Αρχείο 22/10/2016

Κάπως για να αιτιολογήσει την συγγραφική του απραξία. Κάπως για να την πικάρει που επιμένοντας στην γραφή γέρασε (έτσι νόμιζε). Κάπως για άλλους λόγους (άγνωστους). «Με βιβλία θα αλλάξουμε τον κόσμο»; την προκάλεσε. Αυτήν, την προσκαλεσμένη, μεταξύ μαρτίνι και μοχίτο στο πάρτι του, under the belt. Της ήρθε αναπάντεχο, υπόκωφο τσεκούρι με φόντο ραφιναρισμένα ράφια ακαδημαϊκού (θεωρία, λογοτεχνία, δοκίμια). Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Αναγνώστου: Ακαδημαϊκό, Μονοφωνικό»

Αρχείο 20/10/2016

Οι κυρίες του πεθαμένου καλοκαιριού εμφανίζονται για τελευταία φορά φέτος στην πλαζ με ζακετάκι στην τσάντα τους, χρωματιστά παρεό και βαμμένο πρόσωπο. Διώχνουν κομψά τα ίχνη του φθινοπωρινού ιδρώτα που κατακάθισε πάνω τους στη διαδρομή από το σπίτι ως  την παραλία και κάνουν σαν να μην συνέβη τίποτε. Στη ζωή τους, στη μέρα τους, στον κόσμο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Οι κυρίες του πεθαμένου καλοκαιριού»

Αρχείο 18/10/2016

Δεν φορούσε επίκρανα
δεν τόνιζε την ελληνικού
τύπου ομορφιά της..
Ήταν ένα θέαμα σπαραχτικό
η Κάρμεν
με το φουστάνι της σκισμένο
με μια κατακόκκινη σταγόνα
γύρω και μες στα μάτια της.

Ήταν παράξενο, κυβιστικό εκείνο τ΄απόγευμα. Μεγάλα πλοία του ισπανικού, εμπορικού στόλου συνοστίζονταν στις προβλήτες. Οι δεξαμενές, τα ρυμουλκά, οι συντηρητές των υφάλων, όλοι εργάζονταν πυρετωδώς. Πάντα με τον λιμανίσιο τρόπο τους. Περήφανα παιδιά που κάθε τόσο έπιαναν το τραγούδι σκαρφαλωμένα στα σώματα των πλοίων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η μπαλάντα του λιμανιού»

Αρχείο 17/10/2016 – Σε νέα έκδοση, το πρώτο μυθιστόρημα (2002) του Δημήτρη Μαμαλούκα από τις Εκδόσεις Κουκουνάρι

Στριμωχτήκαμε ανάμεσα σεγέρους και γριές. «Δεν μπορώ ούτε σε μπαρ να δουλέψω νύχτα», έκανε. «Γιατί;» ρώτησα. «Κάθε μέρα να μπαίνω σπίτι στις τρεις τα ξημερώματα;» Κούνησε όχι με το κεφάλι. Έγνεψα ότι κατάλαβα. Πρέπει να ’ταν ζόρικη φάση το quartier Sant’ Angelo. Κοίταξα δίπλα μου δυο γριές. Μασουλούσαν κάτι κίτρινο που το ’βγαζαν από μια πλαστική σακούλα. Βρωμούσαν απλυσιά και γατίλα. Μιλούσαν μια διάλεκτο που δεν έπιανα ούτε λέξη. Φορούσαν παντόφλες και τρύπιες κάλτσες. Πρόσεξα ότι ήμασταν οι πιο νέοι στο λεωφορείο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Μαμαλούκας, Όσο υπάρχει αλκοόλ υπάρχει ελπίδα -α π ό σ π α σ μ α»

Αρχείο 15/10/2016

Θα ήθελα να συγχαρώ τον κύριο Νίκο Αλκαίο τον εκδότη της εφημερίδας ¨Τα Νέα της Καλλικράτειας ¨ για την προσπάθεια του να κρατήσει στην επικαιρότητα την άλλοτε πολύκροτη υπόθεση της εξαφάνισης των πέντε, καθώς και για την άδεια που μου έδωσε να αναδημοσιεύσω το άρθρο που είχε συντάξει με αφορμή τα τότε νέα στοιχεία που είχαν προκύψει από την επίμονη έρευνα του ιδίου αλλά και των συγγενών των εξαφανισθέντων.

