Αρχείο 15/10/2016

Θα ήθελα να συγχαρώ τον κύριο Νίκο Αλκαίο τον εκδότη της εφημερίδας ¨Τα Νέα της Καλλικράτειας ¨ για την προσπάθεια του να κρατήσει στην επικαιρότητα την άλλοτε πολύκροτη υπόθεση της εξαφάνισης των πέντε, καθώς και για την άδεια που μου έδωσε να αναδημοσιεύσω το άρθρο που είχε συντάξει με αφορμή τα τότε νέα στοιχεία που είχαν προκύψει από την επίμονη έρευνα του ιδίου αλλά και των συγγενών των εξαφανισθέντων.

Καθώς σε λίγες μέρες θα συμπληρωθούν τριάντα χρόνια από τη νύχτα της εξαφάνισης και με την ελπίδα κάποτε να χυθεί άπλετο φώς στη παράξενη αυτή ιστορία σας παραθέτω το άρθρο όπως ακριβώς δημοσιεύτηκε στα Νέα της Καλλικράτειας στις 22/07/2007:

Μηνύματα από το παρελθόν…

Του Νίκου Αλκαίου

Τα ξημερώματα της 18/10/85 και περίπου στις 4:30 π.μ για άγνωστη μέχρι στιγμής αιτία φωτιά ξεσπάει στην οικία του Γεώργιου Αμανατίδη, η οποία παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των γειτόνων και των πυροσβεστικών δυνάμεων που έσπευσαν στην περιοχή κατάφερε σε λίγες μόνο ώρες να καταστρέψει ολοσχερώς το κάποτε όμορφο σπίτι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χρόνης Καλοκαιρίδης, Ο πάπυρος του Δερβενίου και η υπόθεση των πέντε»

Αρχείο 08/10/2016

Είδα στο όνειρο μου λίγες νύχτες νωρίτερα εκείνο το βιβλίο. Πάνω στο μαύρο εξώφυλλο αναγραφόταν ο τίτλος του που, δυστυχώς, ξυπνώντας δεν μπόρεσα να συγκρατήσω, όπως άλλωστε και τον δημιουργό του. Χαμηλά, στην τρίτη σελίδα, ήταν παρατεθειμένος ο διεθνής πρότυπος αριθμός του (ISBN) τον οποίο ως αριθμομνήμων, κατάφερα να αποστηθίσω: 960-00-0746-1. Το ίδιο απόγευμα εκμυστηρεύτηκα στην Ροδίκα την πεποίθηση μου ότι το βιβλίο ήταν υπαρκτό και καταχωνιασμένο σε κάποιο ράφι βιβλιοθήκης, βιβλιοπωλείου ή τέλος πάντων εκδοτικού οίκου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Παράλληλα σύμπαντα (Το βιβλίο)»

Αρχείο 07/10/2016

Αγαπημέ[..] μου [όνομα δυσανάγνωστο],

Ήτανε στην Ιάβα που πρωτόμαθα ότι δεν είχαμε στ΄αλήθεια ένα θεό (ή, πως αν είχαμε, καθόλου δεν ενδιαφερότανε για μας, δεν είχε κι άδικο). Γιατί, εκείνος ίσως είν΄ αυτός που μας μαθαίνει (ή θα μας μάθαινε, αν είχαμε χρόνο για τέτοια μάθηση) ότι φοράμε τα ενδύματα μιας ύπαρξης σεντόνι, εκεί για να προβάλονται αόριστες σκιές να μας διαβάλλουν. Τί είδατε σε μένα, άλλο παρά ό,τι θελήσατε να δείτε; Τί γνώρισα εγώ από εσάς, εκτός από αυτό που είχα ανάγκη, και αργότερα: τον ήχο ψυχικών χαδιών και δυο χαστούκια ανάλογα με τη φορά κάθε ανέμου, όπως άλλαζε; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολβία Παπαηλίου, Επιστολή Δέκατη Τέταρτη»

Αρχείο 05/10/2016

 Στη μνήμη του Θάνου Ανεστόπουλου

Τέσσερις φίλοι, νέοι στην πιάτσα και χαμηλών τόνων, ήταν παρέα εκείνο το βράδυ. Αφού πήγαν σε ταβέρνα με συνοδεία κοριτσιών, που φοιτούσαν στην ίδια σχολή, εκείνες τους άφησαν κι έφυγαν με πρόφαση πρωινό διάβασμα. Σίγουρα, όταν θα τις ξανάβλεπαν στα σκαλοπάτια της φοιτητικής λέσχης,  θα τους χαιρετούσαν με ένα νεύμα μουγκό και ύφος δήθεν αδιάφορο. Τα βλέμματά τους, σαν τα ποτήρια που τσούγκρισαν στην ταβέρνα, θα κάναν στιγμιαία ένα γυάλινο ήχο και μετά θα πέφταν πάλι βαριά στο τραπέζι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Μπαρούτης, Η παρωδία των τεσσάρων»

