Αρχείο 22.2.2015 «Της Κυριακής»

Ἄλλοτε η θάλασσα…

Ἄλλοτε ἡ θάλασσα μᾶς εἶχε σηκώσει στὰ φτερά της
Μαζί της κατεβαίναμε στὸν ὕπνο
Μαζί της ψαρεύαμε τὰ πουλιὰ στὸν ἀγέρα
Τὶς ἡμέρες κολυμπούσαμε μέσα στὶς φωνὲς καὶ τὰ χρώματα
Τὰ βράδια ξαπλώναμε κάτω ἀπ᾿ τὰ δέντρα καὶ τὰ σύννεφα
Τὶς νύχτες ξυπνούσαμε γιὰ νὰ τραγουδήσουμε
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Σαραντάρης, Πού γελοῦσε καὶ δάκρυζε θυμᾶμαι [2015]»

Αρχείο 21.2.2015

Φυλλοβόλο δέντρο

Στο φυλλοβόλο δέντρο μοιάσε,
τίναξε στον άνεμο τα κιτρινισμένα φύλλα
στο χώμα να σαπίσουν.

Κοίταξε το κυπαρίσσι και το πεύκο,
γερνάνε με τη σκόνη όλων των καημών τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θοδωρής Βοριάς, Στα πεζοδρόμια απόμειναν παπούτσια -ποίηση [2015]»

Αρχελιο 20/02/2015

Οι Κήποι της Μονζέιρα

Όλα εδώ γλιστρούν παρηγορητικά
όπως νομίσματα σε πάγκο με ρετάλια
Οι σφυρίχτρες μερικές φορές δημιουργούν πανικό
τα ψάρια της Κυριακής είναι υπό έλεγχο
και ένα τρένο με καρτούνς επικοινωνεί με σήματα καπνού
Όπως έλεγα, όλα εδώ γλιστρούν παρηγορητικά
Στην Αβησσυνία λύθηκαν τα κορδόνια
ενός κατά συρροήν εκμαυλιστή Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στέλλα Δούμου, “όλα εδώ, γλιστρούν παρηγορητικά” -ποίηση»

Αρχείο 13.2.2015

Ένας κοινωνικός άνθρωπος συνάντησε τον εαυτό του ύστερα από χρόνια αυτοεξορίας στον κόσμο. «Σε περίμενα» του είπε, ανάβοντας νωχελικά το τσιγάρο του. Όταν πέθαναν, τους έθαψαν στο ίδιο σώμα. Κανείς δεν έμαθε ποτέ ποιος είχε μιλήσει πρώτος.

Ένας δημιουργικός άνθρωπος συνήθιζε να διαβάζει πάντα δύο-τρία ποιήματα πριν κοιμηθεί έτσι ώστε ένα μέρος του εγκεφάλου του να μένει ενεργά εστιασμένο στο πνευματικό του καθήκον, ενόσω το υπόλοιπο θα υπολειτουργεί. Κάποτε αυτός ο άνθρωπος έμεινε τυφλός. Και τότε έγραψε τα καλύτερα ποίηματά του.

Ένας σοφός άνθρωπος είχε ως μότο του τη φράση: «Η χαρά και ο πόνος πρέπει να είναι αισθήματα ψηλαφιστά, να ξέρεις γιατί γελάς και γιατί κλαις· μόνο τότε θα βρεις την ευτυχία», την οποία συνήθιζε να επαναλαμβάνει καθώς φορούσε τα άσπρα του γάντια, πριν τον καθιερωμένο του απογευματινό περίπατο, καθότι γνωστός υποχόνδριος.

Ένας ιδεολόγος άνθρωπος, όταν ήταν νέος, έφτιαξε μια μεγάλη αεροστεγή σακούλα και σφράγισε μέσα της όλες του τις αλήθειες. Όταν μετά από χρόνια την άνοιξε, τις βρήκε αναλλοίωτες· ο ίδιος όμως δεν κατάφερε να αναγνωρίσει καμία.

Ένας άρρωστος άνθρωπος ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι ενός νοσοκομειακού θαλάμου. Για να περνά η ώρα του ζητούσε από τους επισκέπτες να του διηγούνται τι βλέπουν έξω από το παράθυρο, το οποίο βρισκόταν εν γνώσει του, στην πλευρά του ακάλυπτου.

*

©Σπύρος Αραβανής
φωτο©Στράτος Φουντούλης, πολλαπλό πορτρέτο αγνώστου 19ου αιών

Αρχείο 12/02/2015

Στο βορρά η μέρα ξημερώνει σαν νύχτα. Η πόλη ξυπνάει επειδή δεν μπορεί να πέσει σε χειμερία νάρκη, σαν τις αρκούδες. Αλλιώς θα το έκανε. Η γυναίκα κάθεται στο παράθυρο και κοιτάζει το δρόμο. Ton sur ton τα γκρίζα και τα ασημιά. Σαν λέπια. Αποφασίζει να κατέβει στο περίπτερο να αγοράσει τσιγάρα. Και μια σοκολάτα αμυγδάλου, μπορεί και ρυζιού. Αφήνει στο περβάζι την κούπα με τον καφέ της και ρίχνει πάνω της ένα πορτοκαλί σάλι με κρόσσια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Ο βραστήρας»

Αρχείο 11/02/2015

ΕΛΛΕΙΨΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ

Λίγοι άνθρωποι με πίστεψαν:
Ο μεθυσμένος παλαιοπώλης
Ο σταθμάρχης των τρένων
Και μια ξυπόλητη γυναίκα.
Ο πρώτος γιατί του αγόρασα
Όλες τις διεγερμένες μνήμες
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Γκανέλης, Πριν αρχίσω να γελώ ακατάπαυστα -ποίηση»

Αρχείο 10/02/2015

Χωρισμός ανθόσπαρτος

Η νύφη φορούσε lexotanil
ο γαμπρός ξύρισε τις φλέβες του.
Ζήσαν για λίγο καλά,
ύστερα χώρισαν – από άλλους.
Δεν συναντήθηκαν παρά μόνο
κάποια παραμονή γιορτών.
Ήπιανε ουίσκι, κονιάκ
μα όχι σαμπάνια
μέτρησαν νεκρούς εραστές
και πρόθυμες σειρήνες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δώρα Κασκάλη, “κάπως ξεψύχησε μισή ώρα στο τραμ”»

Αρχείο: 09/02/2015

Μεταμορφώσεις

Ένας ένας οι Ποιητές βρυκολακιάζουν

Όταν πλησίαζε φιλικά η ασχήμια τότε αγαπούσες τα φτερά του
πάρε με, φώναζες, στα ορεινά κρύα νερά στους άγνωστους Γαλαξίες·
ό,τι δεν πρόλαβε να τελειώσει χίλιες σταγόνες στο βουνό χίλιες
πηγές, το ξωτικό γαλάζιο πουλί μια στιγμούλα, λάμψεις και αστραπές
της θυμωμένης μπόρας, μαχαίρια λάμπουν, τα μαστίγια στον αέρα· Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μάρκος Μέσκος, Όσα ντέρτια έχουν τα πουλιά τα λένε πρωί»