Αρχείο 29/05/2016

Όπου βάσανα και Ελληνόπαιδος

Τοαγόρι ήταν μόνο δέκα χρονώ. «Μη με χτυπάς άλλο», φώναζε. «Μη άλλο. Πονάω». Φώναζε κι έκλαιγε μαζί: «Όχι άλλο». Οι κραυγές δυνάμωναν, ανάκατες με κλάμα. Σε λίγο ακούγονταν μόνο παρατεταμένα , «Ώωωωχ». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Πως άλλαξε η σημασία του ρήματος «παιδεύω»»

Αρχείο 25/05/2016

…κι έτσι αποφάσισα να βγάλω μία καλλιτεχνική φωτογραφία αμέσως μόλις πιάσαμε πόρτο.

Αυτός ο σκυλοπνίχτης ο «Γατόπαρδος» κόντεψε να μας στείλει όλους στο διάολο, κείνη τη νύχτα που ο καπετάνο-Μαντραπίλ χόρευε τις καντρίλιες – τα έχοντας βεβαίως κοπανήσει– πριν η θύελλα μας δείξει τα σκυλόδοντά της. Ήμασταν όλοι σαν ζαβλακωμένοι, γιατί το μεσημέρι είχαμε σκυλόψαρο στέικ, μαριναρισμένο για ώρες σε ουίσκι απ’ την Ίσλα, και μας είχε πέσει κομματάκι βαρύ. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στέλλα Δούμου, Η φωτογραφία»

Αρχείο 21/05/2016

Αόρατος στο μπαλκόνι αιωρείται ο φραμπαλάς της δεσποινίδος Φαίδρας Με καμουτσίκι δαμάζει την κυκλοφορία αόρατη κι αυτή Ένας αέρας κρεμάει τα πύρινα μαλλιά της στο σύρμα της βεράντας Στο πρώτο φανάρι αριστερά καλπάζει πλέον φαλακρή, χωρίς κανέναν δισταγμό επάνω στο μηρό μίας τσουκνίδας Ακούει, αλλά δεν βλέπει τη μητέρα, να σέρνει μία κουρελού, μια επανάσταση, μία κουτάλα, σιρόπι από μανταρίνι και μία λέξη εντελώς συρρικνωμένη, που κάνει τη δεσποινίδα Φαίδρα να μυρίζει λευκό νεκροτομείου, αλλά να σκέφτεται τη λέξη κήπος Πίσω απ’ τους λόφους ο ήλιος χτυπάει γκέμια και χρεμετίζει πορτοκαλένιο το τοπίο Στον κήπο με τις κολοκύθες η δεσποινίς Φαίδρα έκανε πάντα προσευχή Γλιστράνε τότε μέσα από τα πόδια της ένας ποντικός, ένα σπουργίτι, ένα καρύδι, αίμα, κι ένα πλαστικό μάτι με κόρη από κιμωλία ζωγραφίζει στο δρόμο αυτοκίνητα Αντιλαμβάνεται πως στέκει τελικά μόνη στη βεράντα Ένας εκατονταετής λυγμός χύνεται απ’ το πλυσταριό υπό μορφή κορδέλας κι εύσαρκος καταλήγει λιώμα στις ρόδες μιας μοτοσυκλέτας.

Η δεσποινίς Φαίδρα είναι αυτόχειρ χειρουργός της ανοχής της
Φρέσκο συμβάν συμβαίνει η ίδια εκτός της ίδιας σε θέση πιρουέτας
Κι ο χρόνος κληρονομία μυστηρίου αυτεπάγγελτου –
Ένας σκαντζόχοιρος με παπιγιόν κάτω απ’ τις πατούσες

*

©Ιφιγένεια Σιαφάκα
Εικόνα: μεσαιωνική ζωγραφιά σκαντζόχοιρου

Αρχείο 19/05/2016 –Κυκλοφορεί από τις “μικρές Εκδόσεις”

Για μπάνιο πήγαιναν τα απογεύματα. Κατέβαιναν στο Καλαμάκι και πλατσούριζαν στη ζεστή απογευματινή θάλασσα. Ύστερα απολάμβαναν την παραγεμισμένη με ντομάτα και φέτα φρατζόλα τους και, αφού χάζευαν ακόμα λίγο μαζεύοντας βότσαλα και κοχύλια, γύριζαν σπίτι. Όποτε δεν είχαν παράσταση από την τετράδα των κοριτσιών, έπαιζαν όλοι μαζί «αγαλματάκια αμίλητα κι ακούνητα» ή «βασιλιά, βασιλιά, τι δουλειά» ή την «Μπερλίνα». Αυτά τα αλησμόνητα παιχνίδια του παιδικού ρεπερτορίου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Μπούκουρας, Διάττοντες -απόσπασμα»

Αρχείο 14/05/2016

(μια οθόνη στημένη σαν καθρέφτης στον δρόμο μας – επικίνδυνο σενάριο)

Στην υπηρεσία πάντατων ονείρων, στην υπηρεσία φανταστικών σκηνών, σαν πίσω από ένα πέπλο ομίχλης, κυματιστές σκηνές, κινηματογραφικά εφέ να δείχνουν πως αυτές οι εικόνες δεν έχουν παρά μία πολύ έμμεση κι αόριστη σχέση με την πραγματικότητα, πάει να πει την πραγματικότητα όπως τουλάχιστον την ξέρουμε να εκτυλίσσεται βαριεστημένη μέσα σε άδεια σπίτια χωρίς έπιπλα, με πολύχρωμους τοίχους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σταμάτης Πάρχας, Οθόνες – αποσπάσματα»

Αρχείο 11/05/2016

όνειρο ήτανε με ξύπνησε κι εκεί. επειδή λέει δεν με αγαπούσε αλλά μονάχα με ήθελε… έτσι, τι με ήθελε;… για το τίποτα… γιατί έπρεπε… γιατί την ήθελα έως θανάτου εγώ. το να ξέρεις είναι πράγμα πικρό. να είσαι λίθος ον απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες και να το ξέρεις. είχα πιάσει τη γριά ποιήτρια και της έλεγα δεν είναι ποίηση αυτό που κάνεις κι εκεί κατάλαβα πως δεν με αγαπούσε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Λαλιώτης, Φραγμέντο»

Αρχείο 05/05/2016

Στάθηκα έξω απ’ το Μπαρ και χτύπησα το κουδούνι δύο φορές, η βαριά μεταλλική πόρτα άνοιξε με έναν μακρόσυρτο, σαν τερέτισμα, βόμβο και από πίσω της με υποδέχτηκε ο κουστουμαρισμένος Πορτιέρης. Δρασκέλισα την σιδερένια, ημικυκλική εσώθυρα και προχώρησα προς τα μέσα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Εδώ έπινε κάποτε το ποτό του ο Ζάν Κοκτώ»