Αρχείο 10/11/2016

Η παρούσα επιστολή βρέθηκε επί του ατόμου της Ηγουμένης του Τάγματος των Μοναχών του Χρυσού Ανθουρίου, μετά θάνατον. Με βάση τα γραφόμενα, πρέπει να είναι η τελευταία επιστολή από δεκαπέντε, από μια μονομερή αλληλογραφία που η Ηγουμένη διατηρούσε με κάποιον που φέρεται να είναι πνευματικός της σύμμαχος, παρ΄ότι είναι ενδεχόμενο η σχέση να είχε, αρχικά, στοιχεία πιο περίπλοκα, τα οποία όμως δε θα είχε υπάρξει εφικτό να αποσαφηνιστούν ιστορικά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολβία Παπαηλίου, Επιστολή Δέκατη Πέμπτη ( η θρυλούμενη)»

Αρχείο 05/11/2016

Ἐλάχιστε δειλέ μου φίλε, ἐσὺ ποὺ εἶδες μὲ ἀπόγνωση τὸ φῶς τοῦ ἄλλου νὰ λιποψυχῇ κι ἕνας κόσμος νὰ σειέται καὶ νὰ βασιλεύῃ, μὲ τί ἡδονὴ θὰ νιώσῃς πώς ἡ σκιὰ τοῦ γυμνωμένου δάσους δὲ θὰ σκεπάσῃ τὸ δικό σου σπίτι γιατὶ τὸ δάσος εἶναι ἀκόμη μακριά.

Τὴν ἑπομένη ἀκολούθαγες πρόσωπα χαλασμένα καὶ κόσμους ἀδιάφορους σὲ μιὰ νεκροπομπὴ ποὺ σοῦ ’δειχνε τοῦ μνήματος τ’ ἀνοιχτὸ στόμα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Στάθι καί οἴκτιρον . . .»

Αρχείο 03/11/2016

Συνέχεια από το Α’ Μέρος

Τι θες να μάθεις τώρα; Κλείσε μόνο την κάμερα, δεν γουστάρω να με σημαδεύεις με αυτό το πράγμα, προτιμώ το πιστόλι. Ξέρεις πόσες φορές μου έχουν βάλει την κάννη στο μέτωπο, πόσες φορές με έχουν απειλήσει;

Από τη Μολδαβία έφυγα στα δεκαπέντε, δεν υπήρχε τίποτα εκεί. Όλα ισοπεδωμένα. Ήρθε βλέπεις ο άνεμος της αλλαγής και τα σάρωσε. Έπρεπε να δουλέψω, να στέλνω λεφτά πίσω. Ένας ξάδελφος μου μου μίλησε για εκείνο το πρακτορείο, δουλειά έντιμη, μεροκάματα καλά, μαλακίες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Παράλληλα σύμπαντα (Η εξομολόγηση της Ροδίκα)»

Αρχείο 29/10/2016

Όπου μία εκδοχή για το πώς συλλέγεται το υλικό κάποιας δημοσιογραφικής στήλης.

                                                                 Στους συνάδερφους από την «Athens Voice»

Αυτή τη φορά το ραντεβού ήταν μέσα στο νυχτερινό λεωφορείο 500, που κάνει όλη τη νύχτα τη διαδρομή Κηφισιά – Πειραιάς κι αντίστροφα. Η Μαρίκα μού είχε πει να την περιμένω στην πρώτη στάση της οδού Αθηνάς, αφού το λεωφορείο στρίψει από Ερμού. Έτσι και έκανα. Με περίμενε στα πίσω καθίσματα, όπως πάντα. Μου είχε κρατήσει και θέση, σα να ήμασταν στο σινεμά. Κάθισα δίπλα της.

«Καλημέρα» είπε.

«Καλημέρα» απάντησα. «Θέλεις-»

«Δε θέλω τίποτα, παρά μόνο το γνωστό, όπως πάντα. Τίποτα παραπάνω» με διέκοψε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Νυχτερινά δρομολόγια»

Το καλοκαίρι, το πρωί στην  πλατεία Καζούλη, στο κέντρο της πόλης της  Κω,  ο αέρας  είναι φορτωμένος με άρωμα τυρόπιτας και μπουγάτσας από  το ζαχαροπλαστείο Άριστον  του Τσιβρινή – λειτουργεί  απ’  το 1952- και το απόγευμα  στην ατμόσφαιρα, ανεβαίνουν  μυρωδιές ψημένου κρέατος  από τα διάσπαρτα σουβλατζίδικα.  Ο ήλιος ψήνει από το πρωί ψωμί. Το καλοκαίρι μοιάζει με  κυριακάτικο   απόγευμα, όταν ο ήλιος δύει, δυτικά και βάφει τη Λεωφόρο των Φοινίκων με το Μεσαιωνικό Κάστρο, και γίνεται κατακόκκινο απ’ τα πολλά παρατεταμένα βασιλέματα με τις μακριές γραμμές φωτός,  όταν γρατσουνίζουν τη σιωπή και με τη θολή ζέστη των αναμνήσεων, σπρώχνουν το χρόνο, αργοπορημένα να τον πάρουν μαζί τους, ζαλισμένος όπως είναι από το ούζο και το φως. Απογεύματα του Θεόκριτου, χωρίς χρόνο, αλλά με φως χυμένο όπως το γάλα, ή την ξανθιά μπίρα  πάνω απ’ τα νησιά.

Διαβάστε περισσότερα-