Πρώτη δημοσίευση 9 Απρ. 2015
«Μου’ πε πως δεν μου ξαναμιλάει άλλο».
«Γιατί;».
«Γιατί, λέει, παρεμβάλλεται…».
«Σε τι;».
«Στην κανονική ζωή μου».
«Εννοώντας;».
Αρχείο 06/04/2016
Από μικρός όταν κοιμόμουν ποτέ δεν άφηνα τα ποδάρια μου ξεσκέπαστα. Η πεποίθηση ότι ήτανε εκτεθειμένα και εγώ ολόκληρος μαζί τους στις αόρατες δυνάμεις της νύχτας με έκανε να τα μαζεύω μέσα στα σκεπάσματα ακόμα κι όταν ζεσταινόμουν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πέτρος Κυρίμης, Φόβος»
Αρχείο 04/04/2016
[…]Πολλές φορές αυτή η κατήφεια κρατάει και το σαββατοκύριακο και τότε αποφασίζει να κάνει κάτι διαφορετικό, κάτι που να επιβεβαιώνει τις επιλογές του. Βγάζει όλο τον ποδηλατικό του εξοπλισμό, κράνος, γάντια, κουστούμι ποδηλασίας, ζώνη, ποδηλατικό παγούρι, ετοιμάζει σάντουιτς, ένα μήλο, τα βάζει στο σακκίδιο, παίρνει χάρτες και το τσαντάκι με τις πρώτες βοήθειες και κατεβαίνει στο υπόγειο, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευσταθία Ματζαρίδου, Ο ποδηλάτης»
Αρχείο 03/04/2016 –Εκδόσεις Γκοβόστη
Περιγραφή
Τον Ιούλιο, αρχές δεκαετίας του ’60 ο Παναής ο Στάλος, ακτήμονας, μικροκαλλιεργητής ντομάτας, στο μικρό κτήμα του με ενοίκιο, βλέποντας τις νέες οικονομικές συνθήκες ν’ αλλάζουν τη ζωή του και της οικογένειάς του με εκείνους τους αθέατους νόμους της αγοράς των ισχυρών, αποφασίζει να μεταναστεύσει στην Αυστραλία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Ν. Πης, Κόκκινες Πολιτείες (αποσπάσματα)»
Αρχείο 28/03/2016 Εκδόσεις Άγρα ISBN 960-325-037-3
Week – end
Ηδύπαθα χάχανα κι ανόητα πληχτικά χειροκροτήματα -λες για να δώσουν σ’ εκείνα τα νεκρά χέρια κάποιαν αίσθηση αφής- ακολούθησαν το μεγάλο βούλιαγμα.
Έτσι γινότανε πάντα.
Οι θεατές, με τα χαμόγελα κρεμασμέν’ απ’ τ’ αυτιά, περιφέρονταν άσκοπα από ’δω κι από ’κει μ’ ένα κρυστάλλινο ποτήρι στο χέρι κι ύστερα βυθίζονταν στην Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξανδρος Αδαμόπουλος, ‘Ψέματα πάλι’ (απόσπασμα)»
Αρχείο 26/03/2016
Όπου η κακή τύχη μουσουλμάνου φίλου
Στα παιδιά από τα Π.Φ. της πρώην 129 Π.Υ.
Ο φίλος μου ο Μουσταφά Εκκρέμ Τερλικτσίογλου, Τούρκος την καταγωγήν, πλην εκ νομού Ροδόπης πολίτης Έλλην, εκτήσατο ποτέ εν τοτέμ, ξυλανάγλυφον δηλονότι, πολύμορφον και ξοανοειδή επιμήκη θρησκευτικήν – λατρευτικήν στήλην των γηγενών Αμερικανών «Ινδιάνων». Η κτήσις συνετελέσθη εν μέσω μυθιστορηματικών συνθηκών, ας μηδέποτε ο περί ου απεκάλυψε («Δε μπορώ να σε πω πού το βρήκα, δε μπορώ»). Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φὐσσας, Ημιτελές ταξείδιον»
Αρχείο 24/03/2016
Στεκόταν στην άσφαλτο, ένα μέτρο από το πεζοδρόμιο, και κοίταζε τον πράσινο σταυρό να αναβοσβήνει. Μόνος του. Το Φαρμακείο διανυκτέρευε. Πού και πού, ο φαρμακοποιός που καθόταν πίσω από το ταμείο με μια εφημερίδα στο χέρι, σήκωνε το κεφάλι κι έριχνε κοφτές ματιές στο δρόμο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Ο άνθρωπος που κοίταζε τα Lonarid να περνούν»
Αρχείο 17/03/2016
1. κυνισμός
Το σπίτι αυτό είναι δεντρόσπιτο. Η ουσία του είναι δέντρο, το αίμα του είναι λευκό φως, τα μάτια του νυκτόβιες σφαίρες. Στα πυρίμαχα βράδια του, η απόδραση των εδώδιμων πετεινών, εμφανίζεται ως μια διαρκής, ανάερη, ενδεχόμενη φυγή. Η οποία ουδέποτε πραγματοποιείται. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Χ. Λουκόπουλος, 7/20 κείμενα για την αφαλάτωση [2016]»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.