Αρχείο 20/10/2016

Οι κυρίες του πεθαμένου καλοκαιριού εμφανίζονται για τελευταία φορά φέτος στην πλαζ με ζακετάκι στην τσάντα τους, χρωματιστά παρεό και βαμμένο πρόσωπο. Διώχνουν κομψά τα ίχνη του φθινοπωρινού ιδρώτα που κατακάθισε πάνω τους στη διαδρομή από το σπίτι ως  την παραλία και κάνουν σαν να μην συνέβη τίποτε. Στη ζωή τους, στη μέρα τους, στον κόσμο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Οι κυρίες του πεθαμένου καλοκαιριού»

Αρχείο 19/10/2016

Βόλτα

Ήθελα να πάμε πάλι μια βόλτα.
Να βγούμε στην Ομόνοια και να σε κρατώ απ’ το χέρι.
Ν’ αναζητήσεις τους πίδακες και ν’ απορείς.
Ν’ ανέβουμε την Πανεπιστημίου και να μη βρίσκουμε
το Ρωσσικόν, το Σινεάκ, το Ιντεάλ.
Να ζήσουμε τον εφιάλτη της στοάς και ν’ αναζητήσουμε τις αόρατες τσάντες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Μπουγελέκας, “…στη γειτονιά σου και ν’ αφήσεις ένα δάκρυ”»

Αρχείο 18/10/2016

Δεν φορούσε επίκρανα
δεν τόνιζε την ελληνικού
τύπου ομορφιά της..
Ήταν ένα θέαμα σπαραχτικό
η Κάρμεν
με το φουστάνι της σκισμένο
με μια κατακόκκινη σταγόνα
γύρω και μες στα μάτια της.

Ήταν παράξενο, κυβιστικό εκείνο τ΄απόγευμα. Μεγάλα πλοία του ισπανικού, εμπορικού στόλου συνοστίζονταν στις προβλήτες. Οι δεξαμενές, τα ρυμουλκά, οι συντηρητές των υφάλων, όλοι εργάζονταν πυρετωδώς. Πάντα με τον λιμανίσιο τρόπο τους. Περήφανα παιδιά που κάθε τόσο έπιαναν το τραγούδι σκαρφαλωμένα στα σώματα των πλοίων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η μπαλάντα του λιμανιού»

Αρχείο 17/10/2016 – Σε νέα έκδοση, το πρώτο μυθιστόρημα (2002) του Δημήτρη Μαμαλούκα από τις Εκδόσεις Κουκουνάρι

Στριμωχτήκαμε ανάμεσα σεγέρους και γριές. «Δεν μπορώ ούτε σε μπαρ να δουλέψω νύχτα», έκανε. «Γιατί;» ρώτησα. «Κάθε μέρα να μπαίνω σπίτι στις τρεις τα ξημερώματα;» Κούνησε όχι με το κεφάλι. Έγνεψα ότι κατάλαβα. Πρέπει να ’ταν ζόρικη φάση το quartier Sant’ Angelo. Κοίταξα δίπλα μου δυο γριές. Μασουλούσαν κάτι κίτρινο που το ’βγαζαν από μια πλαστική σακούλα. Βρωμούσαν απλυσιά και γατίλα. Μιλούσαν μια διάλεκτο που δεν έπιανα ούτε λέξη. Φορούσαν παντόφλες και τρύπιες κάλτσες. Πρόσεξα ότι ήμασταν οι πιο νέοι στο λεωφορείο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Μαμαλούκας, Όσο υπάρχει αλκοόλ υπάρχει ελπίδα -α π ό σ π α σ μ α»

Αρχείο 17/10/2016

I.

ρόδι αναφλοίωτο βαθέως κοκκινίζον
το φως πίσω από τη σάρκινη κουρτίνα των βλεφάρων

απέξω ένα καλοκαίρι που μακραίνει στο φθινόπωρο·
σκηνή σε ηχητικό σώμα αόρατο
μόνο στοιχείο η κίνηση στο χρώμα

ό,τι κοιτάμε, με τα μάτια
ό,τι βλέπουμε, με το μυαλό Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Φύλλα Φθινοπώρου»

Αρχείο 15/10/2016

Θα ήθελα να συγχαρώ τον κύριο Νίκο Αλκαίο τον εκδότη της εφημερίδας ¨Τα Νέα της Καλλικράτειας ¨ για την προσπάθεια του να κρατήσει στην επικαιρότητα την άλλοτε πολύκροτη υπόθεση της εξαφάνισης των πέντε, καθώς και για την άδεια που μου έδωσε να αναδημοσιεύσω το άρθρο που είχε συντάξει με αφορμή τα τότε νέα στοιχεία που είχαν προκύψει από την επίμονη έρευνα του ιδίου αλλά και των συγγενών των εξαφανισθέντων.

Καθώς σε λίγες μέρες θα συμπληρωθούν τριάντα χρόνια από τη νύχτα της εξαφάνισης και με την ελπίδα κάποτε να χυθεί άπλετο φώς στη παράξενη αυτή ιστορία σας παραθέτω το άρθρο όπως ακριβώς δημοσιεύτηκε στα Νέα της Καλλικράτειας στις 22/07/2007:

Μηνύματα από το παρελθόν…

Του Νίκου Αλκαίου

Τα ξημερώματα της 18/10/85 και περίπου στις 4:30 π.μ για άγνωστη μέχρι στιγμής αιτία φωτιά ξεσπάει στην οικία του Γεώργιου Αμανατίδη, η οποία παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των γειτόνων και των πυροσβεστικών δυνάμεων που έσπευσαν στην περιοχή κατάφερε σε λίγες μόνο ώρες να καταστρέψει ολοσχερώς το κάποτε όμορφο σπίτι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χρόνης Καλοκαιρίδης, Ο πάπυρος του Δερβενίου και η υπόθεση των πέντε»

Αρχείο 13/10/2016

Λέω να γράψω ένα ποίημα απ’ αυτά που σε σέρνουν ξωπίσω τους
σουφρώνουν τη μύτη με ειρωνεία
λυγίζουν τα βλέφαρα όλο χάρη.

“ Kι εσείς εδώ αξιότιμε ποιητά;
πόσο χαίρομαι που σας βλέπω”
θα λένε οι κυρίες στα σαλόνια Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ειρήνη Παραδεισανού, στα αγέλαστα βράχια της θύμησης»