Αρχείο 05.01.2015

Η Αριστοτέλους άδεια. Πουθενά περαστικοί, περιστέρι κανένα. Το μεγάλο ρολόι κι αυτό σταματημένο. Αν φωνάξω θ’ ακουστώ ως τα κάστρα. Tο δοκιμάζω. Μου απαντάνε. Ξανά. Το ίδιο.

Βγαίνω στο δρόμο, κοντά στο άγαλμα. Ψυχή. Περνώ τα δέντρα. Φύλλα για χώμα. Μετράω πλακάκια. Ένα , δυο, τρία, δεν πατάω τις γραμμές. Τέσσερα, πέντε, έξι. Εφτά και χάνω.

Βαριέμαι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πάνος Παπαπαναγιώτου, Αριστοτέλους λέξις [2015]»

Αρχείο 03.01.2015

[πρόσωπα: φωνές, γυναίκα]
[τοπίο: Σούγια, Απρίλης, σκόνη από την έρημο καλύπτει τον ορίζοντα και το προφανές, άνεμος, δυνατός άνεμος, μοναξιά τοπίου, μοναχικότητα ανθρώπου]

[φωνή]
Δες πόση η αντάρα στα βουνά
από την πικραμένη σκόνη!
Μη και ξεχωρίσουν, λες, στον ορίζοντα

Το άλλο
μάλλον ψάρι ξεβρασμένο
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Όπου η θάλασσα της Σούγιας κολπώνεται τη γυναίκα [2015]»

Αρχείο 02.01.2014

Ιανουάριος
Κοντεύει να ενηλικιωθεί ο χειμώνας
δυό νιφάδες χιόνι
σα μυγδαλιάς φιλάκια
σα δοντάκια παιδικά
πεταμένα στα κεραμίδια της απέναντι στέγης.

Φεβρουάριος
Φτωχέ, κουτσέ Φλεβάρη μου
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τάκης Αναστόπουλος, Μηνολόγιο 2014 [2015]»

Αρχείο 31/12/2014

Πταρνίζομαι καὶ φεύγουν τὰ πουλιὰ ἀπ’ τὰ δένδρα

Ὁ οὐρανὸς εἶναι γεμάτος ματωμένα δόντια
Ἀναμασᾶ ὁ Θεὸς τὶς σάρκες μας,
Καὶ φτύνει νέα σώματα.

Στοὺς τοίχους τῆς αἴθουσας γλυστροῦν χταπόδια
Τὸ δάπεδο εἶναι καλυμμένο μὲ καθρέπτες
Στὸ ἀνάκλινδρο ψυχορραγεῖ ὁ μέγας τραπεζίτης
Δεκάδες χέρια βγαίνουν ἀπὸ μέσα του
Γυρεύουν ἀπὸ κάπου νὰ πιαστοῦν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Larry Cool, “Ξημερώνει ἀνοίγοντας τὸ φερμουὰρ τοῦ οὐρανοῦ” κ.α. -ποίηση»

Αρχείο 30.12.2014

Κακά τα ψέματα δεν υπήρχαν ούτε λεφτά, ούτε χρήματα. Έλα όμως που όταν αγαπάς, βρίσκεις. Οι απανταχού ανασφαλείς ερωτευμένοι θέλουν να δηλώνουν παρουσία με κάθε τρόπο, ακόμη και με αντικείμενα που στέκονται συνένοχα και σιωπηλά, σαν στρατιωτάκια πάνω σε ράφια, κρυμμένα σε συρτάρια και ντουλάπες, γύρω από λεπτούς λαιμούς που φίλησες, σε βραχιολάκια φορεμένα από χέρια που σε αγκάλιασαν σε ανύποπτο χρόνο, σε χάιδεψαν και σε έγδυσαν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σοφία Δαλαμάγκα,Το καφέ ημερολόγιο [2014]»

Αρχείο 29.12.2014

Ίσως γιατί εκείνη τη νύχτα είχε πανσέληνο και η θάλασσα λαμπίριζε  μέσα από τα ανοιχτά φινιστρίνια, φτιάχνοντας μιαν ατμόσφαιρα σχεδόν μαγική, ο καπετάνιος δεν άφησε ακόμα να ανάψουν τους κρυστάλλινους πολυελέους της μεγάλης σάλας. Από την ορχήστρα κάποιος άρχισε να παίζει απαλά με την φυσαρμόνικα την «Παλόμα», ήταν επιθυμία του καπετάνιου… «αν τύχη και πεθάνω εκεί στα ξένα… περιστεράκι θα σου το πει εσένα… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πέτρος Κυρίμης, απόσπασμα από το ανέκδοτο μυθιστόρημα «Εγώ ο Χρόνος» [2014]»

Αρχείο 27/12/2014

μνημόσυνο Μίλτου Σαχτούρη

πέρα μακριά στο φεγγάρι
είναι ένα χλωμό καταφύγιο
η είσοδος περιορισμένη
ακριβή
το χαζεύεις τις νύχτες
α! πόσο θα ‘θελες

όμως μην ξεχαστείς
όταν αρπάξουν φωτιά τα μαλλιά σου
ή το χέρι σου ή όταν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κατερίνα Ζησάκη, “ενώ θα ‘ψαχνα επίμονα να βρω ορίζοντα” -ποίηση»

Αρχείο 26.12.2014

Οφθαλμοί σε ανάκληση 

Η μνήμη
πριν σε κατασπαράξει θηρίο Ντύνεται
το πρόσωπό σου
Τινάζει από πάνω σου εικόνες
σα να ´ναι σκόνη
Για να σε πλύνει Σκαρφίζεται
δέκα Νιαγάρες Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ειρήνη Καραγιαννίδου, “Είναι σκληρά όμορφο Το ξαφνικό” -ποίηση [2014]»