Αρχείο 04/10/2016

Η Ζακλίν της οδού Ροντέν είναι ένα πανέμορφο κορίτσι. Κάπως αγαλματένια και κάπως απίστευτη προσθέτει κάτι σ΄αυτό που λέμε σάλο της ζωής. Η Ζακλίν ντύνεται με στυλ ανδρόγυννο και ποτέ μα ποτέ δεν μπάζει στο μικρό της διαμέρισμα τους εραστές της. Με τρόπο τους αποχαιρετά στην είσοδο του μεγάρου των αλχημιστών και ποτέ μα ποτέ δεν κοιτάζει πίσω της. Γιατί, η Ζακλίν είναι από γυαλί και παραδέχεται πως αν κοιτάξει τ΄αναμμένα πρόσωπά τους τότε ίσως ενδώσει στον έρωτά τους, ίσως παραβεί τον μικρό κανόνα που τη θέλει τόσο μόνη ανάμεσα σ΄όλα τα χρώματά της. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Τα υλικά των κοριτσιών»

Αρχείο 03/10/2016

Επειδή ήταν ό,τι ήταν, ήταν. Θα είχε όνομα μα το όνομα θα του αφαιρούσε. Γιατί αν δεν έχει όνομα έχει χίλια ονόματα στο χρόνο. Με το μαντίλι το καρώ στο κεφάλι ο κόμπος δεμένος πίσω μεταφυσικός ινδιάνος κι ένα πρόσωπο. Πρόσωπο πρoσωπένιο, πλαγιά οργωμένη, ρουφηγμένα ζυγωματικά, μύτη σιμή, και γένια που λεύκαιναν κι από κει και κάτω ρούχα τραγέλαφος. Έφερε γύρο με τη μακριά καζάκα τη δεμένη στη μέση με σκοινί το παντελόνι κάτω το ένα μπατζάκι πιο ψηλό από το άλλο ξεκάλτσωτος και παπούτσια ανθεκτικά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Λαλιώτης, Εις το όνομα του Πατρός»

Αρχείο 01/10/2016

Όπου ανοιχτό γράμμα ευγνώμονος υπαλλήλου, αμέσως μετά τη συνταξιοδότησή του.

Στην΄Ελενα Σαρχάνη, που αλίευσε το ορίτζιναλ

Αθήναι, 13 Απριλίου 2014

Αγαπημένοι μου Συνάδελφοι,
Φίλες και Φίλοι,
Σεβαστή Διοίκηση,

Τοπιο όμορφο και δημιουργικό επαγγελματικό μου ταξίδι  έριξε άγκυρα χθες, σημαίνοντας το τέλος ενός γοητευτικού «μπάρκου», που κράτησε σχεδόν 21 χρόνια, στο καράβι που το΄λεγαν «Τράπεζα Θράκης».

Άλλαξαν πολλοί  Καπεταναίοι, ακόμα και Ιδιοκτήτες, όμως το «σκαρί» της «Τράπεζας Θράκης»  με αγκάλιαζε κάθε φορά  όλο και πιο δυνατά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Ευδοκίμως τερματίσας»

Αρχείο 28/09/2016

Εγώ είμαι ποιητής, έφεδρος ποιητής, που αυτομόλησα στην άλλη μεριά της ζωής. Δεν θυμάμαι ακριβώς πως έγινε, ούτε πότε έγινε ξέρω, μιας και ποτέ δεν τα είχα καλά με το χρόνο. Θυμάμαι μόνο πως γεννήθηκα Σάββατο αρχές Δεκέμβρη και πως έβρεχε και είχε κρύο πολύ εκείνο το βράδυ. Η μάνα μου είχε πει πως άκουγε το κλάμα μου να της τρυπάει τα αυτιά πριν γεννηθώ. Τις νύχτες εξαντλημένη από τις δουλειές με φίλαγε στο μέτωπο να κοιμηθώ και μύριζε, θυμάμαι, πατάτες τηγανιτές. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Μαραγκουδάκη, Ποιητής»