Αρχείο 22.7.2015

Στο παλάτι επικρατούσε αναβρασμός. Ένα τσούρμο υπηρέτες γυάλιζαν σχολαστικά τα χρυσά και τα ασήμια, περιποιούνταν με αρωματικά έλαια τι ξύλινες επιφάνειες και έτριβαν με μανία τα τζάμια και τα πατώματα ώσπου ν’ αστράψουν. Οι πλύστρες φρέσκαραν τα πολύτιμα υφάσματα, οι κηπουροί έτρεχαν πάνω- κάτω στολίζοντας τα βάζα και οι μαγείρισσες ιδροκοπούσαν ετοιμάζοντας τις ντελικατέσσες για το γιορτινό τραπέζι σε αργυρές πιατέλες με το οικόσημο του μονάρχη.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Νικολαΐδου, Ο ακόλαστος βασιλιάς [2015]»

Αρχείο 17.7.2015

Ο  γερό -Ζανί φοράει ακόμη κοντά παντελονάκια.

Διέσχισε με τα δύο μικροσκοπικά σκυλιά του,  όπως κάθε μέρα , την ίδια ακριβώς ώρα, την αυλή μέσα από το μικρό μπαξέ με κρεμμύδια και ανέβηκε την ίσια και στενή σκάλα. Εκεί μένει, σε ένα μικρό δωμάτιο στην οροφή , αυτός είναι ο κόσμος του. Η ίδια ατμόσφαιρα τον καλωσόρισε. Αφίσες στοιβαγμένες, χαρτόνια έγχρωμα, χρωματιστά παπάκια , ζωάκια πλαστικά κάθε λογής, φωτογραφίες δίχως κορνίζες, ένας Σαρλώ και πλήθος από δικούς του θησαυρούς σωριασμένους ακατάστατα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θανάσης Πάνου, Ο γέρο κλόουν [2015]»

Αρχείο 15.7.2015

Στην μέση του φαγητού, τη στιγμή  που καταβρόχθιζα ένα κεμπάπ, σα γυαλιστερή ανατομική λάμα, σα μαχαιριά διαπέρασε τη σκέψη μου και καρφώθηκε στην καρδιά της  πρωτόγονης  πείνας μου προκαλώντας ένα μικρό σεισμό. Πήρε τη μορφή μιας λέξης: «βίνερ-ρος-μπράτεν».

Ταράχτηκα, τι ήταν αυτό πάλι που τόσο απρόσκλητα ήρθε να βάλει σε δοκιμασία την καλή μου διάθεση; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευρυδίκη Τρισόν-Μιλσανή, Βίνερ Ρος Μπράτεν [2015]»

Αρχείο 01.7.2015

Πάντα και πάντα τα φύλλα, τρελό βιβλίο που το ονομάζει ο καθένας με το θάμβος του.

Το τρένο ξεκίνησε με ακρίβεια βέλους, με σταθερότητα κιβωτού και με συνθήκες ξηρότητας. Οι θέσεις, αριθμημένες παράξενα. Με προσθαφαιρέσεις και γράμματα. Μια ελαφρά ζάλη κατά την εκκίνηση. Κοιτώντας έξω, το τοπίο αλλάζει με συχνότητα ραπτομηχανής. Είναι κι αυτά τα κτίρια δηλητηριώδη και σιδερένια που με γοτθικές πιρουνιές τρώνε λίγο- λίγο τον ουρανό. Οι ραγάδες του φωτός πέφτουν επάνω στο βιβλίο και σκίζουν τις σελίδες που διαβάστηκαν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στέλλα Δούμου, To τρένο Μιντ Κρος- Αλμωπία [2015]»

Αρχείο 30.6.2015

Δεν είμαι κάποιος και εσύ δοκίμασες να πεις κάτι τόσο μάταιο; Να κάνεις όσα αφόρητα μας διέλυαν πάντα; Όλος ο θάνατος είναι βαλμένος μέσα στη ζωή. Όλος. Κι αυτή είναι΄μια βιαστική παρηγοριά· όλα συμβαίνουν. Μέσα σε ένα περίγραμμα, ένα κάδρο όπου κανείς δε μένει αδιάφορος και κανείς δεν εξηγεί -σαν από συνεννόηση- το επικίνδυνο όλων όσων έγιναν και αφήνεται, να γνωρίζεται σαν κάποιο μελλοντικό υποτιθέμενο αντίτυπο όσων -εάν και εφόσον- πρόκειται να γίνουν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λουκάς Λιάκος, Η ύβρις μιας γεμάτης σελίδας [2015]»

Αρχείο 29.6.2015

Από το ακυκλοφόρητο μυθιστόρημα “Η Νύφη“

Καθώς η σκέψη της χωρίς να το θέλει πήγε πάλι στον Αλέκο, την έπιασε αγωνία για το που βρισκόταν κι αν ήταν καλά. Η εποχή ήταν δύσκολη κι επικίνδυνη. Από σκόρπιες κουβέντες με τον Αλέκο ήξερε πως υπήρχε εμφύλιος. Αριστεροί από τη μια μεριά και Δεξιοί από την άλλη. Όλοι με τα όπλα στα χέρια. Οι Αριστεροί κρυβόντουσαν στα ορεινά χωριά και στα βουνά κι οι Δεξιοί με την βοήθεια των Εγγλέζων φαίνονταν να υπερισχύουν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πέτρος Κυρίμης, “Ο ψίθυρος από δίπλα της σχεδόν την ξάφνιασε” [2015]»

Αρχείο 28.6.2015

Ελάχιστο αφιέρωμα στο Σήμερα που ζούμε

ΟΙ ΘΕΟΡΑΤΕΣ ΠΟΡΤΕΣ των σπιτιών αυτού του έρημου δρόμου είναι πλυμένες μονάχα οι μισές. Άλλες από τη μέση και πάνω και άλλες από τη μέση και κάτω. Στις πρώτες μπορούσα να ξεχωρίζω τα ξύλινα και γύψινα ανάγλυφα που πλαισίωναν τους χάλκινους αριθμούς: άνθη, δέντρα, καρπούς, άσεμνες ερωτικές σκηνές με πρωταγωνιστή τον Βάκχο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ε. Χ. Γονατάς, Που Πηγαίνεις;»

Αρχείο 26.6.2015

Σεβασμιότατε και φίλε της καρδιάς μου,
Ευλογημένο ξύπνημα αισθήσεων όταν ο ύπνος έχει έρθει με το διαλογισμό του κύματος! Θα σας μιλήσω σχετικά μ’ αυτόν στην τελευταία εγγραφή της μέρας, και ίσως κάποτε να τον επιχειρήσουμε μαζί – ως να μεταφερθούμε στο παλιό μας Βαρανάσι, την ιερώτερη απ΄τις Επτά Ωραίες Πόλεις-Νούφαρα, εκεί που κάποτε θα είχατε υπάρξει ένας μικρούλης αχινός της παιδικότητας του θαύματος που θα κλωσούσατε, στο μέλλον να ανατείλλετε με τ’ όνομα Καμπίρ, ο ποιητής της Θεοεγκατάλειψης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολβία Παπαηλίου, Bhakti movement, γωνία Μπαχ και Μότσαρτ -επιστολή Έκτη [2015]»