Αρχείο 14/06/2016

“Αγαπημένε εν Υψίστοις Πατέρα του Φωτός –
Σήμερα, μέρα των Αγγέλων Σου: έρχονται, καταφθάνουν πέφτοντας στο τζάμι μου, μένουνε μια στιγμούλα ξαφνιασμένοι από τη δύναμη της κρούσης τους, τινάζουν τα φτερά – τότε ο κόσμος πάντοτε μυρίζει λεμονανθούς και τροφαντές γλυστρίδες που ολισθαίνουν. Οι αφηρημένοι, οι πολεμιστές, και το αγοράκι που έγινε ήρωας σπασμένου παρελθόντος, κι εκείνοι οι άγγελοι με το ανισόρροπο χαμόγελο το πράσινο τσουλούφι, κι όλοι αυτοί που μεγαλώνοντας θα γίνουνε Αρχάγγελλοι μα τώρα έχουνε ακόμα στα σγουρά τους τα πιο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολβία Παπαηλίου, Αγγελουργίες [επιστολή Δωδέκατη]»

Αρχείο 14/06/2016

Με κράτησες απ΄το χέρι, παραμερίσαμε το πλήθος. Ανοίξαμε τη μικρή πόρτα που μόνο εσύ και εγώ γνωρίζουμε πως ακόμη υπάρχει και χαθήκαμε στα παιδικά μας δωμάτια. Εσύ ντυμένος Κόρτο Μαλτέζε με κάτι παλιά ρούχα και το ναυτικό καπέλο του πατέρα. Γεμάτα πιάνα ο κόσμος, λησμονημένα θαύματα, το βόρειο σέλας, οι σελίδες της ιστορίας, τα γεμάτα γήπεδα.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η ταυτότητα μιας μέρας*»

Αρχείο 13/06/2016

Κατηφόριζα τη Στουρνάρι. Ο ήλιος έπεφτε κάθετος κι ένα χλιαρό αεράκι έφερνε ανάμεικτες μυρουδιές λουλουδιών. Να που ήρθε πάλι η  Άνοιξη, παρ’ όλη την κρίση, τις κακοτυχίες, το άγχος και τη φτώχεια που μαστίζει τόσον καιρό τους Αθηναίους.

Η σκέψη μου πήγε στο μικρό μου νεοκλασικό, Πατησίων 41. Πως να το σώσω απ’ τον κυκεώνα των υποχρεώσεων, τους φόρους, τα έξοδα συντήρησης; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευρυδίκη Τρισόν Μιλσανή, Τι γίνεται στο Πατησίων 42;»

Αρχείο 09/06/2016

Βρισκόμουν ήδη στην τρίτη μέρα της εβδομάδας των παθών. Μεγάλη Τετάρτη, αφιερωμένη στη μνήμη της αμαρτωλής γυναίκας που μετανόησε, πίστεψε στο Χριστό και του άλειψε τα πόδια. Η κεντρομόλος δύναμη της ασφάλειας μονομαχούσε με φυγόκεντρες τάσεις προς μαγευτικότερες πολιτείες και εγώ παρακολουθούσα τον αγώνα καθηλωμένος στον καναπέ σα να αφορούσε κάποιον άλλον. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Εβδομάδα των παθών (και των άτονων πόθων)»

Αρχείο 29/05/2016

Όπου βάσανα και Ελληνόπαιδος

Τοαγόρι ήταν μόνο δέκα χρονώ. «Μη με χτυπάς άλλο», φώναζε. «Μη άλλο. Πονάω». Φώναζε κι έκλαιγε μαζί: «Όχι άλλο». Οι κραυγές δυνάμωναν, ανάκατες με κλάμα. Σε λίγο ακούγονταν μόνο παρατεταμένα , «Ώωωωχ». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Πως άλλαξε η σημασία του ρήματος «παιδεύω»»

Αρχείο 25/05/2016

…κι έτσι αποφάσισα να βγάλω μία καλλιτεχνική φωτογραφία αμέσως μόλις πιάσαμε πόρτο.

Αυτός ο σκυλοπνίχτης ο «Γατόπαρδος» κόντεψε να μας στείλει όλους στο διάολο, κείνη τη νύχτα που ο καπετάνο-Μαντραπίλ χόρευε τις καντρίλιες – τα έχοντας βεβαίως κοπανήσει– πριν η θύελλα μας δείξει τα σκυλόδοντά της. Ήμασταν όλοι σαν ζαβλακωμένοι, γιατί το μεσημέρι είχαμε σκυλόψαρο στέικ, μαριναρισμένο για ώρες σε ουίσκι απ’ την Ίσλα, και μας είχε πέσει κομματάκι βαρύ. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στέλλα Δούμου, Η φωτογραφία»

Αρχείο 21/05/2016

Αόρατος στο μπαλκόνι αιωρείται ο φραμπαλάς της δεσποινίδος Φαίδρας Με καμουτσίκι δαμάζει την κυκλοφορία αόρατη κι αυτή Ένας αέρας κρεμάει τα πύρινα μαλλιά της στο σύρμα της βεράντας Στο πρώτο φανάρι αριστερά καλπάζει πλέον φαλακρή, χωρίς κανέναν δισταγμό επάνω στο μηρό μίας τσουκνίδας Ακούει, αλλά δεν βλέπει τη μητέρα, να σέρνει μία κουρελού, μια επανάσταση, μία κουτάλα, σιρόπι από μανταρίνι και μία λέξη εντελώς συρρικνωμένη, που κάνει τη δεσποινίδα Φαίδρα να μυρίζει λευκό νεκροτομείου, αλλά να σκέφτεται τη λέξη κήπος Πίσω απ’ τους λόφους ο ήλιος χτυπάει γκέμια και χρεμετίζει πορτοκαλένιο το τοπίο Στον κήπο με τις κολοκύθες η δεσποινίς Φαίδρα έκανε πάντα προσευχή Γλιστράνε τότε μέσα από τα πόδια της ένας ποντικός, ένα σπουργίτι, ένα καρύδι, αίμα, κι ένα πλαστικό μάτι με κόρη από κιμωλία ζωγραφίζει στο δρόμο αυτοκίνητα Αντιλαμβάνεται πως στέκει τελικά μόνη στη βεράντα Ένας εκατονταετής λυγμός χύνεται απ’ το πλυσταριό υπό μορφή κορδέλας κι εύσαρκος καταλήγει λιώμα στις ρόδες μιας μοτοσυκλέτας.

Η δεσποινίς Φαίδρα είναι αυτόχειρ χειρουργός της ανοχής της
Φρέσκο συμβάν συμβαίνει η ίδια εκτός της ίδιας σε θέση πιρουέτας
Κι ο χρόνος κληρονομία μυστηρίου αυτεπάγγελτου –
Ένας σκαντζόχοιρος με παπιγιόν κάτω απ’ τις πατούσες

*

©Ιφιγένεια Σιαφάκα
Εικόνα: μεσαιωνική ζωγραφιά σκαντζόχοιρου