Αρχείο 04/05/2017

✤

Αγαπημένη μου Νούρια, αφού πρώτα βεβαιώθηκα απόλυτα για την συναισθηματική μου απονέκρωση αποφάσισα να αφήσω τα εύκρατα κλίματα σε αναζήτηση πιο ψυχρών. Η απόρριψη σου ήταν η κορυφή του παγόβουνου σε μια σειρά από ερωτικές απογοητεύσεις, διαψεύσεις, ματαιώσεις και προδοσίες που διαμόρφωσαν την ακρωτηριασμένη μου ύπαρξη. Η αλήθεια ήταν πως δεν υπήρξα ποτέ τυχερός στη ζωή μου, από την άλλη βέβαια σκέφτομαι ότι είμαστε αποκλειστικά εμείς υπεύθυνοι για τις τύχες μας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Γροιλανδία»

Αρχείο 27/04/2017

✤

Ένα βράδυ, αργά, τότε που θα έχει μπει για τα καλά η άνοιξη, θέλω να πάω στο Au Revoir, στην Πατησίων. Να διασχίσω με τα πόδια την Αθήνα με κίνηση, καυσαέριο, σκουπίδια κι αστέρια, μέχρι να βρεθώ μέσα στη στοργή των ξύλινων τοίχων αυτού του κρησφύγετου. Να ακούω Μυτιληναίο, Κέηβ και Σινάτρα και να πίνω Ballantines – ή ό, τι πιο δραματικά 80′ s υπάρχει –  τρώγοντας σοκολατάκια βιολέτα με τους φίλους μου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Να μην ξεχνώ»

Αρχείο 13/04/2017

Ήταν ένας παράξενος άνθρωπος και αυτό δύσκολα κανείς θα το αμφισβητήσει. Από μικρός ήθελε να περιτριγυρίζεται από άλλους, ακόμα και αν αυτό σήμαινε πως θα συναναστρεφόταν με άτομα που δεν εκτιμούσε ιδιαίτερα. Όμως κι όταν μεγάλωσε, προτιμούσε να ξοδεύει την ώρα του ακούγοντας ιστορίες που δεν συγκρατούσε, από ανθρώπους που δεν ένιωθε τίποτα για αυτούς, παρά να μένει μόνος με τον Εαυτό του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρίλια Γιακουμή, Ο άνθρωπος που έχασε τον εαυτό του»

Αρχείο 11/04/2017

Mπήκα στο βίντεο κλαμπ και είδα πάλι τον Πέτρο πίσω από τον πάγκο, σκυθρωπό, να καπνίζει το τσιγάρο του. Ήταν περασμένες δέκα και ήταν στο μαγαζί από το πρωί καθώς πριν λίγο καιρό τα είχε «σπάσει» με τον συνεταίρο του και είχαν «πέσει» όλα πάνω του. Πόσες ώρες δουλειάς να αντέξει και αυτός ο χριστιανός κάθε μέρα χωρίς να του κοπεί το χαμόγελο… «Δύσκολοι καιροί για την πολυτέλεια υπαλλήλου» μού είχε εκμυστηρευτεί σε μια κουβέντα μας παλαιότερα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Νάκκας, Καναπές μόνο για έναν»

Αρχείο 10/04/2017

✤

Παιδί ισορροπούσα με τα καλογυαλισμένα σκαρπίνια του παππού και τα δερμάτινα κορδόνια από σκληρό λίπος στις κορφές των δέντρων.

Ο χάρτης έχει ελάχιστα χιλιόμετρα εδώ. Εδώ δεν με ξέρει κανείς. Οι νύχτες είναι στρογγυλές όπως τα πορτοκάλια. Μετρούσα τις φλούδες που έπεφταν στη γη. Θυμάμαι τις πυγολαμπίδες να χοροπηδούν. Χάθηκαν τώρα έγιναν αρχαίες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ελένη Νανοπούλου, Πορτοκαλένιες στρογγυλές γυναίκες»

Αρχείο 04/04/2017

✤

Τον Λάρυ τον γνώρισα όταν ήμουν δεκαοχτώ και υπήρξε πολύ σημαντικό πρόσωπο στη ζωή μου. Ήταν εκείνος που με εισήγαγε στον λαμπερό χώρο της τηλεόρασης βοηθώντας με να γίνω καλύτερο κάθαρμα και του χρωστούσα πολλά. Είκοσι χρόνια αργότερα-μεσούσης της κρίσης- είχα κατορθώσει να διατηρήσω τα κεκτημένα έστω και αν πλέον κινούσα τα νήματα από το παρασκήνιο, σε αντίθεση με πολλούς συνάδελφους δεν είχα πεταχτεί στην τσόχα σαν καμένο χαρτί αλλά διηύθυνα μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες παραγωγής. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Καφίρ…»

Αρχείο 31/03/2017

✤

Είναι απόγευμα, ο ήλιος δύει στο Λονδίνο. Το αγόρι με τη γκρι φόρμα ανεβαίνει τρέχοντας την κυλιόμενη σκάλα και βγαίνει από το μετρό. Στο φανάρι κοντοστέκεται και ρίχνει μια ματιά πίσω του. Διασχίζει βιαστικά το δρόμο και περνά απέναντι. Κοιτάζει γύρω του, ελέγχει τους περαστικούς και κατευθύνεται προς μια στοά γεμάτη φτηνιάρικα εμπορικά καταστήματα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Κυνηγητό»