Αρχείο 01/05/2016

(απόσπασμα από το υπό έκδοση μυθιστόρημα Ο θάνατος του μισθοφόρου)

ΑΡΑΖΕ ΕΝΑ– ΔΥΟ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΛΟΘΥΡΑ ΤΟΥ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟΥ, με τη μούρη του αυτοκινήτου στη σκιά της ελιάς σύρριζα στο φράχτη. Ερχόταν καθυστερημένος σήμερα, πρωτύτερα είχε κατεβεί στο Ψαλίδι, στην παραλία κάτω από το ξενοδοχείο Ραμίρα, να κόψει αμάραντους για το μαγιάτικο στεφάνι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Νικολής, Οι βιολετιές πινελιές»

Αρχείο 30/04/2016

Όπου, ωστόσο, δεν πρόκειται ούτε για λίβελο, ούτε για χρονικό.

Το 2003 – 2004, δηλαδή την επόμενη χρονιά μετά τη Βριζούπολη, ο Κάκκολης έκανε μόνο ένα χρόνο «κράτει», για να βεβαιωθεί ότι δε θ΄ άλλαζε τίποτα με τη νέα πολιτική κατάσταση. Ο Πρασινάκιας αφέθηκε να πάρει ένα πρωτάθλημα (νταμπλ μάλιστα) και νόμιζε πως κάτι έκανε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Βριζούπολη, Μάης του 2003»

Αρχείο 28/04/2016

Η μνήμη δεν είναι η μυστική θυρίδα της Ιστορίας. Πολύ συχνά γίνεται ο παραμορφωτικός καθρέφτης της. Ή η παρασυμπαθητική μελάνη με την οποία χρωματίζουμε καμιά φορά όσα δεν αντέχουμε να θυμόμαστε έτσι ακριβώς όπως συνέβησαν ή προτιμούμε να αλλοιώνουμε την πραγματική τους εικόνα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Άννα της Τασκένδης»

Αρχείο 26/04/2016

Καμιά φορά κάνει μεγάλα σχέδια. Ότι θα ξυπνήσει νωρίς το επόμενο πρωί, θα πάρει το πρώτο τρένο για την πόλη, θα βρίσκεται στο κέντρο την ώρα σχεδόν που ανοίγουν τα μαγαζιά, την ώρα που νιώθεις την πρωινή δροσιά και οι δρόμοι είναι φρεσκοπλυμμένοι, οι πρώτοι περαστικοί κάνουν την εμφάνιση τους, αλλά επικρατεί ακόμα ησυχία, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νάνσυ Αγγελή, Ψάχνοντας για δουλειά»

Αρχείο 19/04/2016

Απ’ όταν είχαν έρθει να μείνουν στο διαμέρισμα από κάτω του δεν είχε καταφέρει να κλείσει μάτι. Πώς στριμώχνονταν εκεί μέσα ο πατέρας, η μητέρα και το νεαρό ζευγάρι τού ήταν αδιανόητο. Ήταν πρόσφυγες κι είχαν έρθει στη χώρα για ένα κομμάτι ψωμί. Ο άντρας εργαζόταν μαζί με τον πατέρα του σε μια οικοδομή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Τζήμας, Το καθαρτήριο»

Αρχείο 14/04/2016

Ωσάν Ωδή και Γάμου γλυκό νανούρισμα, η σημερινή επιστολή στους χωροχρόνους, με συγκυρίες που από την προσευχή κι από τη Μέρα και τη Σύμπτωση και τον Καιρό και Χρόνο, κι από τη χαμηλή θερμοκρασία και την αστάθεια του βαρομετρικού την άξεστα (ή αλλιώς μελετημένα), με τη γνωστή-και-όχι, την απαράμιλλη σκληροκαρδία του ΕραστήΒασανιστή, Παντός Θεού Του Κόσμου και Των Κόσμων, του ΑστρονόμουΜάγουΕκπορθητή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολβία Παπαηλίου, Νύφη μου πώς καθόδεψες, πώς πήρες για ν’ ανέβεις [επιστολή Ενδέκατη]»

Αρχείο 13/04/2016

Το ντόμινο είναιένα αρχαίο παιχνίδι. Παίζεται -σε απευθείας σύνδεση- σε όλο τον κόσμο. Με τους ίδιους κανόνες. Διαφέρει ενίοτε ο ενθουσιασμός των παικτών η τεχνική κι ο αριθμός των πλακιδίων. Στη σύγχρονη εκδοχή του το ντόμινο αποτελείται από περίπου 200 πλακίδια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βάγια Κάλφα, Παιχνίδια γραφείου ή Το ντόμινο»

Αρχείο 12/04/2016

Η βροχή έπεφτε ορμητικά πάνω στο πρόσωπό μου, τόσο ορμητικά που θαρρούσα πως κάποιος μου ρίχνει αδιάκοπα  νερό με απώτερο στόχο τον πνιγμό μου. Επιταχύνω το βήμα μου, όσο μπορώ, και κυριολεκτικά αδύναμος να δω και κατ’ επέκταση να διακρίνω τι υπάρχει γύρω μου λόγω των τόνων νερού που συνεχίζουν να με χτυπούν, ακολουθώ τυφλά τα βήματά μου… ώσπου μπουκάρω σε ένα κτήριο που βρέθηκε ομπρός μου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Παρασκευή Μάρκου, Est deus in nobis»