Αρχείο 29/10/2016

Όπου μία εκδοχή για το πώς συλλέγεται το υλικό κάποιας δημοσιογραφικής στήλης.

                                                                 Στους συνάδερφους από την «Athens Voice»

Αυτή τη φορά το ραντεβού ήταν μέσα στο νυχτερινό λεωφορείο 500, που κάνει όλη τη νύχτα τη διαδρομή Κηφισιά – Πειραιάς κι αντίστροφα. Η Μαρίκα μού είχε πει να την περιμένω στην πρώτη στάση της οδού Αθηνάς, αφού το λεωφορείο στρίψει από Ερμού. Έτσι και έκανα. Με περίμενε στα πίσω καθίσματα, όπως πάντα. Μου είχε κρατήσει και θέση, σα να ήμασταν στο σινεμά. Κάθισα δίπλα της.

«Καλημέρα» είπε.

«Καλημέρα» απάντησα. «Θέλεις-»

«Δε θέλω τίποτα, παρά μόνο το γνωστό, όπως πάντα. Τίποτα παραπάνω» με διέκοψε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Νυχτερινά δρομολόγια»

Κάτω από ουρανό από δέντρα αγγιγμένο

(φωνή Α)

— στη σκιά κάτω από ουρανό απ’ τα δέντρα αγγιγμένο
άφησε την τούφα από μαλλιά στα μάτια σου η πρόφαση να
γίνει το μέτωπό σου να ταξιδέψω· το βλέμμα σου στα μάτια
μου να σφαλιστεί· τα χείλη σου το σχήμα του φιλιού μου να
χωρέσουν· τη σκιά που το πρόσωπό σου ταξιδεύει ν’ αγγίξει
άφησε το στήθος σου στου πουκαμίσου τ’ άνοιγμα· λίγη απ’
τη ζέστα σου ν’ αχνιστώ· να την λιγοθυμήσω· έλα

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

έλα πάνω απ΄τις θάλασσες,
πάνω απ΄τις πιο μεγάλες θάλασσες,
πάνω απ΄τις θάλασσες
χωρίς οριστικούς ορίζοντες
(Φ. Πεσσόα)

Το παραμύθι λέει.

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας ζωγράφος. Ήταν σπουδαίος, είχε στα πόδια  του ολόκληρο το Παρίσι. Στους κοσμικούς κύκλους πρόφεραν τ΄όνομά του με πολύ σεβασμό, όπως αρμόζει στους μεγάλους αυτού του κόσμου.

Και όμως στην καρδιά του  άναβαν φώτα μυστικά, το αίσθημά του έπαιρνε ανεξιχνίαστες τροπές. Έλαμπε από έξαψη και μεθοδικότητα, κάτι πάσχιζε ν΄ανακάμψει απ΄την καρδιά του. Όλα υπήρξαν για κείνον φτωχά. Κώδικες, μνήμη, αλφάβητα, προϊστορίες.

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Αρχείο 27/10/2016

Πίνω σταγόνα σταγόνα τον θάνατό σου
λευκό παχύρρευστο υγρό σπέρμα του Άλλου
Κόσμου· συνθλίβω τον χρόνο μ’ άχρονο παρατεταμένο
φιλί- Κασσάνδρα
επάνω απ’ τα τείχη του στέρνου σου·
κι ο ήχος του λεπτοδείκτη
σχισμή με το δρεπάνι- πληγή απ’ τα χείλη- υπόσχεση την στιγμή
της ματαίωσης· άχρονο παρατεταμένο κάθε τικ- τακ· προδοτικό
όσο και το σμίξιμο του σώματός μου με το δικό σου· προδοτικό στο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, Το φιλί της Κασσάνδρας»

Το καλοκαίρι, το πρωί στην  πλατεία Καζούλη, στο κέντρο της πόλης της  Κω,  ο αέρας  είναι φορτωμένος με άρωμα τυρόπιτας και μπουγάτσας από  το ζαχαροπλαστείο Άριστον  του Τσιβρινή – λειτουργεί  απ’  το 1952- και το απόγευμα  στην ατμόσφαιρα, ανεβαίνουν  μυρωδιές ψημένου κρέατος  από τα διάσπαρτα σουβλατζίδικα.  Ο ήλιος ψήνει από το πρωί ψωμί. Το καλοκαίρι μοιάζει με  κυριακάτικο   απόγευμα, όταν ο ήλιος δύει, δυτικά και βάφει τη Λεωφόρο των Φοινίκων με το Μεσαιωνικό Κάστρο, και γίνεται κατακόκκινο απ’ τα πολλά παρατεταμένα βασιλέματα με τις μακριές γραμμές φωτός,  όταν γρατσουνίζουν τη σιωπή και με τη θολή ζέστη των αναμνήσεων, σπρώχνουν το χρόνο, αργοπορημένα να τον πάρουν μαζί τους, ζαλισμένος όπως είναι από το ούζο και το φως. Απογεύματα του Θεόκριτου, χωρίς χρόνο, αλλά με φως χυμένο όπως το γάλα, ή την ξανθιά μπίρα  πάνω απ’ τα νησιά.

Διαβάστε περισσότερα-

Αρχείο 22/10/2016

Κάπως για να αιτιολογήσει την συγγραφική του απραξία. Κάπως για να την πικάρει που επιμένοντας στην γραφή γέρασε (έτσι νόμιζε). Κάπως για άλλους λόγους (άγνωστους). «Με βιβλία θα αλλάξουμε τον κόσμο»; την προκάλεσε. Αυτήν, την προσκαλεσμένη, μεταξύ μαρτίνι και μοχίτο στο πάρτι του, under the belt. Της ήρθε αναπάντεχο, υπόκωφο τσεκούρι με φόντο ραφιναρισμένα ράφια ακαδημαϊκού (θεωρία, λογοτεχνία, δοκίμια). Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Αναγνώστου: Ακαδημαϊκό, Μονοφωνικό»

Αρχείο 21/10/2016

Έτσι υπάρχεις τρελός;
Μια σπίθα, μια φράση
κι ο σκοτεινός σου εαυτός
-αυτός που θαρρείς
πως κάποτε πέθανε·
και πλέον δεν είναι-
περπατάει σκυφτός,
πιο δυνατός, από πριν, επιστρέφει
στης ψυχής τον ανάστροφο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σελάνα Γραίκα, Έτσι υπάρχεις τρελός»