Καθώς σε λίγες μέρες θα συμπληρωθούν τριάντα χρόνια από τη νύχτα της εξαφάνισης και με την ελπίδα κάποτε να χυθεί άπλετο φώς στη παράξενη αυτή ιστορία σας παραθέτω το άρθρο όπως ακριβώς δημοσιεύτηκε στα Νέα της Καλλικράτειας στις 22/07/2007:

Μηνύματα από το παρελθόν…

Του Νίκου Αλκαίου

Τα ξημερώματα της 18/10/85 και περίπου στις 4:30 π.μ για άγνωστη μέχρι στιγμής αιτία φωτιά ξεσπάει στην οικία του Γεώργιου Αμανατίδη, η οποία παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των γειτόνων και των πυροσβεστικών δυνάμεων που έσπευσαν στην περιοχή κατάφερε σε λίγες μόνο ώρες να καταστρέψει ολοσχερώς το κάποτε όμορφο σπίτι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χρόνης Καλοκαιρίδης, Ο πάπυρος του Δερβενίου και η υπόθεση των πέντε»

Αρχείο 08/10/2016

Είδα στο όνειρο μου λίγες νύχτες νωρίτερα εκείνο το βιβλίο. Πάνω στο μαύρο εξώφυλλο αναγραφόταν ο τίτλος του που, δυστυχώς, ξυπνώντας δεν μπόρεσα να συγκρατήσω, όπως άλλωστε και τον δημιουργό του. Χαμηλά, στην τρίτη σελίδα, ήταν παρατεθειμένος ο διεθνής πρότυπος αριθμός του (ISBN) τον οποίο ως αριθμομνήμων, κατάφερα να αποστηθίσω: 960-00-0746-1. Το ίδιο απόγευμα εκμυστηρεύτηκα στην Ροδίκα την πεποίθηση μου ότι το βιβλίο ήταν υπαρκτό και καταχωνιασμένο σε κάποιο ράφι βιβλιοθήκης, βιβλιοπωλείου ή τέλος πάντων εκδοτικού οίκου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Παράλληλα σύμπαντα (Το βιβλίο)»

Αρχείο 07/10/2016

Αγαπημέ[..] μου [όνομα δυσανάγνωστο],

Ήτανε στην Ιάβα που πρωτόμαθα ότι δεν είχαμε στ΄αλήθεια ένα θεό (ή, πως αν είχαμε, καθόλου δεν ενδιαφερότανε για μας, δεν είχε κι άδικο). Γιατί, εκείνος ίσως είν΄ αυτός που μας μαθαίνει (ή θα μας μάθαινε, αν είχαμε χρόνο για τέτοια μάθηση) ότι φοράμε τα ενδύματα μιας ύπαρξης σεντόνι, εκεί για να προβάλονται αόριστες σκιές να μας διαβάλλουν. Τί είδατε σε μένα, άλλο παρά ό,τι θελήσατε να δείτε; Τί γνώρισα εγώ από εσάς, εκτός από αυτό που είχα ανάγκη, και αργότερα: τον ήχο ψυχικών χαδιών και δυο χαστούκια ανάλογα με τη φορά κάθε ανέμου, όπως άλλαζε; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολβία Παπαηλίου, Επιστολή Δέκατη Τέταρτη»

Αρχείο 05/10/2016

 Στη μνήμη του Θάνου Ανεστόπουλου

Τέσσερις φίλοι, νέοι στην πιάτσα και χαμηλών τόνων, ήταν παρέα εκείνο το βράδυ. Αφού πήγαν σε ταβέρνα με συνοδεία κοριτσιών, που φοιτούσαν στην ίδια σχολή, εκείνες τους άφησαν κι έφυγαν με πρόφαση πρωινό διάβασμα. Σίγουρα, όταν θα τις ξανάβλεπαν στα σκαλοπάτια της φοιτητικής λέσχης,  θα τους χαιρετούσαν με ένα νεύμα μουγκό και ύφος δήθεν αδιάφορο. Τα βλέμματά τους, σαν τα ποτήρια που τσούγκρισαν στην ταβέρνα, θα κάναν στιγμιαία ένα γυάλινο ήχο και μετά θα πέφταν πάλι βαριά στο τραπέζι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Μπαρούτης, Η παρωδία των τεσσάρων»