Αρχεἰο 11/04/2015

Δεσ’ ακολουθώ πια» φώναξα, μα εκείνος μ’ έσπρωξε, το αμάξι κατρακύλησε μες στη νύχτα, πού πηγαίναμε; στις γωνιές, με μεγάλα κάτωχρα πρόσωπα, στέκανε οι Σιωπηλοί, μόλις προφταίναμε να παραμερίσουμε για να μη μας γκρεμίσουν,

κι οι οργανοπαίχτες που ακολουθούσαν, μισομεθυσμένοι, με την ψυχή τους απροστάτευτη απ’ τη βροχή, φορούσαν κάτι σταχτιά, στραπατσαρισμένα καπέλα, απ’ αυτά που βρίσκονται στον ουρανό, μαζί με τα παιδιά και τους σαστισμένους, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τάσος Λειβαδίτης, Ανάσταση»

Αρχείο 10.4.2015

Η πόλη με οβελίες αλλού γιορτάζει.
Σταθμός Πελοποννήσου
κι απομεσήμερο του Πάσχα σε παγκάκι
μόνον εσύ κι εγώ καθόμαστε, μητέρα.
Είμαστε γέροι πια κι οι δυο
κι εγώ αφού γράφω ποιήματα
πιο γέρος.
Αλλά πού πήγανε τόσοι δικοί μας;
Μέσα σε μια βδομάδα
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιάννης Βαρβέρης, Εσπερινός της Αγάπης [2015]»

Αρχείο 8.4.2015

Αναπόκριτα

(VI)

3 ξημέρωμα…
Σας ονειρεύομαι! Να τι έπαθα Κύριε! Σας ονειρεύομαι! Κι ας το
ομολογήσουμε… θρασύς σταθήκατε κι ας μη το ξέρατε κι ούτε
πως το επιδιώξατε εξ αρχής, όταν, πριν καν σας γνωρίσω, Πάνας
θεός ήρθατε με το σκούρο στα μαλλιά φίλημα στο δεξί μου ώμο
όπως χέρια σταυρό άνοιγα και δέρμα έφηβο μπρούμυτα ξαπλωμένη
στη μέση ενός ονείρου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κυριακή Βυρίνη, “κι άκουγα ψίθυρο χλωρό τη φωνή σου” -ποίηση [2015]»

Αρχείο 7.4.2015

Ένας Νίτσε της ζωγραφικής. Πήρε το κακοτράχαλο μονοπάτι της διάλυσης της μορφής, και για να εντείνει το αίσθημα. Το νεύρο.Το ένστικτο. Δεν ζωγράφισε με το καρφί, αλλά πέρασε στη μύτη του παραμάνα, σαν άνθρωπος της υποσαχάριας σαβάνας. Της βάναυσης σάρκας εραστής.

Κυρίες και δεσποινάρια, σηκώστε τον ποδόγυρο, μπαίνουμε στην κόλαση Φράνσις Μπαίηκον.

*

Η καταστροφή της εικόνας που αποκαθιστά το βάθος δεν πάει με λυρισμό, πάει ως τραγικός σειληνός στην εύρεση του μη επιφανειακού στο ταραγμένο απο μια βία εγκατεστημένη στα πράγματα. Τέτοια που μπορεί να είναι η αλήθεια . Συνεχίστε την ανάγνωση του «Έκτωρ Πανταζής, Μονόλογος στα κατατόπια των Μπέκετ [2015]»

Αρχείο 6.4.15

ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ

Από Μεγάλη Δευτέρα το Θείο δράμα
Απ’ τις καμπάνες των εκκλησιών του νέου κόσμου
Που ηχούν νεκρικά, όπως τα περιστέρια στα
Νεκροταφεία.

Από Μαγιάτικα τριαντάφυλλα
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Ν. Πης, Καρτ-ποστάλ: Με το Φως της Ανάστασης [2015]»

Αρχείο 05/04/2015

Στόμα

Είναι δυο μάτια δύο θηλές από παράπονο και μουσική πρωί βράδυ με τα έγχορδα σε διαπασών, έτσι σε θήλασα και ας ήσουν ένα απόγευμα σώματος, μια πόλη σε έξαρση με οινόπνευμα στα σωθικά, σώμα ακατοίκητο από έρωτα, κάτι κωπηλάτες μόνο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ελένη Νανοπούλου, “κι ας ήσουν ένα απόγευμα σώματος” -ποίηση»

Αρχείο 4.4.2015

Εκείνη,
το μαλλί έπεφτε στου ώμους της, υπέροχο στο χρώμα της πιο Ηλιόλουστης μέρας. Φορούσε ένα μαύρο, εφαρμοστό παντελόνι , ψηλές μαύρες μπότες και μια μακριά ριχτή μπλούζα που τόνιζε το στήθος της.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Μποσκαΐνος, Εραστές [2015]»

Αρχείο 01/04/2015

Δεκανίκια

Μνήμη Γιάννη Βαρβέρη

Μητέρα φέρε εκείνο το κηροπήγιο είπα κι άρχισα να γράφω με τα δάχτυλα στο σκοτάδι και τότε πήρε να μικραίνει ο ίσκιος της ώσπου χάθηκε στο φως διότι τι σκοτάδι θα ήταν αυτό χωρίς το φως έστω πυγολαμπίδας

κι άρχισαν να με κατακλύζουν λέξεις
με σκέπασαν ολόκληρο
αλλά αναπνέω βαθιά
γιατί πάντα με στήριζαν οι λέξεις

σαν εκείνα τα ποιήματα
που ήταν δεκανίκια
για να περάσω απέναντι Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Δουατζής, “κι έφυγε περπατώντας πάνω σε αποσιωπητικά” -ποίηση»