Αρχείο 04/10/2016

Η Ζακλίν της οδού Ροντέν είναι ένα πανέμορφο κορίτσι. Κάπως αγαλματένια και κάπως απίστευτη προσθέτει κάτι σ΄αυτό που λέμε σάλο της ζωής. Η Ζακλίν ντύνεται με στυλ ανδρόγυννο και ποτέ μα ποτέ δεν μπάζει στο μικρό της διαμέρισμα τους εραστές της. Με τρόπο τους αποχαιρετά στην είσοδο του μεγάρου των αλχημιστών και ποτέ μα ποτέ δεν κοιτάζει πίσω της. Γιατί, η Ζακλίν είναι από γυαλί και παραδέχεται πως αν κοιτάξει τ΄αναμμένα πρόσωπά τους τότε ίσως ενδώσει στον έρωτά τους, ίσως παραβεί τον μικρό κανόνα που τη θέλει τόσο μόνη ανάμεσα σ΄όλα τα χρώματά της. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Τα υλικά των κοριτσιών»

Αρχείο 03/10/2016

Επειδή ήταν ό,τι ήταν, ήταν. Θα είχε όνομα μα το όνομα θα του αφαιρούσε. Γιατί αν δεν έχει όνομα έχει χίλια ονόματα στο χρόνο. Με το μαντίλι το καρώ στο κεφάλι ο κόμπος δεμένος πίσω μεταφυσικός ινδιάνος κι ένα πρόσωπο. Πρόσωπο πρoσωπένιο, πλαγιά οργωμένη, ρουφηγμένα ζυγωματικά, μύτη σιμή, και γένια που λεύκαιναν κι από κει και κάτω ρούχα τραγέλαφος. Έφερε γύρο με τη μακριά καζάκα τη δεμένη στη μέση με σκοινί το παντελόνι κάτω το ένα μπατζάκι πιο ψηλό από το άλλο ξεκάλτσωτος και παπούτσια ανθεκτικά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Λαλιώτης, Εις το όνομα του Πατρός»

Αρχείο 01/10/2016

Όπου ανοιχτό γράμμα ευγνώμονος υπαλλήλου, αμέσως μετά τη συνταξιοδότησή του.

Στην΄Ελενα Σαρχάνη, που αλίευσε το ορίτζιναλ

Αθήναι, 13 Απριλίου 2014

Αγαπημένοι μου Συνάδελφοι,
Φίλες και Φίλοι,
Σεβαστή Διοίκηση,

Τοπιο όμορφο και δημιουργικό επαγγελματικό μου ταξίδι  έριξε άγκυρα χθες, σημαίνοντας το τέλος ενός γοητευτικού «μπάρκου», που κράτησε σχεδόν 21 χρόνια, στο καράβι που το΄λεγαν «Τράπεζα Θράκης».

Άλλαξαν πολλοί  Καπεταναίοι, ακόμα και Ιδιοκτήτες, όμως το «σκαρί» της «Τράπεζας Θράκης»  με αγκάλιαζε κάθε φορά  όλο και πιο δυνατά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Ευδοκίμως τερματίσας»

Αρχείο 28/09/2016

Εγώ είμαι ποιητής, έφεδρος ποιητής, που αυτομόλησα στην άλλη μεριά της ζωής. Δεν θυμάμαι ακριβώς πως έγινε, ούτε πότε έγινε ξέρω, μιας και ποτέ δεν τα είχα καλά με το χρόνο. Θυμάμαι μόνο πως γεννήθηκα Σάββατο αρχές Δεκέμβρη και πως έβρεχε και είχε κρύο πολύ εκείνο το βράδυ. Η μάνα μου είχε πει πως άκουγε το κλάμα μου να της τρυπάει τα αυτιά πριν γεννηθώ. Τις νύχτες εξαντλημένη από τις δουλειές με φίλαγε στο μέτωπο να κοιμηθώ και μύριζε, θυμάμαι, πατάτες τηγανιτές. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Μαραγκουδάκη, Ποιητής»

Αρχείο 22/09/2016

Ο άντρας ήταν ψιλόλιγνος και ευέλικτος. Είχε κάτι από τη άγρια ελαστικότητα του λιονταριού και την αυστηρή πλαστικότητα της μπαλαρίνας. Παρέμενε ιδιαίτερα αρρενωπός, παρότι οι κινήσεις του είχαν κάτι έντονα γυναικείο. Μύριζε νύχτα και αλκοόλ. Είχε πολύ μαύρο δέρμα, και κάπως γυαλιστερό. Το ασπράδι των ματιών του ήταν γεμάτο μικρές κόκκινες φλέβες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Βάσει παλαιότητας»

Αρχείο 19/09/2016

Είχε πει εκείνη την κουβέντα από βραδύς και αργότερα που ξάπλωσε να κοιμηθεί, τη βασάνιζε ο απόηχός της.

Νωρίς το πρωί που σηκώθηκε έπιασε να σιδερώνει φανελάκια και πετσέτες του   μωρού για να ξεχάσει. Το σίδερο άφριζε μαινόμενος ταύρος με προτεταμένο το μέτωπο, έτοιμος να ορμίσει ρουθουνίζοντας μανιασμένα. Ένα χέρι συγκρατούσε τη ζωώδη ορμή ορίζοντας το δρόμο του μέσα από τσαλακωμένα υφάσματα πάνω σε μία επίπεδη εμπριμέ αρένα.

Καθώς η σκέψη της μαλάκωνε με την εκτόνωση του ατμού, όλα έπαιρναν την κανονική τους υπόσταση χωρίς αλλοπρόσαλλες σκέψεις για τα ειπωμένα και τα ανείπωτα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Μπαρούτης, Η κουβέντα»

Αρχείο 15/09/2016

Νόμιζε ότι περνούσε καλά, ήταν σχεδόν σίγουρος. Είχε αφήσει το χάνι της Αθήνας κοντά ενάμιση χρόνο τώρα πιάνοντας δουλειά στην Κομισιόν με ένα μισθό που τα φιλαράκια του πίσω δυσκολεύονταν να συλλάβουν και συχνά ακόμα και να πιστέψουν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Bataclan»