Αρχείο 01/02/2017

[…]Περπατάει στο δρόμοκαι χαιρετάει τους πάντες, πιάνει κουβέντα με όλους, φίλους γνωστούς, μέσα στο κρύο, βγάζει το γάντι της, τους χαιρετάει με χειραψία και το ξαναβάζει. Πιο κάτω περνάει απ’ το ραφτάδικο του Κούρδου, είναι πελάτισσα χρόνων, με τόσες αγορές ρούχων χρειάζεται το ράφτη της, κάτι κοντέματα, κάτι μαζέματα, έτσι που αυξομειώνονται τα κιλά της, αναλόγως των φαρμάκων της δηλαδή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευσταθία Ματζαρίδου, Ντόνα»

Αρχείο 27/01/2017

Είμαι συγγραφέας και δεν έχω χρόνο για πραγματικές σχέσεις και αληθινούς ανθρώπους. Οι ήρωες μου απαιτούν όλο τον χρόνο και την ενέργεια μου. Καμιά φορά όμως έχω ανάγκη κάτι ζωντανό να με ζεσταίνει, ενώ χαλαρώνω ή σκέφτομαι την πλοκή των βιβλίων μου. Γι αυτό έχω τη Γάτα. Δεν βρήκα μέχρι τώρα ένα όνομα που να της ταιριάζει κι έτσι την φωνάζω απλώς Γάτα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τώνια Τσαρούχα, Γατίσιες παροιμίες»

Αρχείο 26/01/2017

(Απόσπασμα από το αδημοσίευτο ομώνυμο διήγημα)

[…]
Η Μισέλ – καλλιτεχνικό όνομα, φορεμένο ειδικά για την περίσταση –  άνοιξε την πόρτα και προχώρησε στα τυφλά ακολουθώντας την τσατσά που προπορεύτηκε χωρίς να δώσει σημασία.Ήταν η πρώτη φορά που έμπαινε σε «σπίτι». Ο διάδρομος φωτιζόταν από ένα χλωμό πορτοκαλί φωτάκι. Σκέφτηκε πως έμοιαζε πολύ με κείνο που φώτιζε το υπνοδωμάτιό της όταν ήταν μικρή, στο πατρικό σπίτι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Το φωτάκι»

Αρχείο 19/01/2017

Κατέβηκε τα φαγωμένα σκαλιά της παλιάς πολυκατοικίας και κατευθύνθηκε στο υπόγειο διαμέρισμα. Ο Ρήγας- όπως κάθε πρωινό Δευτέρας- μετρούσε τις εισπράξεις του Σαββατοκύριακου και σημείωνε στο μπακαλοτέφτερο το ισοζύγιο. Υποδέχτηκε τον άγνωστο με ένα βλέμμα συγκρατημένης καχυποψίας καθώς αυτός βολευόταν ανέκφραστος στην καρέκλα απέναντι  βγάζοντας από την εσωτερική τσέπη της κάπας έναν πάκο χαρτονομισμάτα των πενήντα ευρώ δεμένο με λεπτό σπάγκο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Το χρέος»

Αρχείο 28/12/2016

Ο Αλισταίρ Τόμας (πρώην καθηγητής λογοτεχνικής ανθρωπολογίας με έδρα στο πανεπιστήμιο του…., μέχρι την εποχή που βγήκε καθηγητικώς σε σύνταξη) έκλεισε πίσω του την πόρτα του δωματίου 503 σ’ ένα ξενοδοχείο, η διεύθυνση του οποίου μεν του διέφευγε, αλλά το όνομα θα έκανε κάποιον, λιγότερο αφηρημένο, να αναπτύξει ένα χαμόγελο, μικρό ή μεγαλύτερο σε μέγεθος – μιας κι η επιγραφή, σε χρώμα νέον πορφυρό, διάβαζε ευκρινέστατα: Ξενοδοχείον/Κοιμητήριον των Άστρων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολβία Παπαηλίου, Ξενοδοχείον «Κοιμητήριον των Άστρων» [1]»

Αρχείο 21/12/2016 (απόσπασμα από το 15ο κεφάλαιο)

Φαντάζομαι τη Διονυσίου,εν εξάλλω καταστάσει, να ζητάει εξηγήσεις από τον διευθυντή. Όχι στο τηλέφωνο, αυτά δεν λέγονται τηλεφωνικά. Να εμφανίζεται αιφνιδιαστικά στην έδρα της Εταιρείας στην Εγνατία, να αρνείται να δηλώσει όνομα και να απαιτεί να τον δει αμέσως. Νεαρή γραμματεύς προσπαθεί να την εμποδίσει, αλλά η βυζαντινολόγος εισβάλλει στο γραφείο του βροντώντας την πόρτα πίσω της.
«Κύριε Φλωρά, είμαι η μητέρα της Ελένης και με βδελυγμία πληροφορήθηκα ότι γίνατε εραστής της.»
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πέτρος Μαρτινίδης, «17 Ώρες» [απόσπασμα]»