βάζοντας κόντρα με τα πόδια, έσπρωξε το χέρι στο στενό τζιν, έβγαλε ένα χοντρό μάτσο πενηντόευρα, ξεχώρισε ένα και το έδωσε με τα δυο δάχτυλα – τον δείκτη και τον μέσο – στο σερβιτόρο.

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Κύριε πρόεδρε,
Ζητώ την προσοχή σας, για λίγο από τον χρόνο σας, στις παρακάτω γραμμές της επιστολής μου. Πρόκειται για την απόφασή μου να παραιτηθώ. Ξαφνιάζεστε, το ξέρω, μα ώρες σκέψης, στιγμές ατέλειωτες, μερόνυκτα βασανιστικά, ζωή ολόκληρη σχεδόν, με συμβούλεψαν γι αυτήν εδώ τη μέρα.

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Έπλυνα το μάρμαρο με  Άζαξ, μέχρι που άστραψε κάτω απ’τον μπλέ, σαν παγονιού φτερό, ουρανό. Έκανα τσιγάρο για να ξεκουραστώ και να θαυμάσω το έργο μου. Έπειτα, πέταξα τη γόπα στον σάκο απορριμάτων που έφερα μαζί μου. Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Αρχείο 20/12/2017

Ένα βράδυ έγινε αυτό.
Έγινε ένα βράδυ αυτό, για αυτούς που δεν το περιμένανε αυτό.Ένα βράδυ οι όμορφοι άνθρωποι σταμάτησαν το ποτάμι.Λίγο αργότερα το ποτάμι χάθηκε και δεν ξαναβρέθηκε. Το ίδιο και οι όμορφοι άνθρωποι. Χαθήκαν. Στην αρχή σαστίσαμε, μετά υποθέσαμε πως χαθήκανε στο ποτάμι. Τους γυρέψαμε παντού μα ο τόπος είχε στεγνώσει, το στόμα μας είχε στεγνώσει, ο αέρας δεν σήκωνε κύματα, η θάλασσα είχε γεμίσει γλάρους που όμως αποφεύγανε τις ακτές, εμείς αφθονούσαμε και συζητάγαμε για τις εξελίξεις, τώρα που ούτε ένας όμορφος άνθρωπος δεν είχε μείνει πια, εμείς καθόμασταν και παρατηρούσαμε προσεκτικά τα χαρακτηριστικά μας και ύστερα λυπημένοι κοιτούσαμε εκεί που το ποτάμι είχε σταματήσει, κοντά πολύ κοντά στο σημείο που είχε ειδωθεί ο τελευταίος όμορφος άνθρωπος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στέλιος Ροΐδης, Το ποτάμι»

Αρχείο 30/11/2017

Υπάρχει ένας αλάθητος τρόπος να καυτηριάζεις μια πληγή, ένα συναίσθημα, μια έξη.

Στη διαδικασία αυτή, η δυσφορία είναι φυσικά αναμενόμενη: καμία χειρουργική επέμβαση δεν έχει πλάκα.

Όταν όμως πρόκειται για θέμα ζωής ή θανάτου, σαφώς προτιμάς να διασχίσεις έναν κάμπο με αγκάθια παρά να περιμένεις να βγουν τα φίδια να σε φάνε.

Ο τρόπος αυτός είναι μάλλον απλός ως προς τη σύλληψή του.

Το άρρωστο «κάτι» συνήθως χτυπιέται καλύτερα με τα δικά του μέσα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: There is no Santa Claus»