Αρχείο 07/07/2016

Όταν ήμουν μικρή είχα κάτι ρομαντικές τάσεις φυγής. Γύρω στα δέκα είχα και ένα φανταστικό άλογο που το έλεγαν Ντεπίνο. Το σώμα του ήταν ένα κοντάρι σκούπας και το κεφάλι του μια ομπρελίτσα από αυτές τις πολύχρωμες που βάζουν στα παγωτά. Τον καβάλαγα και καλπάζαμε μαζί στην αυλή του σπιτιού μου, κάτω από τις λεμονιές. Η σχέση μας ήταν αρμονική και επαρκής για μένα. Εκείνος δεν μιλούσε και πολύ. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Η μακρινή χώρα του Μάκη»

Αρχείο 22/06/2016

Οι άνθρωποι πάσχουν (σ)τον εφιάλτη να τους καταπιεί η γλώσσα τους και βρεθούν νεκροί διπλωμένοι στη σάρκα της· ψαλίδισα τις λέξεις μου· τους έδωσα σχήμα στρογγυλό κι οξύ· με το χαρτί τους έφτιαξα λουλούδια· θα τα φύτευα στο χώμα του κήπου· θα γινόμουν η ας πούμε γυναίκα φυτευτής· η φυτεύτρα· όταν θα περνούσα την αυλόπορτα·  όσο θα κρατούσα το κάγκελο του φράχτη θα ήμουν η διεισδυτική ματιά του άντρα· διέσχισα το κατώφλι του κήπου· όρμησαν να με υποδεχτούν οι ένοικοί του· κορμιά τριανταφυλλιάς· διψασμένης· σκύλοι· τα χέρια των δέντρων· φωνές κισσών· ο άνθρωπος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, η Αλίκη στη χώρα των τραυμάτων»

Αρχείο 16/06/2016

Όλη τη νύχτα έβρεχε.
“Πάντα βρέχει στο Λονδίνο”, μου είπε και πήρε μια ροζ λίμα από το τραπέζι της.

“Τι την θέλεις τη λίμα”; Τη ρώτησα. “Εσύ δεν κάνεις ποτέ μανικιούρ”.

“Είναι για να μην σε γδέρνω όταν σε χαϊδεύω”, απάντησε και κάθισε σε μια περιστρεφόμενη πολυθρόνα δίπλα στο παράθυρο.

Κατάλαβα πως έλεγε ψέματα. Από το σπίτι της περνούσε κατά καιρούς πολύς κόσμος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: London kills me»

Αρχείο 14/06/2016

“Αγαπημένε εν Υψίστοις Πατέρα του Φωτός –
Σήμερα, μέρα των Αγγέλων Σου: έρχονται, καταφθάνουν πέφτοντας στο τζάμι μου, μένουνε μια στιγμούλα ξαφνιασμένοι από τη δύναμη της κρούσης τους, τινάζουν τα φτερά – τότε ο κόσμος πάντοτε μυρίζει λεμονανθούς και τροφαντές γλυστρίδες που ολισθαίνουν. Οι αφηρημένοι, οι πολεμιστές, και το αγοράκι που έγινε ήρωας σπασμένου παρελθόντος, κι εκείνοι οι άγγελοι με το ανισόρροπο χαμόγελο το πράσινο τσουλούφι, κι όλοι αυτοί που μεγαλώνοντας θα γίνουνε Αρχάγγελλοι μα τώρα έχουνε ακόμα στα σγουρά τους τα πιο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολβία Παπαηλίου, Αγγελουργίες [επιστολή Δωδέκατη]»

Αρχείο 14/06/2016

Με κράτησες απ΄το χέρι, παραμερίσαμε το πλήθος. Ανοίξαμε τη μικρή πόρτα που μόνο εσύ και εγώ γνωρίζουμε πως ακόμη υπάρχει και χαθήκαμε στα παιδικά μας δωμάτια. Εσύ ντυμένος Κόρτο Μαλτέζε με κάτι παλιά ρούχα και το ναυτικό καπέλο του πατέρα. Γεμάτα πιάνα ο κόσμος, λησμονημένα θαύματα, το βόρειο σέλας, οι σελίδες της ιστορίας, τα γεμάτα γήπεδα.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η ταυτότητα μιας μέρας*»

Αρχείο 13/06/2016

Κατηφόριζα τη Στουρνάρι. Ο ήλιος έπεφτε κάθετος κι ένα χλιαρό αεράκι έφερνε ανάμεικτες μυρουδιές λουλουδιών. Να που ήρθε πάλι η  Άνοιξη, παρ’ όλη την κρίση, τις κακοτυχίες, το άγχος και τη φτώχεια που μαστίζει τόσον καιρό τους Αθηναίους.

Η σκέψη μου πήγε στο μικρό μου νεοκλασικό, Πατησίων 41. Πως να το σώσω απ’ τον κυκεώνα των υποχρεώσεων, τους φόρους, τα έξοδα συντήρησης; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευρυδίκη Τρισόν Μιλσανή, Τι γίνεται στο Πατησίων 42;»

Αρχείο 09/06/2016

Βρισκόμουν ήδη στην τρίτη μέρα της εβδομάδας των παθών. Μεγάλη Τετάρτη, αφιερωμένη στη μνήμη της αμαρτωλής γυναίκας που μετανόησε, πίστεψε στο Χριστό και του άλειψε τα πόδια. Η κεντρομόλος δύναμη της ασφάλειας μονομαχούσε με φυγόκεντρες τάσεις προς μαγευτικότερες πολιτείες και εγώ παρακολουθούσα τον αγώνα καθηλωμένος στον καναπέ σα να αφορούσε κάποιον άλλον. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Εβδομάδα των παθών (και των άτονων πόθων)»